[Στίγμα] Δημοτικό, της τάβλας

Το περίμενα. Κάποια στιγμή η λαϊκή σοφία θα αποφάσιζε να παραδώσει στις επόμενες γενιές την τραγική μορφή του υπουργού «τύφλα να ‘χει ο Βασιλάκης ο Καΐλας» Σπίρτζη. Το πίστευα εξαρχής ότι θα ήταν αδύνατον να παραμείνει απαθής και ασυγκίνητη μπροστά στο προσωπικό δράμα που βιώνει ο αγωνιστής υπουργός. Να πειθαναγκάζεται να βάλει το… δεύτερο πράγμα για το οποίο εφιστάται always η προσοχή όλων των κυρίων πού τη βάζουν, την υπογραφή του δηλαδή, κάτω από συμφωνίες με τις οποίες (υποτίθεται ότι) διαφωνεί. 
Και δεν διαψεύσθηκα. Οπως μου κοινολόγησε φίλος, κυκλοφορεί ήδη στο Διαδίκτυο λαϊκό δημώδες, υπό τον τίτλο «Του Σπίρτζ’ η μάνα έκλαιγε», και τα «σπάει». Δεν χορεύεται φυσικά, είναι τραγούδι της τάβλας συνοδεία κλαρίνου. 
Μικρή γεύση παρέχω εν συνεχεία. Μεταφέρω εδώ μερικούς στίχους του, έργο Ανωνύμου, προκειμένου να τεκμηριωθεί πέραν πάσης αμφισβητήσεως ότι η λαϊκή σοφία είναι παρούσα, δρώσα και θα υφίσταται στους αιώνες των αιώνων, αμήν! 
«Του Σπίρτζ’ η μάνα έκλαιγε που πόνεσε ο γιος της,
με ζόρι και με δάκρυα υπέγραψε ο καλός της.
Σώπασε, μάνα μου γλυκιά, και τον σταυρό σου κάνε,
πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι.
Εμείς ίδιοι δεν είμαστε, εμείς δεν ξεπουλάμε,
μόνο τα υπογράφουμε, μετά μοιρολογάμε.
Οι ζέστες άμα σφίξουνε, εγώ τι θ’ απογίνω,
όλους τους εκατάγγειλα, μονάχος θ’ απομείνω.
Ακούνε Σπίρτζη και γελούν, τρολάρουν “Σπίρτζη χώσ’ τα”,
μόνη με υπερασπίζεται η Εύη Καρακώστα.
Μάνα, θα μείνω υπουργός, άλλη δουλειά δεν έχω
και σφίγγοντας τα δόντια μου τον πόνο θα αντέξω»…
(Ενημερωτικά αναφέρω ότι στο αδυσώπητο Διαδίκτυο κυκλοφορούν και άλλα ανάλογα λαϊκά δημώδη αναφορικά με το «δράμα Σπίρτζη», όπως ένα που τιτλοφορείται «Μην κλαις, αγόρι μου γλυκό, αγόρι παινεμένο», το οποίο με έχει πραγματικά συγκλονίσει).

Το δράμα της Λυσιστράτης
Αν το δράμα του υπουργού «τύφλα να ‘χει ο Βασιλάκης ο Καΐλας» Σπίρτζη δεν έχει αφήσει ασυγκίνητο κανέναν, ένα άλλο δράμα, αυτό του (τσου ρε) Λάκη Λαζόπουλου, συγκλονίζει από προχθές βράδυ το πανελλήνιο. Ο ακάματος υπηρέτης της τέχνης του θεάτρου, ο άνθρωπος που υλοποιεί κατά τον καλύτερο τρόπο το «ποιώ ήθος», ειδικά όταν την «πέφτει» στις γριές, διότι – άκου τώρα πράγματα – πέρδονται ενώ εκείνος… όχι (!..), ανακάλυψε κατά την προχθεσινή του εκπομπή ότι υπάρχει μια κυβέρνηση στη χώρα, αυτή του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία τα έχει κάνει μπάχαλο. 
Η εντυπωσιακή ανακάλυψη του (τσου ρε) Λάκη είμαι βέβαιος ότι δεν σχετίζεται με το ότι κόπηκε από το φετινό Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου η δική του «Λυσιστράτη» και στην Επίδαυρο θα παιχτεί μόνο η ομώνυμη παράσταση του Εθνικού Θεάτρου. Κάτι τέτοιο δεν θα ταίριαζε στο ήθος τού εν λόγω καλλιτέχνη, το οποίο, όπως όλοι γνωρίζουν, δεν έχει όρια. 
Εγώ αντιθέτως με όσα, όπως τα περί «Λυσιστράτης», διατείνονται διάφοροι κακεντρεχείς αναφορικά με τη «στροφή» του καλλιτέχνη, θα την απέδιδα στο all time classic, από το οποίο ποτέ κανείς δεν έχασε, «πιάσε πόρτα για τον χειμώνα»!..

