[Αγιογραφίες] Λοιμώξεις

Είναι και η εκούσια κώφωση μια στάση. Να κάνεις πως δεν άκουσες και να αφήσεις ένα πρόβλημα να εκπνεύσει. Σχεδόν έτσι υποδέχτηκε το ΠΑΣΟΚ το ρεσάλτο φιλίας που επιχείρησε ο Αντώνης Σαμαράς σε εν ενεργεία – και εν εφεδρεία – στελέχη του κόμματος. Σχεδόν, γιατί η σιωπή δεν ήταν απόλυτη. Αντέδρασε πρώτος ο Μανώλης Οθωνας με ένα τουίτ που υπενθύμιζε στον Σαμαρά ότι οι παίκτες της αρεσκείας του έχουν συμβόλαιο με την ομάδα τους – δεν είναι ελεύθεροι για μεταγραφές.

Ομως το πρόβλημα της δεξιάς ακτινοβολίας προς το ΠΑΣΟΚ αρνείται να εξαφανιστεί από μόνο του. Οχι επειδή το συντήρησαν οι εγκωμιαστικές δηλώσεις του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη για τον «νέο ηγέτη της ΝΔ», που «έχει θετικότερες ιδέες για την Ελλάδα του μέλλοντος». Ούτε επειδή τάχα το τροφοδοτεί η πρόσκληση προς τον Ανδρέα Λοβέρδο να μιλήσει σε μια εκδήλωση του Ινστιτούτου Κ. Καραμανλής για την Απασχόληση. Αλλά γιατί μέσα στο ΠΑΣΟΚ η διαχωριστική γραμμή είναι υπαρκτή.

Από τη μία πλευρά είναι εκείνοι που πιστεύουν στην ιδέα του «ευρωπαϊκού μετώπου» – και που βεβαίως δεν ταυτίζονται με όσους αναφέρονται στο προσκλητήριο Σαμαρά. Είναι εκείνοι που αναγνωρίζουν ότι η Ιστορία έφερε το ΠΑΣΟΚ στην ίδια όχθη με τη ΝΔ. Στην όχθη της υπεράσπισης του μεταπολιτευτικού κεκτημένου.

Από την άλλη πλευρά βρίσκονται εκείνοι που θα ήθελαν πάση θυσία να σβήσουν το κεφάλαιο της συγκυβέρνησης ως μια περίοδο αναγκαστικής αλλά λοιμώδους συνύπαρξης. Θα ήθελαν να καθαρίσουν το ΠΑΣΟΚ από τη δεξιά λοίμωξη και να το παραδώσουν ξανά ελκυστικό στο ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Το επιχείρημά τους είναι ότι το πολιτικό σύστημα θα ισορροπήσει μόνο αν το ΠΑΣΟΚ – ή ένα νέο πασοκογενές σχήμα στο Κέντρο – απορροφήσει ένα ικανό μέρος της Αριστεράς. «Γιατί», λένε, «να τους αφήσουμε να πάνε στη Ζωή ή στην αποχή;».

Πρόκειται για μια άποψη που προϋποθέτει ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να (ξανα)γίνει ένα κόμμα το οποίο θα έχει το ίδιο εκλογικό target group με την Κωνσταντοπούλου.

σε ποια από τις δύο πλευρές τοποθετείται η πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν προκύπτει από την προϋπηρεσία της ως υπουργού του Σαμαρά. Το αντίθετο. Αντανακλάται σε κομβικές αποφάσεις της – όπως η επιλογή της να ανασκάψει από τη μεσοζωική περίοδο του ΠΑΣΟΚ τον Οθωνα για να του εμπιστευτεί τη θέση του διευθυντή του πολιτικού της γραφείου. Και κυρίως τεκμαίρεται από το αντιδεξιό ηχόχρωμα που έχει προσλάβει η γλώσσα της προέδρου του ΠΑΣΟΚ μετά την εκλογή Μητσοτάκη.

Εντάξει. Η ισορροπία δεν επρόκειτο να είναι εύκολη. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται στη μέγγενη του νέου διπολισμού ήδη από το εκλογικό κραχ του 2012.

Είχε όλο τον χρόνο να αναγνωρίσει τη νέα του υπαρξιακή συνθήκη. Εχει ακόμη τον χρόνο να δει την ιστορική αντιξοότητα, εκεί που νομίζει ότι βλέπει μόνο αποστάτες, συνωμότες κι υπονομευτές.

Η νοοτροπία του μπούνκερ δεν ήταν σαμαρική αποκλειστικότητα.