[Διαστάσεις] Δεοντολογία

Σε συνέντευξη που έδωσε χθες στην ΕΡΤ, ο υπουργός Υποδομών Χρήστος Σπίρτζης υποστήριξε ότι τα κανάλια που θα πάρουν άδεια θα λειτουργούν «με συγκεκριμένη δεοντολογία και θα είναι νόμιμα» (επιτέθηκε και κατά του ΤΑΙΠΕΔ, αλλά αυτή η ενδοκυβερνητική διαστροφή είναι πια κουραστική). Και η μεν απαίτηση της νομιμότητας είναι αυτονόητη. Κανένα κανάλι δεν μπορεί να λειτουργεί παρανόμως, όποιες θέσεις κι αν εκφράζει, όποια πλευρά κι αν υποστηρίζει, και αν αυτό συνέβαινε στο παρελθόν κακώς συνέβαινε. Η αναφορά όμως στη δεοντολογία, και μάλιστα σε «συγκεκριμένη δεοντολογία», προκαλεί βασανιστικά ερωτήματα και ανησυχητικούς συνειρμούς.

  

Οσοι ασκούμε αυτό το επάγγελμα (στους οποίους δεν περιλαμβάνεται ως γνωστόν ο κ. Σπίρτζης) γνωρίζουμε τι σημαίνει δημοσιογραφική δεοντολογία. Μας το δίδαξαν οι παλιοί δημοσιογράφοι, οι διευθυντές μας, οι συνάδελφοί μας ή η ίδια η ζωή. Αυτό δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ότι τη σεβόμαστε και την τηρούμε. Η ανακρίβεια, ο φανατισμός, η αδικία, η ανθρωποφαγία αποτελούν φαινόμενα που δεν σπανίζουν στα ελληνικά, ούτε άλλωστε στα ξένα, μέσα ενημέρωσης. Γι’ αυτό και υπάρχουν οι αρμόδιοι να τα εντοπίζουν, να τα καταγγέλλουν και να τα διορθώνουν. Ούτε σε αυτούς περιλαμβάνεται ο κ. Σπίρτζης. Τουλάχιστον ως υπουργός. Γιατί ως αναγνώστης ή ως θεατής, έχει βέβαια δικαίωμα να κρίνει τα μέσα, όπως έχουν όλοι οι πολίτες. Και να κάνει τις επιλογές του.

  

Τι σημαίνει λοιπόν «συγκεκριμένη δεοντολογία»; Η δημοσιογραφική προσέγγιση που συμφέρει την κυβέρνηση και υπηρετείται πιστά από το κομματικό έντυπο και το κυβερνητικό κανάλι; Το είδος των ερωτήσεων που απαιτούν τα κυβερνητικά στελέχη να τους θέτουν οι έλληνες και ξένοι δημοσιογράφοι και τους κάνουν παρατήρηση όταν δεν υπακούουν; Η μεταμόρφωση του μαύρου σε άσπρο ώστε να δικαιολογήσει τη μεταμόρφωση του Οχι σε Ναι; Ο χωρισμός των πολιτών στους «δικούς μας» και τους «απέναντι»; Και ποιος θα ορίσει αυτή τη δεοντολογία; Ο κ. Σπίρτζης; Ο κ. Παππάς; Η κυρία Γεροβασίλη; Ο Πρωθυπουργός προσωπικά, με το οπλοστάσιό του εμπλουτισμένο από τη ρωσική και κινεζική εμπειρία;

  

Η κυβέρνηση κατάργησε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης, μαζί με άλλες ανεξάρτητες Αρχές. Αποφάσισε αυθαιρέτως ότι άδεια θα πάρουν τέσσερα κανάλια, με «ύστατο» κριτήριο το ποιος θα δώσει τα περισσότερα λεφτά. Τώρα θέλει να επανεφεύρει και την ίδια τη δημοσιογραφία. Ενδιαμέσως, έλυσε το πρόβλημα της ανεργίας: αν κλείσει ένα κανάλι, είπε ο κ. Σπίρτζης, θα ανοίξει κάποιο άλλο. Απλά, αναίμακτα, δεοντολογικά.