Πικραμμένου κατάβασις
Ανακάλυψα (όχι με μεγάλη προσπάθεια, είναι η αλήθεια, γιατί τη βρήκα να αναδημοσιεύεται εδώ κι εκεί) συνέντευξη του Παναγιώτη Πικραμμένου, πρωθυπουργού για ένα φεγγάρι της χώρας (ως υπηρεσιακός, το 2012). Ο κύριος Πικραμμένος έδωσε μια συνέντευξη στο Bloomberg και εμφανίστηκε ως διαπρύσιος οπαδός του προέδρου Κυριάκου – εξού και η δική μου επισήμανση. 
Διότι εγώ γνώριζα ότι ο άνθρωπος αυτός «ήταν μια κάποια λύσις» (ο Πικραμμένος εννοώ) εάν και εφόσον προέκυπτε θέμα οικουμενικής κυβέρνησης υπό κάποια υπερκομματική προσωπικότητα. Με τη στήριξη μάλιστα του γερμανικού παράγοντα, ο οποίος τον θεωρεί «σώφρονα, σοβαρό και οργανωμένο».
Αλλά εκείνος δεν δίστασε να δηλώσει ότι «είτε μας αρέσει είτε όχι, ο Κυριάκος είναι η λύση για τη χώρα». Και να σημειώσει, αναφορικά με τα χάλια (εσωκομματικά και… βαρονιακά) που αντιμετωπίζει η ΝουΔού, ότι «όταν είσαι ηγέτης, δεν ανακαινίζεις απλώς το παλιό σπίτι. Τα ανατινάζεις όλα και είτε κερδίζεις ή χάνεις το παιχνίδι». Επιπροσθέτως, δε, εμφανίστηκε βέβαιος ότι «ο Κυριάκος θα κάνει ό,τι χρειαστεί όταν έρθει η ώρα».
Μυστήρια πράγματα γίνονται, αλήθεια…

Νυχτερινή τροπολογία για Παρίσι
Μεγαλουργεί η κυβέρνηση στη Βουλή και νομίζω ότι αυτό ήταν το νόημα των επισημάνσεων που προ ημερών είχαν γίνει, σύμφωνα με τις οποίες, με το που θα ψηφιζόταν το νομοσχέδιο-μαμούθ με τις 7.500 σελίδες, θα ξεμπλόκαρε το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης.
Στο πλαίσιο αυτό, συζητείται στη Βουλή το νομοσχέδιο του υπουργού Σταθάκη για την ανάπτυξη (ο Θεός να την κάνει…), το οποίο, απ’ ό,τι φαίνεται, δεν είναι τίποτε άλλο από μια θαυμάσια ευκαιρία να «τακτοποιήσουμε» μερικούς ακόμη συριζαίους στο Δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (καθεστώς φτιάχνουμε, πώς θα γίνει;). 
Και δεν εννοώ μόνο την απίθανη (85 ολόκληρες σελίδες) τροπολογία που την έδωσαν να την καταθέσει στον Μουζάλα (ακόμη υπουργός είναι αυτός;!), όπως κάνουν συνήθως με το «παιδί για τα θελήματα» στα χωριά. Εννοώ αυτή την απίθανη διάταξη του υπουργείου με την οποία εν μια νυκτί καταργούν ολόκληρη τη μόνιμη αντιπροσωπεία του ΟΟΣΑ, για να στείλουν Παρισάκι κάποιους δικούς τους (φίλους, φίλες, γκόμενες – τα γνωστά).
Δεν με ενοχλεί το γεγονός ως γεγονός, κάποια στιγμή θα έφευγαν και θα πήγαιναν κάποιοι άλλοι στη θέση τους. Αλλά αν βάζεις ως καταληκτική ημερομηνία ότι θα επιστρέψουν Ελλάδα όλοι αυτοί με το που θα δημοσιευθεί ο νόμος στο ΦΕΚ, αυτό σημαίνει ότι μπορεί να περάσει καιρός μέχρι να στελεχωθεί η αντιπροσωπεία. Με ό,τι αυτό σημαίνει για τη χώρα αυτή την περίοδο.
Εκτός πια και αν τους έχουν έτοιμους με το διαβατήριο στο χέρι, οπότε με το που θα δημοσιευθεί στο ΦΕΚ ο νόμος να πάρουν το αεροπλάνο και «τσουπ» Paris aux Champs Elysees, στο Faubourg Cafe για καπουτσίνο και κρουασάν τέλεια!

Παντός καιρού
Ενημερώνω πάντως όσους ανησυχούν σχετικά ότι ο «παντός καιρού» συνώνυμος Παπαχρήστος (Βαγγέλης, εκ Πρεβέζης ορμώμενος), ο οποίος είχε διοριστεί επί Σαμαρά, αν και κολλητός του Γιώργου και παλαιότερα θεωρητικός του εκσυγχρονισμού (εξού και το «παντός καιρού») ως αναπληρωτής μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ, παραμένει ακλόνητος στη θέση του.
Σταθερή αξία, και επί ΣΥΡΙΖΑ, ο άνθρωπος…

Πάρτι ανθρωπιάς
Τέλος, για σήμερα δεν έχει Euro! Εχει Παναθηναϊκό Στάδιο. Εκεί όπου ο μεγάλος Σταύρος Ξαρχάκος και οι φίλοι του δίνουν ένα τεράστιο «πάρτι ανθρωπιάς», υπό τον γενικό τίτλο «Ολοι μαζί μπορούμε». Ενα ταλιράκι είσοδος, πολλά τραγούδια του κυρίου Σταύρου, σπουδαίοι τραγουδιστές και ένας «θείος» σκοπός: να βοηθηθούν οι άνθρωποι που έχουν πληγεί πιο πολύ απ’ όλους από την οικονομική κρίση. Οσοι πιστοί προσέλθετε και, προσέξτε με παρακαλώ, με ό,τι μπορεί κανείς να φέρει μαζί του σε τρόφιμα. Από ζυμαρικά και γάλατα μέχρι ρύζι, όσπρια και αλεύρια. 
Το στοίχημα είναι να σχηματιστεί στην είσοδο του Σταδίου ένα βουνό από τρόφιμα. Νομίζω ότι «Ολοι μαζί μπορούμε» να τα καταφέρουμε…