[Στερεότυπα] Η μπάλα είναι φανατική

Ο ουρουγουανός συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο ήταν φανατικός φίλαθλος  και συχνά έγραψε για ποδόσφαιρο. Αν και Λατινοαμερικανός, δυνάμει δηλαδή παθιασμένος, ήταν οπαδός της άμιλλας και του υψηλού θεάματος. «Οταν παίζεται καλό ποδόσφαιρο, είμαι πανευτυχής για το θαύμα, χωρίς να νοιάζομαι ποια είναι η ομάδα ή η χώρα που το παίζει» έγραφε.

Στην Ελλάδα, όπου το πρώτο κόμμα θαυμάζει το καθεστώς της Βενεζουέλας, δεν νομίζω ότι μπορεί να υπάρξει συγγραφέας που να συμμεριστεί τον Γκαλεάνο – και οι τελευταίοι αντικειμενικοί «επιστήμονες» του ποδοσφαίρου ήταν οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού επί προεδρίας Σαλιαρέλη. Αν διακηρύξεις στην Ελλάδα (η αθλητική υπεροχή της οποίας, ένα φεγγάρι, κατέρρευσε στα σκάνδαλα της ντόπας) ότι στόχος του αθλητισμού είναι «να νικήσει η άμιλλα» θα σε θεωρήσουν ξενέρωτο και ξεπουλημένο «Μένουμε Ευρώπη» και μπορεί να πάει το φατούρο σύννεφο.

Αλλά σε πρωταθλήματα όπως το Πανευρωπαϊκό, από το οποίο μάλιστα η Ελλάδα απουσιάζει, πώς μπορείς να είσαι με μια ομάδα, για την ανάγκη της ταύτισης που προϋποθέτει το σασπένς; Αν έχεις ζήσει εκεί, αν κοινωνείς την κουλτούρα της (Γκαίτε ή Μοντεσκιέ;), αν σπουδάζουν σε κάποια χώρα τα παιδιά σου, αν είχες περάσει καλά σε ένα ταξίδι;

Στην Ελλάδα, συνήθως, οι οπαδοί δεν στρατεύονται με αφορμή κάποια θετική υπόμνηση αλλά, κυρίως, λόγω άρνησης και αντιπαλότητας. Στο ματς Γαλλία – Γερμανία, φερ’ ειπείν, για το μεγάλο κοινό ήταν κάπως σαν εξαρτημένο ανακλαστικό η εναντίωση στη Γερμανία (και όχι η υποστήριξη στη Γαλλία). Πώς μπορεί να είναι κανείς με τον Σόιμπλε και τη Μέρκελ αν δεν είναι συνειδητός γερμανοτσολιάς;

Το ποδόσφαιρο το ξέρει και το έχει αναλύσει άριστα ο Εδουάρδο Γκαλεάνο, ως το πιο δημοφιλές αθλητικό θέαμα, καθρεφτίζει συχνά τα κοινωνικά στερεότυπα, ιδίως σε περιόδους έντονων κοινωνικών εντάσεων και έξαρσης πολιτικών παθών. Και ιδίως για τη δική μας περίπτωση, ιδίως από το 2010, έχοντας μάθει να ζούμε με την πεποίθηση ότι για το ελληνικό χάλι φταίνε οι Γερμανοί είναι προφανής η στράτευση. Είμαστε πάντα με τους αντιπάλους.

Αντιγερμανοί ακόμα και οι κυβερνητικοί, ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Παππάς; Ακόμα κι αυτοί. Διότι μπορεί να είναι οι όψιμοι μνημονιακοί, μην ξεχνάμε όμως ότι στο Μνημόνιο σύρθηκαν από την ανάγκη προσαρμογής στην πραγματικότητα προκειμένου να μη χάσουν την καρέκλα. Εξάλλου, οι σημερινοί υπάκουοι εφαρμοστές του τρίτου Μνημονίου ακόμα παριστάνουν τις τεθλιμμένες Μαγδαληνές όταν προκαλούνται – τους επεβλήθη το Μνημόνιο, αυτοί είναι μόνο για τα γέλια και τις χαρές, για τα μπινελίκια, τα «go back, κυρία Μέρκελ», τους παραλληλισμούς του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε με ναζιστή, για τις παραστάσεις αισθητικής Τζέιμς Πάρις στην άλλοτε αγανακτισμένη «αυθορμησία» που εκμεταλλεύτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.   

Η μπάλα είναι φανατική.