[Κραυγές και ψίθυροι] Βενεζουέλα αγάπη μου

Πριν από ενάμιση χρόνο η υποψήφια, τότε, βουλευτής με Το Ποτάμι Αντιγόνη Λυμπεράκη είχε δημοσιεύσει σε προσωπικό της λογαριασμό στα social media φωτογραφία από σουπερμάρκετ της Αγίας Πετρούπολης, κατά τα γραφόμενά της, με άδεια ράφια και ειρωνικό σχόλιο που παρέπεμπε στις δηλώσεις του Αλέξη Τσίπρα περί πεντοζάλη (που θα χορεύαμε τις αγορές). Κατηγορήθηκε δριμύτατα, επωνύμως και ανωνύμως, ως προπαγανδίστρια αφού η φωτογραφία ήταν του 2011 από σουπερμάρκετ στο Τόκιο. Το θέμα επανήλθε στη φαρέτρα των υποστηρικτών του Οχι τις ημέρες πριν από το δημοψήφισμα.

Βεβαίως η χρήση μιας φωτογραφίας με ψευδή στοιχεία εκτιμάται ως προπαγάνδα. Αναρωτιέμαι όμως πώς αποτιμάται πολιτικά το να ποιείς την νήσσαν, κοινώς να σφυρίζεις κλέφτικα, ως προς γνήσιες φωτογραφίες που αποτυπώνουν την παταγώδη και με τραγικές συνέπειες κατάρρευση οραμάτων που υιοθέτησες με ζέση. Γιατί οι αυθεντικές εικόνες από τα σουπερμάρκετ της Βενεζουέλας σήμερα δεν δείχνουν απλώς άδεια ράφια αλλά τα απομεινάρια του σύγχρονου πολιτισμού. Δηλαδή, ανθρώπους να γρονθοκοπούνται για μια φραντζόλα ψωμί. Ενώ άλλες φωτογραφίες δείχνουν νοσοκομεία που μοιάζουν με εγκαταλειμμένες αποθήκες όπου χειρουργούνται παιδιά σε «ιατρικές» συνθήκες 19ου αιώνα. Τα 170 δολάρια που στοιχίζει ένα χάμπουργκερ και τον περιορισμό στη χρήση των σεσουάρ τα θεωρώ, μπροστά στα παραπάνω, peanuts. Επειδή θυμάμαι τις θριαμβικές επισκέψεις του σημερινού Πρωθυπουργού στη Βενεζουέλα τον Δεκέμβριο του 2012 και τον επόμενο Μάρτιο (για να ακουμπήσει το φέρετρο του Τσάβες) αλλά και τις προσδοκίες για οικονομική βοήθεια από τη φίλη χώρα, ένα σχόλιο για τη σημερινή κατάσταση θα το περίμενα. Αλλά μάλλον ζητάω πολλά.