[Εξαπτέρυγος] Ο επίδοξος συνέταιρος

Οι σχέσεις του ΠΑΣΟΚ με την Αριστερά έχουν περάσει από πολλά κύματα. Από την αμοιβαία έλξη έως την πλήρη αδιαφορία και αποστροφή. Οι διακυμάνσεις ήταν συνεχείς. Οσο ήθελε ο ένας τον άλλον άλλο τόσο αλληλοαπωθούνταν. Στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια η Αριστερά μπλόκαρε επειδή το ΠΑΣΟΚ υιοθέτησε τον πολιτικό λόγο και τις διακηρύξεις της. Η πληθωρικότητα του Ανδρέα την έκανε καχύποπτη. Ο Χαρίλαος έβλεπε την κυβέρνηση της Αλλαγής με αμηχανία, ενώ ο Κύρκος ως μεγάλη ευκαιρία για τις προοδευτικές δυνάμεις. Ωστόσο, η επικρατούσα τότε πασοκική θεωρία περί «λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων» έκανε έξαλλες τις ηγεσίες της Αριστεράς.

Με το βρώμικο ’89 δημιουργήθηκε το μεγάλο ρήγμα. Ο ενιαίος Συνασπισμός επιχείρησε αντεπίθεση στο πράσινο στρατόπεδο με σκοπό τη λεηλασία του. Το σχέδιο ναυάγησε γιατί το ΠΑΣΟΚ αποδείχθηκε εφτάψυχο. Με τον Κώστα Σημίτη οι σχέσεις αναθερμάνθηκαν, ιδιαίτερα με τους προερχόμενους από την ανανεωτική Αριστερά, καθώς τον θεωρούσαν ευρωπαϊστή και σοσιαλδημοκράτη. Επί Κωνσταντόπουλου το ΠΑΣΟΚ γίνεται ξανά κόκκινο πανί. Η διακαής επιθυμία του να προταθεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας τον οδηγεί στις ερωτοτροπίες με τον Καραμανλή. Η αλλαγή ηγεσίας στα δύο κόμματα δεν μεταβάλλει τη σχέση της Αριστεράς με το ΠΑΣΟΚ – μία κρύο, μία ζέστη.

Στην εποχή των Μνημονίων, όμως, ο Αλέξης πήρε αμέσως το όπλο του πυροβολώντας αλύπητα το ΠΑΣΟΚ. Κάνοντας γαργάρα τις ευθύνες Καραμανλή για τον εκτροχιασμό της χώρας, θεώρησε ότι ήρθε η στιγμή της Αριστεράς να το πλήξει θανάσιμα. Του φόρτωσε όλες τις αμαρτίες της Μεταπολίτευσης, ταυτιζόμενος με τους Αγανακτισμένους της πλατείας, τα υβρίδια της Χρυσής Αυγής και τους Καμμένους. Την ίδια στιγμή αλίευε τα ορφανά του Ακη αγκαλιάζοντας τις πιο εμβληματικές φιγούρες – Κοτσακά, Σπίρτζη, Κουρουμπλή – καθώς και διάφορους κρατικοδίαιτους εργατοπατέρες. Επιδίωξή του δεν ήταν μόνο η άλωση, αλλά η πλήρης απαξίωση, ο εξευτελισμός του. Η προσπάθειά του στέφθηκε με επιτυχία. Το ΠΑΣΟΚ καταβαραθρώθηκε. Η ταύτισή του με τη χρεοκοπία οδήγησε την κοινωνική και εκλογική του βάση στον ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα που έμεινε σκιά του εαυτού του ο Τσίπρας το ξαναθυμήθηκε, αυτή τη φορά με αγαπησιάρικα αισθήματα. Βλέποντας τα δικά του πανιά να αρχίζουν να ξεφουσκώνουν, ξεκίνησε στενό μαρκάρισμα στη Φώφη. Καταλαβαίνοντας ότι η ανερμάτιστη πρωθυπουργία του θα τον οδηγήσει αργά ή γρήγορα στην έξοδο, σκαρφίστηκε την αλλαγή του εκλογικού νόμου. Το τυράκι της απλής αναλογικής που προσέφερε στη Γεννηματά το ενέδυσε με την αφήγηση της προοδευτικής διακυβέρνησης. Ετσι πίστεψε ότι οι πράσινοι θα τσιμπούσαν και θα του έδιναν την πολυπόθητη «διακοσάρα» που χρειάζεται για να ισχύσει άμεσα ο εκλογικός νόμος. Τώρα που τα έκανε θάλασσα, ο εταίρος του Καμμένου ερωτοτροπεί με το ΠΑΣΟΚ. Ευτυχώς η Γεννηματά αντιλήφθηκε τα πραγματικά σχέδια του επίδοξου συνεταίρου.