[Στερεότυπα] Χωρίς εχθρούς

Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα παράλληλο σύμπαν, ήταν μια εθνοσωτήριος κυβέρνησις ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ στη γαλάζια μας χώρα. Η Ελλάδα αυτού του παράλληλου σύμπαντος στις αρχές του 2010 χρεοκόπησε. Και έπειτα από πολλές περιπέτειες, τον περασμένο Αύγουστο, υπέγραψε ένα Μνημόνιο, άγριο Μνημόνιο, το οποίο έπρεπε να εφαρμοστεί το συντομότερο, μήπως και η χώρα ανασυνταχθεί.

Τα πράγματα, δηλαδή, σε αυτό το παράλληλο σύμπαν ήταν τα ίδια με ό,τι συμβαίνει στο δικό μας σύμπαν, με μια ασήμαντη διαφορά. Η κυβέρνηση ήταν απερίσπαστη στο θεάρεστο έργο της. Δεν είχε αντιπάλους, δεν είχε εχθρούς. Με έναν μεταφυσικό τρόπο, είχε εξαφανιστεί ο Μητσοτάκης, αυτός ο κήρυκας του φανατισμού. Μαζί του πήρε και το κακό ΠΑΣΟΚ και τον Σταύρο Θεοδωράκη, που αντί να στηρίξουν έκαναν αντιπολίτευση. Για λόγους πλουραλισμού, υπήρχε το κόμμα του Λεβέντη, αλλά ο αρχηγός συνήθιζε απλώς να λέει ανέκδοτα στη Βουλή. Επίσης είχαν εξαφανιστεί κάτι ΔΟΛιοι κακοί άνθρωποι, το Mega και τα άλλα κακά κανάλια έπαιζαν μόνο αντάρτικα τραγούδια και συμφωνικά εργα του Διονύση Τσακνή, ενώ οι πολίτες είχαν εισπνεύσει ένα αέριο από τους πρόσφατους ψεκασμούς και καμιά δεκαριά χιλιάδες απ’ αυτούς διαδήλωσαν στο Σύνταγμα τραγουδώντας «μείνετε, αγαπητοί μας ηγέτες, και κυβερνήστε».

Τι θα έκανε, άραγε, αυτή η κυβέρνηση σε μια συγκυρία όπως η σημερινή που δεν θα είχε εχθρούς, αλλά παρ’ όλα αυτά έπρεπε να κυβερνήσει; Τι θα έκανε; Θα έλεγε αυτά τα επικολυρικά. Οτι πενταπλασιάζεται η διαφημιστική δαπάνη για τον τουρισμό στο εξωτερικό. Ή ότι εκπονεί πρόγραμμα «δίκαιης ανάπτυξης» – δεν θα είναι και το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, αλλά κάτι επιδοτησούλες θα βρεθούν. Και μετά;

Μετά, θα εκδικούνταν η πραγματικότητα. Το Ελληνικό πουλήθηκε, τα λιμάνια πουλήθηκαν ή θα πουληθούν, τα κόκκινα δάνεια πρέπει να αρχίσουν να εισπράττονται – ήρθε η ώρα της εταιρικής τραπεζικής διακυβέρνησης. Οι φόροι αυξήθηκαν, οι μισθοί λιγόστεψαν, το ΕΚΑΣ κόβεται σε πολλούς συνταξιούχους, κόβεται και η επικούρηση. Το Δημόσιο παραμένει η μεγάλη κρατική επένδυση, αλλά πόσους να χωρέσει κι αυτό; Και η συρρίκνωση της ρευστότητας επιδεινώνει την καθημερινότητα, χωρίς να έρχονται επενδύσεις – επειδή το φορολογικό περιβάλλον και η αβεβαιότητα συνεχίζουν να τις κάνουν επισφαλείς. Οπότε;

Οπότε, τίποτα. Επειδή η συνταγή δεν βγαίνει και επειδή η Ευρώπη συνεχίζει να μην εμπιστεύεται την Ελλάδα και απαιτεί το πλήρες μεταρρυθμιστικό πακέτο (ή το κυβερνητικής εμπνεύσεως υποκατάστατό του), μόνο έναν τρόπο έχει η κυβέρνηση προκειμένου να συνεχίσει να κυβερνά. Να επινοήσει εχθρούς. Αλλά πού να τους βρει; Μήπως να βάλει μια αγγελία; Πού να τη δημοσιεύσει, αφού δεν έχει αντιπολιτευόμενο Τύπο;