[Στίγμα] Πολύ κακό για το τίποτα

Δεν είναι κακό να ονειρεύονται οι άνθρωποι. Εχω καταλήξει σε αυτό. Αλλωστε σοφότεροι από μένα έχουν αποδώσει στα όνειρα την εξέλιξη και την πρόοδο της ανθρωπότητας. Υπό την έννοια αυτή, ο τελευταίος που θα κατηγορήσει τον πρόεδρο Αλέξη ότι «κάνει όνειρα» είμαι εγώ. Συνήθεια μην του γίνει μόνο. Το περιοδικά δεν έχει πρόβλημα.

Το τελευταίο του «Ονειρο» όμως, που ήταν οι χθεσινές δηλώσεις Ντράγκι, αποδείχθηκε μια καταστροφή. Οπως πρωί πρωί μου ανήγγειλε περιχαρής ο άνθρωπός μου στο Μαξίμου, «ο πρόεδρος περιμένει σήμερα το καλό το νέο από τη Φρανκφούρτη».

Εμένα μου είχε διαφύγει εντελώς η σύνδεση του «σήμερα» με τη Φρανκφούρτη, αλλά αργότερα «μελετώντας τας… γραφάς» κατάλαβα τι εννοούσε ο δικός μου. Ο πρόεδρος (Αλέξης) περίμενε πως χθες ο επικεφαλής της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι, ο επιλεγόμενος και σούπερ Μάριο, θα ανήγγελλε ότι η ΕΚΤ θα ήρε τον αποκλεισμό των ελληνικών ομολόγων για τον δανεισμό των ελληνικών τραπεζών. Μιλάμε, γι’ αυτούς που γνωρίζουν, για πολύ μεγάλη εξέλιξη.

Κατά το μεσημεράκι, ο πρόεδρος (πάντα ο Αλέξης, ρε παιδιά, μην επαναλαμβανόμαστε συνέχεια), αποφάσισε να αναβάλει κατά μερικές ώρες το προγραμματισμένο για τις 3 Υπουργικό Συμβούλιο προκειμένου να αναγγείλει ο Ντράγκι το καλό το νέο και στο καπάκι να πέσει και το Υπουργικό Συμβούλιο σε ζωντανή μετάδοση, ώστε να μπορεί ο πρόεδρος (Αλέξης, πάλι τα ίδια;) να εκφωνήσει έναν «δεκάρικο» (αυτό δεν το εξηγώ, το αφήνω ως κίνητρο για να ανατρέξει κανείς να βρει σε τι οφείλεται ο σχετικός όρος) για το πόσο δικαιώνεται η πολιτική του και «να τη, να τη, να τη πετιέται, να τη πετιέται η ανάπτυξη». Είχαν στήσει και την ΕΡΤ, «κάμερα, φώτα, πάμε…», έτοιμοι.

Τόσο βέβαιος ήταν. Αλλά ο Ντράγκι, «τσου». Επιμένει και αυτός στην υλοποίηση των προαπαιτούμενων. Ποιων προαπαιτούμενων δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι τζάμπα στήθηκε όλο το σκηνικό και θα πρέπει πάλι να περιμένουμε να πάρει τη ρημάδα την απόφαση η ΕΚΤ…

Μπερδεμένα καλώδια

Και επειδή όλα μπορώ να τα καταλάβω αλλά όχι την ανευθυνότητα, και με βάση όλα όσα προανέφερα, μπορεί κάποιος από το Μέγαρο Μαξίμου να μας ενημερώσει ποιος τροφοδότησε αυτή την αισιοδοξία στον Πρωθυπουργό;

Διότι δεν μπορεί, εντάξει είναι «ονειροπόλο» το αριστερό μου αγόρι, αλλά, ρε φίλε, όλα έχουν ένα όριο. Εδώ, έτσι όπως εξελίχθηκε το πράγμα, συμβαίνουν δύο τινά: ή δεν υπάρχει η παραμικρή επαφή και επικοινωνία με τον Ντράγκι (ώστε να γνωρίζουν τι πρόκειται να κάνει με τόσο σοβαρά ζητήματα όπως η τύχη των ελληνικών ομολόγων) ή η παράπλευρη πληροφόρηση (για το τι θα κάνει ο Ντράγκι) είναι επιεικώς για τα μπάζα.

Μέση οδός δεν υπάρχει. Και στη μία πάντως και στην άλλη περίπτωση υπάρχουν υπεύθυνοι. Και πρέπει να αναζητηθούν. Για να μην τον εκθέτουν έτσι τον πρόεδρο.

Θέμα για το οποίο φυσικά στενοχωριέμαι και αισθάνομαι έντονη απογοήτευση…

Αφιέρωση

Κατά τα λοιπά, είμαι υποχρεωμένος να ρωτήσω τον πρόεδρο τι ακριβώς πίνει και δεν μας δίνει κι εμάς να αισθανθούμε το ίδιο ωραία, όπως εκείνος. Διότι στο Υπουργικό Συμβούλιο είπε το απίθανο, το δεν υπάρχει δηλαδή, ότι «πετύχαμε την αξιολόγηση χωρίς να πάμε πίσω από τις κόκκινες γραμμές που είχαμε θέσει»!!

