[Αγιογραφίες] Ανεμοδούρες

Ποιος δεν το περίμενε; Ποιος εξεπλάγη; Ο Λάκης Λαζόπουλος το έστριψε λαζοπουλικότατα. Πυροβόλησε τον ΣΥΡΙΖΑ με τα ίδια τοξικά μέσα που πυροβολούσε και τους προηγούμενους – αν και ακόμη με κάποια αυτοσυγκράτηση. «Τους πήρατε τα σπίτια; Τελειώσατε», ήταν η ετυμηγορία του.

Αειθαλής παράγοντας στο γυαλί και στη δημόσια ζωή, ο Λαζόπουλος το έχει αποδείξει: μπορεί το χιούμορ του να φυραίνει, αλλά διατηρεί πάντα την περιστροφική ευφυΐα της ανεμοδούρας.

Βέβαια, στη συγκεκριμένη περίπτωση θα μπορούσε κανείς να συνηγορήσει υπέρ του Λαζόπουλου. Δεν είναι εκείνος που έστριψε, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο σόουμαν επιμένει στα υλικά του. Στο αντιευρωπαϊκό κήρυγμα («να πάει στο διάολο και η Ευρώπη και το ευρώ»). Στην εθνικιστική κλάψα. Στις οικονομικά αναλφάβητες θεωρίες περί χρέους. Από κεκτημένη ταχύτητα, το αντιμνημονιακό νούμερο που ανεβάζει τα τελευταία χρόνια τον έφερε αντιμέτωπο με τον μνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Λαζόπουλος δεν είναι μόνος. Με το δικό του τηλεκράξιμο συμβαίνει ό,τι και με το εκ του σύνεγγυς κράξιμο σε όσους υπουργούς εξακολουθούν να εμφανίζονται δημοσίως. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έρχονται αντιμέτωποι με την πολιτική κουλτούρα που είχαν εκθρέψει.

Συνήθως η συζήτηση σταματάει εδώ. Σταματάει χαιρέκακα στο κλισέ ότι ο Τσίπρας «θερίζει τις θύελλες» από τους ανέμους που έσπειρε. Ομως, υπάρχει ένα ερώτημα που υπερβαίνει το πρόβλημα του Τσίπρα. Ποιος θα κληρονομήσει αυτό το ταμείο αντιευρωπαϊκού και αντισυστημικού θυμού; Ποιος θα υποδεχθεί πολιτικά το κοινό του Λαζόπουλου;

Μια – δημοφιλής στην Κεντροαριστερά – απάντηση είναι ότι ο Τσίπρας εξουδετέρωσε αυτό που εκπροσωπούσε. Οι μύθοι διαλύθηκαν από τον ίδιο τον μυθοπώλη. Ο συμβιβασμός του απονομιμοποίησε τα ιδεολογήματα που τον είχαν φέρει στην εξουσία. Αυτό, λένε, είναι και το μοναδικό όφελος από την περιπέτεια των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Αυταπάτες τέλος.

Η πραγματικότητα όμως εξελίσσεται λίγο πιο σύνθετη. Ο αντιμνημονιακός ιός αποδεικνύει ότι μπορεί να επιζεί και χωρίς τα κόμματα που τον εκκόλαψαν. Ο Τσίπρας έχει προλάβει να διαπλάσει ένα ακροατήριο που δεν ακολουθεί τους δικούς του ρυθμούς ανάνηψης από την αυταπάτη. Ενα ακροατήριο που ακόμη κι αν τον εγκαταλείψει δύσκολα θα κινηθεί προς τα κόμματα του ευρωπαϊκού τόξου.

Αυτόν τον αλιευτικό πλούτο έχουν εντοπίσει και τα νέα σχήματα που έρχονται να προστεθούν στα άκρα του πολιτικού συστήματος – πλάι στους παλιούς ακραίους που εμφανίζονται ήδη ενισχυμένοι.

Εντάξει, ο Τσίπρας ήταν το αγγελικό πρόσωπο του αντισυστημισμού. Αντικαταστάτης με συγκρίσιμη ακτινοβολία δεν υπάρχει. Οι μετα-αντιμνημονιακοί έχουν μείνει ορφανοί από ηγέτη. Εχουν όμως κονφερασιέ που τους κρατάει ζεστούς. Μέχρι να γυρίσει ο άνεμος.