[Κραυγές και ψίθυροι] Μακριά, πολύ μακριά

Η φίλη μου έχει περάσει τα πενήντα. Κάποτε ήταν αυτό που λέγαμε «οργισμένο νιάτο». Και θεωρεί ότι ακόμη ανήκει σε αυτήν την κατηγορία επειδή αφήνει κατσαρά τα μαλλιά της, φοράει μεγάλα χειροποίητα κοσμήματα και επιμένει σε εκείνα τα δαιδαλώδη ρούχα που μας άρεσαν τη δεκαετία του 1990 και στα οποία δεν ήξερες ποτέ με σιγουριά ούτε πώς έμπαινες ούτε πώς έβγαινες από αυτά. Πολύ οργισμένη είναι και αυτές τις μέρες κάνοντας αρχή από το καυτό τριήμερο του Αγίου Πνεύματος. Πρώτον γιατί ενώ – υποτίθεται ότι; – δεν έχουμε λεφτά οι πόλεις είχαν αδειάσει και δεύτερον γιατί (όλοι εμείς πλην της ιδίας) είμαστε ηλίθιοι που φεύγουμε τα τριήμερα και πηγαίνουμε διακοπές τον Αύγουστο. Ασε που είναι πολύ οπισθοδρομικό να σου αρέσει το καλοκαίρι.

Μελαγχολικά οπισθοδρομική μού φαίνεται η ίδια όπως και καθετί που δεν αλλάζει με τα χρόνια και δεν προσαρμόζεται στις νέες εποχές. Ωστόσο δεν είναι είδος προς εξαφάνιση. Το αντίθετο, αποτελεί χαρακτηριστική έκφραση ενός είδους εκκολαπτόμενου νεοσνομπισμού που απαξιώνει όλα αυτά στα οποία δεν μπορεί, για διάφορους λόγους, να έχει πρόσβαση. Είναι εκπρόσωπος αυτής της τάσης που ιδεολογικοποιεί τη μιζέρια και την άρνηση, αποστρέφεται τη χαρά όταν δεν μπορεί να ελέγξει την πηγή της και σηκώνει με αγωνία την παντιέρα της διαφοροποίησης ανεξαρτήτως αντικειμένου. Πόση θλίψη αναδίδουν αυτοί οι απελπισμένοι haters που καμώνονται τους Αντι Γουόρχολ. Είναι η κωμικοτραγική παγίδα τού να νομίζεις ότι βρίσκεσαι «μακριά από το αγριεμένο πλήθος» (ταινία του Σλέσιντζερ) ενώ στην ουσία βρίσκεσαι απλώς «μακριά από τους ανθρώπους» (ταινία του Ελοφέν).