[Διαστάσεις] Basta ya!

Ισως να ήταν προτιμότερο ένα σύνθημα όπως «Ώς εδώ!» Δεν είναι τόσο επιθετικό ούτε τόσο ουτοπικό όσο το «Παραιτηθείτε!». Υποδηλώνει μια προσωπική στάση και δέσμευση, σε αντίθεση με το άλλο σύνθημα που πετάει το μπαλάκι στην απέναντι πλευρά. Και παραπέμπει στο ισπανικό «Basta ya!», που αποτέλεσε τόσο μια κραυγή κατά της τρομοκρατίας της ΕΤΑ όσο και τον τίτλο ενός τραγουδιού του θρυλικού αργεντίνου τροβαδούρου Αταουάλπα Γιουπάνκι, που οι στίχοι του θα άρεσαν πολύ στους συριζαίους. Κι έτσι μπορεί και να πρόσεχαν περισσότερο τα λόγια τους.

Στην εποχή του Διαδικτύου, όμως, τα συνθήματα δεν αποφασίζονται με δημοκρατικές διαδικασίες. Κάποιος ρίχνει την ιδέα, κάποιος άλλος ανοίγει μια σελίδα στο facebook, δέκα συμφωνούν, πέντε έχουν επιφυλάξεις και κάπως έτσι οργανώνεται μια πολιτική συγκέντρωση. Ή τουλάχιστον έτσι γίνεται στις χώρες που έχουν κουλτούρα διαλόγου και που θεωρούν την αντιπαράθεση κάτι πολύτιμο, όχι κάτι καταδικαστέο. Στις κοινωνίες όπου οι αντίπαλοι σέβονται ο ένας τον άλλον και δεν ανταγωνίζονται σε ύβρεις και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς.

Η Ελλάδα δεν περιλαμβάνεται σ’ αυτές. Τα όσα διαμείβονται τις τελευταίες ημέρες γύρω από την αυριανή συγκέντρωση στο Σύνταγμα θα ήταν κωμικά αν δεν ήταν τόσο χυδαία. Οι ευθύνες όμως δεν είναι οι ίδιες. Οι προκλητικές δηλώσεις του υπουργού Παιδείας για τα όρια της συνταγματικής νομιμότητας και τα εμετικά σχόλια του γενικού γραμματέα του υπουργείου Εργασίας για τα κολλαγόνα και τα καλσόν δεν ισοφαρίζονται από τις ομοφοβικές ή πολιτικά ακραίες ατάκες κάποιων από τους αυτοαποκαλούμενους διοργανωτές. Ο λόγος είναι απλός. Από τη μια πλευρά είναι μια κυβέρνηση με βαριές ευθύνες και βαρύ πολιτικό μητρώο. Κι από την άλλη ένα πλήθος διαδηλωτών που συμφωνεί σε ένα γενικό πλαίσιο δημοκρατικών αρχών και θέλει να αντιδράσει μπροστά σ’ αυτά που υφίσταται και σ’ αυτά που φοβάται ότι θα συμβούν.

Οι τοποθετήσεις των κυβερνητικών στελεχών είναι επικίνδυνες. Και δεν θα γίνουν λιγότερο επικίνδυνες αν αύριο μαζευτούν λιγότεροι διαδηλωτές από ένα (αυθαίρετο) όριο ή αν ανάμεσά τους είναι κάποιοι αντιπαθείς πολιτικοί. Η αντιπάθεια, άλλωστε, είναι κάτι υποκειμενικό. Και στην τελική, για αντικυβερνητική συγκέντρωση πρόκειται, όχι για πάρτι.