Συγγνώμη, επειδή για να πετύχει την αξιολόγηση συμφώνησε σε ένα πακέτο μέτρων που είναι 100 φορές χειρότερο Μνημόνιο απ’ οτιδήποτε άλλο γνωρίζαμε ώς τώρα. Επίσης υποθήκευσε το μέλλον της χώρας έως το 2115, δηλαδή για τρεις γενιές ακόμη πολιτών αυτής της χώρας, τι ακριβώς κάνει εκτός από το να μας δουλεύει;

Τούτου δοθέντος, ανακαλώ πάραυτα και άνευ ετέρας στίχους από τραγούδι εγχώριας αοιδού ονόματι Κοκκίνου, τους οποίους έχει γράψει τραγουδοποιός με το ψευδώνυμο Φοίβος, ίνα περιγράψω επακριβώς την κατάσταση την οποία βιώνει:

«Ε, τότε πες μας τι πίνεις εσύ και δε μας δίνεις

Τα ‘χεις χαμένα, ανησυχώ για σένα

πες μας τι πίνεις εσύ και δε μας δίνεις

Τα ‘χεις χαμένα, ανησυχώ για σένα»!!

Αφιερωμένο εξαιρετικά…

Χάθηκε η μπάλα

Στον αντίποδα τώρα, στα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έχω την αίσθηση ότι ο πρόεδρος Κυριάκος μοιάζει με προπονητή, ο οποίος στο κρίσιμο σημείο του ματς δείχνει να χάνει την επαφή με τον αγωνιστικό χώρο.

Προχθές έδωσε εντολή να αποχωρήσει το κόμμα από τη συζήτηση για την απίστευτη κυβερνητική απάτη με τις οφσόρ, αφήνοντας έτσι τον πρόεδρο Αλέξη να παίζει μπάλα μόνος του και να καρφώνει ανενόχλητος στα καλάθια. Χθες, ένα μόλις 24ωρο μετά την ακατανόητου σκεπτικού απόφαση αποχώρησης, 38 βουλευτές της ΝουΔού κατέθεσαν ερώτηση στη Βουλή με την οποία ζητούν από την κυβέρνηση να ενημερώσει αν υπάρχει υπουργός (ένας μόνο; Εκπλήσσομαι!) που διαθέτει οφσόρ εταιρεία.

Φίλος μου, δεξιός βουλευτής, μου εκθείαζε τη σχετική κίνηση δηλώνοντας ότι «τους ταπώσαμε, τώρα πρέπει να απαντήσουν».

Επειδή βαριόμουν τη συζήτηση είπα μόνο: «Και καλά, αφού θέλατε να τους ταπώσετε γιατί δεν το επιχειρήσατε προχθές στη Βουλή; Να σηκωθεί ένας σας (έχει υπογράψει και αυτός την ερώτηση) να ρωτήσει ευθέως τον Πρωθυπουργό “κύριε, υπάρχει υπουργός σας με οφσόρ, ναι ή ου;”. Τι νόημα έχει όλο αυτό που κάνατε;».

Αρχισε να μου λέει ότι με την ερώτηση τους εξαναγκάζουν (τους άλλους) να απαντήσουν επισήμως στη Βουλή, άρα αναλαμβάνουν και την ευθύνη να πουν ολόκληρη την αλήθεια, διότι διαφορετικά το οποίον, το διότι, το εξ αντικειμένου… μπλα… μπλα… μπλα… μπλα…

Δεν μπόρεσα να τον παρακολουθήσω. Ολο αυτό με υπερβαίνει, αλήθεια…

Μωρέ λες;

Υπάρχουν φυσικά και χειρότερα. Οπως ας πούμε η περίπτωση να γίνει δύναμη διακυβέρνησης της χώρας η Πλεύση της αγαπημένης προέδρου Ζωής, την οποία απήλαυσα προχθές βράδυ στην (εξαιρετική) εκπομπή της Εύας Αντωνοπούλου στον Σκάι (κάθε Τετάρτη βράδυ είναι, «42 λεπτά» λέγεται, κάνει καλές συνεντεύξεις το κορίτσι).

Της προέδρου Ζωής, λοιπόν, δεν της αρκεί ότι οι δημοσκοπήσεις τη φέρνουν να εισέρχεται στη νέα Βουλή, θέλει να κυβερνήσει και τη χώρα, Θεέ μου συγχώρα με!..

Θα μου πεις εδώ την κυβερνούν άλλοι κι άλλοι, η πρόεδρος Ζωή σε πείραξε εσένα, και θα δώσω δίκιο στην παρατήρηση αυτή. Αλλά υπάρχουν όμως αρκετές προϋποθέσεις για να επισυμβεί αυτό, όπως να βρει στελέχη, διότι εξ όσων πληροφορούμαι από έναν γύρο που έχω κάνει το μεγάλο της πρόβλημα είναι ότι ουδέν εκ των γνωστών στελεχών της Αριστεράς φαίνεται διατεθειμένο να συνδέσει την τύχη του μαζί της.

Θέλω να ελπίζω ότι θα τα καταφέρει. Γιατί όσο να πεις, Βουλή χωρίς την πρόεδρο «τι είπατε» και «τι είπατε» Ζωή, δεν «λέει».

Και σήμερα που συμβαίνουν όλα αυτά, λείπει ρε παιδί μου. Σκέφτομαι μόνο το πάρτι που θα έκανε προχθές με την τροπολογία για τις οφσόρ και νιώθω μια μαχαιριά στην καρδιά που δεν ήταν εκεί…

Καλή αρχή

Μια ιστορική εφημερίδα της Πόλης, η περίφημη «Ηχώ» έκανε το μεγάλο βήμα και του λοιπού θα κυκλοφορεί και στην Ελλάδα. Ο συνάδελφος και φίλος Ανδρέας Ρομπόπουλος βρίσκεται πίσω από το εγχείρημα, σήμερα το αναγγέλλει σε εκδήλωση στη Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης και δεν έχω παρά να του ευχηθώ «καλοτάξιδη» στην πατρίδα η «Ηχώ» του…