ΑΥΘΑΙΡΕΣΙΑ

Η Βρετανία είναι η παλαιότερη και ωριμότερη κοινοβουλευτική δημοκρατία της Ευρώπης. Οσα συμβαίνουν λοιπόν τις τελευταίες ημέρες στο νησί από την άλλη πλευρά της Μάγχης είναι αξιοπρόσεκτα και διδακτικά. Το τελευταίο επεισόδιο αφορά την περίπτωση του Τζέρεμι Κόρμπιν.

Ο γενειοφόρος αρχηγός των Εργατικών αντιμετωπίζει την εξέγερση των βουλευτών του κόμματός του, οι οποίοι, λόγω της χλιαρής καμπάνιας του, τον θεωρούν συνυπαίτιο για το Brexit. Μετά τις αλλεπάλληλες παραιτήσεις των μελών της σκιώδους κυβέρνησης, ήρθε η πρόταση μομφής και μάλιστα με ηχηρό αποτέλεσμα. Εκατόν εβδομήντα δύο βουλευτές ψήφισαν κατά του Κόρμπιν και μόνο σαράντα υπέρ. Παρ’ όλ’ αυτά εκείνος προσέφυγε στο καταστατικό. Και δεν παραιτείται. Επικαλούμενος την ανάδειξή του στις εσωκομματικές εκλογές.

Το ρήγμα μεταξύ κόμματος και κοινοβουλευτικής ομάδας προκαλεί ίλιγγο. Από τη μια είναι τα συνδικάτα και οι οργανωμένοι οπαδοί των Εργατικών και από την άλλη οι πολίτες που έχουν εκλέξει ως ψηφοφόροι τούς βουλευτές. Υπενθυμίζεται ότι όλες οι περιφέρειες στη Βρετανία είναι μικρές μονοεδρικές. Ποιος νομιμοποιείται; Η απάντηση – με αριθμητικούς όρους – είναι σαφής. Εντολοδόχοι της λαϊκής κυριαρχίας είναι οι βουλευτές. Η αδιαλλαξία του Κόρμπιν έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει τον αυταρχισμό και την περιφρόνηση στις δημοκρατικές λειτουργίες που χαρακτήριζαν ανέκαθεν τη ριζοσπαστική Αριστερά.

Τα έχουμε ζήσει – και συνεχίζουμε να τα ζούμε – και εδώ. Οι πολιτικά ομοιοπαθείς του Κόρμπιν σέβονται τις διαδικασίες όταν τους φέρνουν στην εξουσία και όταν εξυπηρετούν τις επιδιώξεις τους. Αλλά τις ερμηνεύουν κατά το δοκούν – και συχνά εντελώς αυθαίρετα – όταν αυτές λειτουργούν εις βάρος τους. Παρ’ όλ’ αυτά στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Ούτε μπορεί να στηθούν ψευδοθεσμικά οδοφράγματα απέναντι στην πίεση της κοινωνίας. Η παλινόρθωση της αυθαιρεσίας θα αποδειχθεί βραχύβια υπόθεση.