[Κραυγές και ψίθυροι] Ξύλινα σπαθιά

Eνας άγγλος φίλος και συνάδελφος μού έστειλε χθες την ανάρτηση στο facebook  κάποιου brexiter επισημαίνοντάς μου ότι είναι πολύ χαρακτηριστική του πνεύματος και της διάθεσης των συμπατριωτών του που υπερψήφισαν την έξοδο της Βρετανίας από την Ευρώπη. Εγραφε για τα χρόνια του 1950 και του 1960, όταν τα παιδιά έπαιζαν στις αυλές, οι πόρτες των σπιτιών έμεναν ξεκλείδωτες και οι άνθρωποι δεν κυκλοφορούσαν με πιστόλια και μαχαίρια. Αυτήν την πατρίδα θεωρούσε ότι τού στέρησε η Ευρωπαϊκή Ενωση και ένιωθε ηθικά υπερήφανος και δικαιωμένος που την πήρε πίσω.

Αυτή είναι η βιτρίνα του ακροδεξιού λαϊκισμού, που μετατρέπει τη νοσταλγία από επιθυμία στιγμιαίας εικονικής απόδρασης σε επιτακτική ανάγκη μόνιμης ιδεολογικής και πρακτικής εγκατάστασης. Χάρη σ’ αυτήν τη βιτρίνα μπορώ να εξηγήσω, απ’ όσο καταλαβαίνω, γιατί ταυτίζεται ως προς το Brexit ο λόγος των ευρωπαίων ακροδεξιών με αυτόν της ελληνικής νεοαριστεράς.

Χαρά, δικαίωση και ένα δάχτυλο που κουνιέται διδακτικά και απειλητικά συγχρόνως για την κακιά Ευρώπη η οποία εκμεταλλεύεται τους λαούς. Αυτό καλύπτει και τους μεν και τους δε. Γιατί και οι δύο απόψεις είναι πολύ μακράς παλαίωσης. Οι μεν προσπαθούν να αξιολογήσουν τον κόσμο που αλλάζει καλπάζοντας με τα ξύλινα σπαθιά ενός παλαιοκομματικού λόγου περί πάλης των τάξεων, καπιταλισμού και λοιπών γραφικοτήτων. Οι άλλοι, με αντίστοιχα ξύλινα σπαθιά, προσπαθούν να υπερασπιστούν τον μικρόκοσμο της εθνικής τους εσωστρέφειας. Με κοινό στοιχείο τη διεκδίκηση τού κατά τεκμήριο ηθικού ιδεολογικού πλεονεκτήματος.

Αποφορά πολιτικής φορμόλης.