[Αγιογραφίες] Αίμα

Η αβρότητα είναι κοινωνική, όχι πολιτική αρετή. Αυτό δεν δικαιολογεί το φαινόμενο Πολάκη. Αλλά μπορεί να το εξηγήσει.

Μπορεί να εξηγήσει γιατί οι εκδηλώσεις του φαινομένου, που μοιάζουν με τυχαίες εκπυρσοκροτήσεις μιας ασυγκράτητης κουζουλάδας, είναι κάτι πολύ σοβαρότερο και χρήσιμο για την κυβέρνηση.

Αν η κυβέρνηση δεν είχε Πολάκη θα έπρεπε να φτιάξει έναν. Θα έπρεπε να φτιάξει έναν πολιτικό περφόρμερ που να μιλάει με την ίδια ωμότητα την αντισυστημική πρωτογλώσσα. Τη γλώσσα της χύμα καταγγελίας που ανακαλεί την εφηβική φάση του ΣΥΡΙΖΑ και τον βοηθάει να κρατήσει την επαφή του με την άλλη όχθη του εκλογικού σώματος. Με εκείνους τους ψηφοφόρους που είναι ανεπίδεκτοι σε όλα τα είδη πολιτικού λόγου, πλην του πολάκειου.

Ο Πολάκης δεν είναι ένα ατύχημα. Είναι ο πρέσβης του ΣΥΡΙΖΑ στην επικράτεια της αγανάκτησης. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση υποδέχεται πάντα τις δηλώσεις του με ήπια συγκατάβαση. Με τη μόνιμη δικαιολογία ότι εντάξει, τα είπε χοντρά, αλλά στην ουσία δεν έχει άδικο.

Στην ουσία ο Πολάκης έρχεται δεύτερος. Δεν σπάει ο ίδιος κανένα ταμπού. Ερχεται απλώς να δώσει μια πιο δασύτριχη φόρμα σε όσα έχει ήδη επιχειρήσει η κυβέρνηση. Στ’ αλήθεια, ήταν ο Πολάκης που πάτησε πρώτος το θεσμικό άβατο της Δικαιοσύνης; Ηταν εκείνος που πρώτος στοχοποίησε δικαστικούς λειτουργούς από το βήμα της Βουλής; Που επιχείρησε να διαιρέσει το Σώμα σε καλούς και κακούς – πρόθυμους και απρόθυμους;

Οχι. Ο Πολάκης απλώς ακολούθησε ως ο Παπαγγελόπουλος των φτωχών.

Στη δήλωση περί «νέου αίματος» που πρέπει να αναζωογονήσει το διεφθαρμένο σώμα των δικαστών αντανακλάται μια κεντρική ιδέα του συριζαϊκού εγχειρήματος. Ο ΣΥΡΙΖΑ πάντα αντιλαμβανόταν και διαφήμιζε τον εαυτό του ως τη δύναμη που δεν αναγνωρίζει τίποτε από το παλιό καθεστώς. Από τους γιατρούς στις Εντατικές μέχρι τους γενικούς γραμματείς των υπουργείων και από τα μέσα ενημέρωσης μέχρι τις ανεξάρτητες διοικητικές Αρχές, όλοι οι προηγούμενοι ήταν σάπιο σύστημα.

Από τη μεταπολιτευτική δημοκρατία ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να κρατήσει ούτε τους δικαστές. Ούτε καν το Σύνταγμα, στο οποίο εν είδει αναθεωρητικών αυτοσχεδιασμών προβάλλονται τώρα όλοι οι αντισυστημικοί ιδεασμοί.

Η δημοφιλής απολογία είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κάνει τίποτε περισσότερο απ’ ό,τι τα παλιά κόμματα. Ομως, εδώ το πρόγραμμα δεν σταματάει σε πελατειακή αναδιανομή αξιωμάτων. Το εύρος των φιλοδοξιών του ΣΥΡΙΖΑ τον ευθυγραμμίζει με τις υπόλοιπες δυνάμεις στην Ευρώπη που αρδεύουν τον θυμό και τον διοχετεύουν σε αμφισβήτηση των ιστορικών κεκτημένων της Ενωσης και των φιλελεύθερων δημοκρατιών που τη συγκροτούν.

Είναι γκροτέσκο, αλλά είναι έτσι: ο Πολάκης είναι Ευρωπαίος. Τον καθιστά τέτοιον ο προευρωπαϊκός αντισυστημισμός του. Ο αντισυστημισμός που, κακά τα ψέματα, είναι και το μόνο ανερχόμενο πολιτικό μέγεθος στην Ευρώπη.