[Μικροπολιτικός] Για όλα φταίει το γκαζόν

Τα φαντάσματα παλαιότερων δεξιώσεων περιφέρονταν χθες στον κήπο του Προεδρικού Μεγάρου. Εν μέρει διότι υπήρχε πολύς ελεύθερος χώρος – παρά τις 1.400 προσκλήσεις, το πατείς με πατώ σε της χρυσής εποχής της Μεταπολίτευσης αποτελεί μακρινή ανάμνηση. Εν μέρει διότι η παρούσα πολιτική και πολιτειακή σύνθεση είναι λίγο σαν βρεγμένος αναπτήρας. Σπινθήρα δεν παράγει.

Η εναρκτήρια ομιλία του Προκόπη Παυλόπουλου υπήρξε υπερβολικά προσεκτική και επέμεινε στην πεπατημένη – ενότητα στα πολιτικά, στο Κυπριακό, στα εθνικά, ήπια προειδοποίηση στην Τουρκία για θέματα δημοκρατικής λειτουργίας. Πού ο Κάρολος Παπούλιας του 2008 όταν εν μέσω σκανδάλου Siemens στην τοποθέτησή του μπρος στα σκαλοπάτια άστραψε και βρόντηξε – με αποτέλεσμα να ακούγονται μετά μόνο τα φλας των φωτορεπόρτερ.

Η κάθοδος προς το περίπτερο όπου απομονώνονται ο Πρόεδρος και οι αρχηγοί ήταν η ταχύτερη στα χρονικά – πραγματικός καλπασμός. Αραγε δεν υπήρχε κανείς να τους σταματήσει για πίτσι πίτσι και χαιρετούρες – ένδειξη του πόσο παγωμένο είναι το κλίμα επί μνημονιακής Αριστεράς – ή μήπως δεν αισθάνονται άνετα οι ίδιοι;

Στα φερ φορζέ της πολιτικής

Εν πάση περιπτώσει οφείλω να πω ότι η υποχρεωτική συγκατοίκηση της πολιτικής ελίτ στα φερ φορζέ του περιπτέρου δεν είναι εξίσου φωτογενής άνευ συζύγων. Τους έχουμε δει μεταξύ τους, άλλωστε, και στη Βουλή. Ούτως ή άλλως, ο φυσιογνωμιστής πολιτικός συντάκτης μπορούσε να επιβεβαιώσει ότι προσωπική και πολιτική χημεία μεταξύ Προέδρου και Κυριάκου εξακολουθεί να μην υφίσταται. Ο πρώτος, διαχυτικός στην προσωπική επαφή, καθόταν πίσω και ήταν συγκρατημένος ενώ ο δεύτερος χειρονομούσε ασκόπως. Αντιθέτως, ο Τσίπρας που είχε πιάσει εξ αποστάσεως την πάρλα με τον Σταύρο Θεοδωράκη – κι ας έχουν γίνει βίδες πολιτικά – αποδεικνύει για άλλη μια φορά πόσο λίγο φοβάται τη βροχή ο βρεγμένος.

Για όλα έφταιγε το γκαζόν του Προεδρικού, λοιπόν. Στο οποίο περιφέρονταν διάφορες καρακαηδόνες με παραδοσιακές φορεσιές. Πάντως, όταν ο Πρόεδρος και οι αρχηγοί εξήλθαν από το «η κόλαση είναι οι άλλοι» του περιπτέρου – μην ξεχνάμε ότι ο γαλλομαθής Παυλόπουλος παίζει και τον Σαρτρ στα δάχτυλα – η ανακούφιση ότι δεν είχαν πλέον να μιλήσουν μεταξύ τους θα πρέπει να τους έκανε πιο διαχυτικούς με τους άλλους. Επισημάνθηκαν πιο πολλά πηγαδάκια και αναμνηστικές selfies. Τι να πει κανείς; Ολα για τον Θεοχαρόπουλο, που η παρουσία του στο Προεδρικό ως αρχηγού είναι το προπατορικό πολιτικό αμάρτημα της Φώφης – ή, εν πάση περιπτώσει, το ισότιμο του ΠΑΣΟΚ στον Λεβέντη. Κάτι χρειάζεται κι αυτός.