[Αγιογραφίες] Αγκαλίτσες
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Λένε ότι της Ευρώπης της λείπει η ψυχή. Εχει χάσει τον μύθο της. Δεν συγκινούν τα σύμβολά της.
Αν κάτι περισσεύει στον πρώτο τη τάξει Ευρωπαίο είναι αυτό που λείπει από το οικοδόμημα που εκπροσωπεί. Από ψυχή ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ έχει πολλή. Εχει και μεγάλο ρεπερτόριο στους συμβολισμούς. Οπως αναμενόταν, το ξεδίπλωσε στις δύο ημέρες που πέρασε στην Αθήνα, επισφραγίζοντας με αγκαλιές και φιλιά το κλείσιμο της αξιολόγησης.
Οι Βρυξέλλες έχουν κάθε λόγο να υποθάλψουν τη συνθηκολόγηση του Τσίπρα – για λόγους που δεν περιορίζονται στην ελληνική περίπτωση. Γι’ αυτό και ο πάντα θεατρικός Γιούνκερ επιστράτευσε όλες τις επικοινωνιακές του δεξιότητες προκειμένου να δείξει πώς η Ευρώπη επιβραβεύει τους αμφισβητίες που τιθασεύτηκαν.
Το πρόβλημα όμως είναι ότι μόλις λύθηκαν οι αγκαλίτσες, άρχισε να φαίνεται η πραγματικότητα με την οποία θα βρεθούν πάλι σύντομα όλοι αντιμέτωποι – Αθήνα, Βρυξέλλες και υπερβρυξελλικό Βερολίνο: Η αξιολόγηση έκλεισε αλλά όλα έμειναν ανοιχτά. Κανείς δεν πιστεύει στο πρόγραμμα που συμφώνησε.
Δεν το πιστεύει ούτε η κυβέρνηση – που χθες ζήτησε πάλι χαμηλότερα πλεονάσματα. Δεν το πιστεύει ούτε το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο – που είχε καταστήσει σαφείς τις ενστάσεις του, πολύ πριν χρειαστεί να τις επαναλάβει η Βελκουλέσκου. Δεν το πίστευε ούτε η Ευρώπη – γι’ αυτό και φρόντισε να εγκαταστήσει τον μηχανισμό αυτόματης διόρθωσής του.
Σε μια ειρωνεία της Ιστορίας, η κυβέρνηση Τσίπρα απέσπασε με το κλείσιμο της αξιολόγησης την περιπόθητη «πολιτική λύση». Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση η «πολιτική λύση» ισοδυναμεί με την αναβολή της ελληνικής εκκρεμότητας.
Η αναβολή ήταν αναγκαία γιατί τίποτε απ’ όλα αυτά – ούτε η καμπάνια ευρωπατριωτισμού του Γιούνκερ, ούτε το ανέφικτο μείγμα του τσιπρικού Μνημονίου – θα έχουν πια σημασία αν οι Βρετανοί αποφασίσουν να ξηλώσουν την Ενωση.
Ο υπαρξιακός ίλιγγος που έχει προσβάλει την Ενωση αντικατοπτρίζεται μεταξύ άλλων και στην κριτική που δέχεται ο πρόεδρος της Κομισιόν. Πέρσι, που παρενέβη χωρίς περιφράσεις στο ελληνικό δημοψήφισμα, τον κατηγορούσαν για παρεμβατισμό. Φέτος, που διάλεξε να μην αναμειχθεί στο βρετανικό, του καταλογίζουν αβουλία. Ο,τι και αν κάνει, η Ευρώπη είναι καταδικασμένη να φταίει.
Τόσο ισχυρός, ώστε να μπορεί να επηρεάσει στα σημεία την τροπή που παίρνει κάθε φορά η ελληνική περιπέτεια, και τόσο ανίσχυρος, ώστε να τελεί υπό την de facto κηδεμονία του Βερολίνου, ο Γιούνκερ ήταν πάντα πολύτιμος για τις ελληνικές κυβερνήσεις.
Πέρσι δοκίμασε τα όρια του ρόλου του, όταν επέμεινε σε μια γραμμή αφομοίωσης του ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που άλλοι μεθόδευαν την παραδειγματική αποπομπή του. Τα όρια αυτά φαίνονται καθαρά τώρα που όλος ο κόσμος – από το Λονδίνο μέχρι τη Μαδρίτη – έχει πάθει ΣΥΡΙΖΑ.
Google news
