[Κραυγές και ψίθυροι] Θάματα

Πρώτα με βρήκαν στο δοξαπατρί οι δροσόπετρες του Αϊ-Γιάννη του Δροσιστή. Στα Σύβοτα τις πουλούσαν για 20 ευρώ και οι εντεταλμένες καλόγριες διαβεβαίωναν πως αν τις βάλεις στα εικονίσματα κρατούν τη θερμοκρασία στους 24 βαθμούς, όσα και τα χρόνια του αγίου. Εννοείται πως για να πάρει εμπρός το αιρ-κοντίσιον της πίστης πρέπει να προηγηθεί νηστεία. Από εκεί η λατρευτική ποπ κουλτούρα κατηφόρισε ντουγρού για τα Χουνταλαίικα Αργολίδας όπου εξετίθεντο σε προσκύνημα τα γυαλιά του Αγίου Παϊσίου, ίσως αυτά με τα οποία είχε «δει» χρόνια πριν την Κάρτα του Πολίτη. Αναμένοντας το επόμενο επεισόδιο προσκυνηματικού σουρεαλισμού αναρωτιέμαι ποιο είναι το σημείο στο οποίο η πίστη (σε μια θρησκεία, μια ιδεολογία, ένα όραμα) γλιστρά στον παραλογισμό, σε ένα είδος δογματικού βαριετέ. Τι υπαρξιακά και συνειδησιακά κενά μπαζώνει η αποκωδικοποίηση της πραγματικότητας με συνιστώσες θαύματος που κρατά τους «πιστούς» σε μια πολύ χαλαρή και φλου σχέση με τον ρεαλισμό.

Το φαινόμενο δεν είναι άσχετο με την πολιτική επικαιρότητα. Παρά τις προεκλογικές υποσχέσεις για διαχωρισμό Εκκλησίας – Κράτους είναι πολύ βολικό για την κυβέρνηση, ως μέθοδος χειραγώγησης, να εθίζεται ο λαός στην επιβολή τής υποκειμενικής αλήθειας και στην συνεχή προσδοκία του θαύματος. Για παράδειγμα οι συντάξεις είναι μικρότερες όχι γιατί κόβονται αλλά γιατί αναπλαισιώνονται, η δε ανάπτυξη, παρά τα αλλεπάλληλα λουκέτα στις μεγάλες επιχειρήσεις, θα επιτευχθεί – φαντάζομαι με τις συνθήκες μεταβολής του νερού σε κρασί στον γάμο της Κανά. Εξάλλου όταν ο κύριος Πολάκης ωρύεται ότι το παλιό καθεστώς θα ψοφήσει θυμίζει περισσότερο την Ελένη Λουκά παρά βουλευτή.