[Εμπιστευτικά] Προσβολή
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Καταρχήν, τα βασικά. Περνάει το πολιτικό σύστημα κρίση αξιοπιστίας; Περνάει και συμφωνούν όλοι.
Ο μέσος πολίτης θεωρεί ότι οι πολιτικοί άλλα λένε κι άλλα κάνουν ανάλογα με το συμφέρον τους.
Συνεπώς, αντιμετώπιση της κρίσης σημαίνει αποκατάσταση της αξιοπιστίας. Τόσο απλό.
Πάμε παρακάτω. Τέθηκε το θέμα του εκλογικού συστήματος – για την οικονομία της συζήτησης αφήνω απέξω τη σκοπιμότητα της ανακίνησης.
– Η ΝΔ τάχθηκε υπέρ της ενισχυμένης αναλογικής. Καμία έκπληξη. Είναι σταθερή άποψή της από το 1974 και μετά.
– Το ΚΚΕ τάχθηκε υπέρ της ανόθευτης απλής αναλογικής. Καμία έκπληξη. Το υποστηρίζει από γεννησιμιού του.
Στο ενδιάμεσο έχουμε δύο άλλους.
– Τον ΣΥΡΙΖΑ που έφτιαξε δύο κυβερνήσεις με μπόνους πενήντα εδρών, κυβερνάει ακόμη με το ίδιο μπόνους κι επειδή κατάλαβαν ότι δεν θα ξανακερδίσουν ούτε στο τάβλι θυμήθηκαν ότι είναι αριστεροί και θέλουν απλή αναλογική.
Ούτε εδώ όμως υπάρχει έκπληξη. Η κωλοτούμπα τούς έχει γίνει δεύτερη φύση.
– Τη Δημοκρατική Συμπαράταξη που εκφράζει στη σημερινή συγκυρία μια ιστορική παράταξη, την Κεντροαριστερά.
Εδώ τα πράγματα μπερδεύονται. Ο Θεοχαρόπουλος τάχθηκε υπέρ της απλής αναλογικής, αλλά είναι άρτι αφιχθείς στην παράταξη κι ενδεχομένως δεν γνωρίζει τις παραδόσεις της.
Το ΠΑΣΟΚ όμως πού τη θυμήθηκε την απλή αναλογική;
Από τη δεκαετία του ’50 η Κεντροαριστερά ήταν παγίως υπέρ της ενισχυμένης αναλογικής κι ουδέποτε υιοθέτησε την απλή αναλογική όσες φορές βρέθηκε στην εξουσία και μπορούσε να το κάνει.
[Να υπενθυμίσω ότι ακόμη και πρόσφατα, επί τελευταίας κυβέρνησης Παπανδρέου, το ΠΑΣΟΚ συζητούσε το λεγόμενο «γερμανικό σύστημα», ένα σύστημα ενισχυμένης αναλογικής.]
Για έναν απλό λόγο. Επειδή η Κεντροαριστερά είναι μια παράταξη όχι μόνο εξουσίας αλλά και εθνικής ευθύνης. Ενδιαφέρεται για τη σταθερότητα της διακυβέρνησης του τόπου, ακόμη κι όταν δεν την ασκεί η ίδια.
Υπάρχουν βεβαίως οι λαμπρές εξαιρέσεις του Κουτσόγιωργα και του Τσοχατζόπουλου, αλλά θέλω να ελπίζω ότι ουδείς ενδιαφέρεται πλέον να υιοθετήσει τις μεθόδους τους.
Για έναν δεύτερο απλό λόγο. Επειδή στην πορεία της και στην πορεία του τόπου η Κεντροαριστερά υπήρξε μια παράταξη δράσης, όχι αρπαχτής. Υποθέτω πως δεν φιλοδοξεί να αποτελείται από τυχοδιώκτες και σαλταδόρους.
Ως εκ τούτου, η στάση της απέναντι στα κορυφαία ζητήματα της διακυβέρνησης προκύπτει φυσιολογικά ως θέμα αρχής – ούτε συγκυρίας ούτε μεγέθους.
Και στις αρχές του κάποιος παραμένει σταθερός είτε παίρνει 4% είτε 44%. Οχι από πείσμα. Αλλά από στοιχειώδη υποχρέωση ιστορικής εντιμότητας και πολιτικής αξιοπιστίας.
Γι’ αυτό και η όποια απόπειρα μετάλλαξης της Κεντροαριστεράς σε φορέα εκλογικού τυχοδιωκτισμού συνιστά πρωτίστως βαρύτατη προσβολή στην ιστορία της.
Google news
