[Ευρωπαϊκό όνειρο] Σοσιαλδημοκρατία εξωτερικού

Καθώς ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζεται να συμμετάσχει σε ακόμη μία νέα συνάντηση των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, αυτό που προκύπτει είναι ότι τελικά ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να διαμορφώνει ένα ιδιότυπο διπλό πρόσωπο (ή προσωπείο;): αφενός «σοσιαλδημοκράτης εξωτερικού», αφετέρου εθνολαϊκιστής εσωτερικού. Το πρώτο πρόσωπο απευθύνεται στους Ευρωπαίους Σοσιαλιστές. Το δεύτερο, στο εγχώριο ακροατήριο. Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ απευθύνεται στους έξω, ως κόμμα και κυβέρνηση, εμφανίζεται να συμπλέει λίγο – πολύ με βασικές στοχεύσεις των σοσιαλδημοκρατικών δυνάμεων. Να προβάλλει ένα μεταρρυθμιστικό αφήγημα στη λογική των σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων, να στοχεύει στην αλλαγή της Ευρώπης και όχι στην αμφισβήτησή της, να μάχεται για τον εκδημοκρατισμό της παγκοσμιοποίησης και πάντως όχι για την ακύρωσή της (όπως συνέβαινε στο παρελθόν – συναντήσεις Γένοβας, κ.λπ.), να ευαγγελίζεται ακόμη μια ευρωπαϊκή και διεθνή τάξη ασφάλειας που δεν θα ξεπερνά τους υφιστάμενους θεσμούς και οργανισμούς (ΝΑΤΟ). Ολα αυτά ακούγονται ευχάριστα από τους Ευρωπαίους Σοσιαλδημοκράτες. Στη συνέχεια έρχονται «οι πράξεις οι εκπορευόμενες εκ του εξωτερικού», δηλαδή τα Μνημόνια και οι μνημονιακές δεσμεύσεις. Και στο πεδίο αυτό, ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση έχει καταπλήξει όχι μόνο τους Σοσιαλδημοκράτες αλλά σχεδόν όλο το φάσμα των ευρωπαϊκών πολιτικών δυνάμεων, με την προθυμία του να υπογράψει τα πλέον σκληρά μέτρα που αμφιβάλλουν αν οποιαδήποτε άλλη ελληνική κυβέρνηση θα είχε υπογράψει ποτέ. Και το σπουδαιότερο, με την ικανότητα «να περάσει» τα μέτρα αυτά από το Κοινοβούλιο με άνεση, χωρίς απώλειες ή ιδιαίτερους κοινωνικούς κραδασμούς.

Επομένως δικαίως εισπράττει τα εύσημα των Μανουέλ Βαλς (πρωθυπουργός της σοσιαλιστικής γαλλικής κυβέρνησης) και Ζίγκμαρ Γκάμπριελ (ηγέτης των γερμανών Σοσιαλδημοκρατών και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Μέρκελ). Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται ως «ιδανικός εταίρος» τόσο των ευρωπαίων Σοσιαλδημοκρατών όσο και των Χριστιανοδημοκρατών, στην προσπάθειά τους να καταστήσουν την Ελλάδα ακίνδυνη για την ευρωζώνη μέσα σε ειδικό καθεστώς. Και για τους Σοσιαλδημοκράτες ιδιαίτερα, ως δυνητικά υπολογίσιμος πολιτικός εταίρος στη διαμόρφωση των ευρωπαϊκών πολιτικών συσχετισμών (Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κ.λπ.). Αλλά αυτός ο ήπιος «σοσιαλδημοκρατίζων ΣΥΡΙΖΑ» εξωτερικού έχει ορατή αντίστιξη με τον ΣΥΡΙΖΑ εσωτερικού;

Ορισμένοι θεωρούν ότι η «σοσιαλδημοκρατική αφήγηση εξωτερικού» αποτελεί την πρώτη πράξη για την ολική σοσιαλδημοκρατική μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ. Η πραγματικότητα ωστόσο φαίνεται να αποτυπώνει μια διαφορετική εικόνα. Στο εσωτερικό ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει, παρά τις κάποιες ορατές προσαρμογές του, να εκπέμπει σε διάφορους βαθμούς έντασης εθνολαϊκιστικό, ανορθολογικό, ιδεοληπτικό λόγο, να προβάλλει τον αναχρονιστικό ριζοσπαστισμό της ταξικής κοινωνίας και να προωθεί τις αντίστοιχες πράξεις στοχεύοντας στην εγκαθίδρυση ενός ιδιοκτησιακού πολιτικού καθεστώτος. Και όλα αυτά εμφανίζονται σαν να είναι εγγεγραμμένα σε ένα πολιτικό DNA έξω και πέρα από το περιεχόμενο της σοσιαλδημοκρατίας που δεν επιδέχεται εύκολη μετάλλαξη.