[Εναλλακτικά] Τρελό φορτηγό

Τι προϋποθέτει ένα Plan B; Ενα Plan A. Τι προϋποθέτει ένα Plan A; Στρατηγική. Εκτίμηση του συσχετισμού δυνάμεων. Συσπείρωση των δυνάμεών σου. Ποιος είχε Plan B πέρυσι το καλοκαίρι για την Ελλάδα; Μόνο ο δρ Σόιμπλε. Αυτό ήταν ένα Grexit με επιδότηση φτώχειας και κλιματισμό. Τι επικράτησε και άρα τι βιώνουμε; Το Plan A. Ευρώ ίσον Mνημόνιο για τη χώρα μας.

Ο Ολάντ και η βελούδινη πτέρυγα της Ευρωπαϊκής Eνωσης (Μοσκοβισί, Ντράγκι) αποφάσισαν, ή συνήργησαν στη στροφή Τσίπρα και στον επώδυνο συμβιβασμό. Τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Τι έγινε όμως το πρώτο επτάμηνο της διακυβέρνησης Τσίπρα; Μια περιορισμένη Aνοιξη των Αθηνών που κορυφώθηκε με το ηγεμονικό Οχι; Μια μικρή ανυποταξία που είχε ανάγκη ο λαός πρακτικά και ψυχολογικά μετά το σοκ των δύο πρώτων Μνημονίων; Εναν χρόνο μετά το δημοψήφισμα, η διαπραγμάτευση Τσίπρα – που έμοιαζε με μικρό αεροπλάνο με μόνιμες αναταράξεις – μπορεί να διαβαστεί με πολλούς τρόπους.

Για παράδειγμα, υπάρχουν εκείνοι που θεωρούσαν αδιανόητο να αναθεωρήσεις τους όρους σου στο τραπέζι με τους δανειστές, με το αστείο επιχείρημα πως σε πληρώνουν μονομερώς και άρα σε διασώζουν κάνοντάς σου χάρη. Η πρόσφατη αποκάλυψη της γερμανικής εφημερίδας «Χάντελσμπλατ» πως μόνο το 5% των δύο πρώτων πακέτων βοήθειας πήγε σε ελλείμματα και το υπόλοιπο πήγε σε εξόφληση δανειστών και στη διάσωση ευρωπαϊκών τραπεζών, επιτείνει τη νεοφιλελεύθερη μελαγχολία. Αυτοί του πρώτου (αστείου) επιχειρήματος ήταν οι ίδιοι που εκλιπαρούσαν τον Τσίπρα να υπογράψει την οποιαδήποτε συμφωνία με το ευρωιερατείο και να προσγειώσει άμεσα το αεροπλάνο των τρελών.

Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που τότε κάθονταν στο πιλοτήριο των ημερών και μάλλον εξαρχής είχαν τουλάχιστον αφέλεια – για να είμαστε επιεικείς – για τον συσχετισμό δυνάμεων στην ΕΕ. Η στρατηγική της ευρωαφέλειας ναυάγησε εκείνο το πρώτο επτάμηνο βυθίζοντας στη μελαγχολία την πιο φιλευρωπαϊκή εξέδρα της Αριστεράς. Η αρχική προσγείωση της 20ής Φεβρουαρίου ήταν καθοριστική και όλα όσα επακολούθησαν απλώς ήταν η φυσική συνέχειά της (τότε ακριβώς που η κυβέρνηση Τσίπρα αναγνώρισε δανειακές υποχρεώσεις). Οι διαδοχικές συνεδριάσεις Eurogroup και οι Σύνοδοι δείχνουν σήμερα πως προφανώς γινόταν διαπραγμάτευση αλλά σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Οι μόνες ώρες που αυτό «άνοιξε» φωτίζοντας έναν άλλο δρόμο για την Ελλάδα – σίγουρα περιπετειώδη – ήταν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Αυτό όμως έμοιαζε με κραυγή που της αφαίρεσαν αμέσως το μικρόφωνο. Επιμύθιο: η κυβέρνηση δεν είχε Plan B. Με επικίνδυνο τρόπο επιχείρησε να εντάξει τον λαό στην τεχνική της διαπραγμάτευσης. Το Plan A δεν είναι δικό της.