Το είχε πει στη Βουλή, στη συζήτηση για το πολυνομοσχέδιο, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Χθες η Φώφη Γεννηματά φρόντισε να το επαναλάβει, υπογραμμίζοντάς το με τη φυσική της παρουσία στο αμαξοστάσιο του Ρέντη: «Θα αντισταθούμε», είπε, «στο ξεπούλημα των δημοσίων αστικών συγκοινωνιών σε ιδιώτες κερδοσκόπους». Πώς; «Οπως το 1990 επί Μητσοτάκη».
Δεν χρειάζεται κανείς να θυμίσει πώς είχε επιχειρηθεί τότε η ματαίωση του «ξεπουλήματος». Οι εικόνες ήταν πολύ σπάνιες για να ξεχαστούν. Δεν βλέπεις κάθε μέρα πλάνα με ανθρώπους δαρμένους και ξεβρακωμένους στο κέντρο της Αθήνας. Οι «κερδοσκόποι» που αξιώθηκαν αυτή την «αντίσταση» ήταν πρώην οδηγοί της ΕΑΣ.
Γιατί η Φώφη διακινδυνεύει - για να μην πούμε ότι εκμαιεύει - τη συσχέτισή της με τις πρακτικές εκείνης της περιόδου; Το ΠΑΣΟΚ που εκπροσωπεί δεν υποτίθεται ότι έχει χωνέψει εκείνον τον μετεφηβικό εαυτό του;
Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν της ξέφυγε. Το κλείσιμο της αξιολόγησης δίνει στη Φώφη χρόνο. Δεν χρειάζεται να βιαστεί να μπει σε ένα σχήμα εκλογικής επιβίωσης με Το Ποτάμι και τις λοιπές συνιστώσες της Κεντροαριστεράς. Εχει το περιθώριο να επιχειρήσει την επανασύνδεση του ΠΑΣΟΚ με τις παλαιές του πελατείες που μετανάστευσαν στον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι αυτό που πασοκιστί περιγράφεται ως «Αριστερά λάιτ» - έστω και αν οι πρώτες απόπειρες εκδηλώνονται ως Αριστερά δασύτριχη.
Οι Γερμανοί το έλεγαν Ostalgie - από το Ost, που σημαίνει Ανατολή. Ηταν η νοσταλγία για την Ανατολική Γερμανία που εξελίχθηκε σε μόδα - σε ποπ τάση εμπνευσμένη από τις παλιές, κακές ημέρες. Τύπωναν σε μπρελόκ και μπλουζάκια τα σύμβολα του παλαιού καθεστώτος. Γύριζαν φιλμ κωμικής αποδόμησης του Υπαρκτού όπως το «Goodbye Lenin». Ετσι αποφόρτιζαν ένα βαρύ κεφάλαιο της Ιστορίας. Μετέτρεπαν το τρομερό σε τετριμμένο.
Η στρατηγική της πασοκαλγίας έχει αντίστροφη φορά. Δεν στοχεύει στην απομυθοποίηση, αλλά στην επαναμυθοποίηση. Στη νεκρανάσταση των συμβόλων.
Η συγκίνηση διά της αναμνήσεως μπορεί όντως να επαναπατρίσει κάποιους από τους ψηφοφόρους που διατηρούν ακόμη υπολείμματα του παλαιού οπαδισμού. Από την αρχή, άλλωστε, η Γεννηματά αναγνωριζόταν ως ιδανικός αγωγός για αυτήν τη στρατηγική. Αν κάτι μπορούσε να εμπνεύσει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον ήταν νοσταλγία.
Το πρόβλημα είναι ότι τα ΠΑΣΟΚ του παρελθόντος είναι πολλά. Και αντίστοιχες είναι οι επιβιώσεις τους που συστεγάζονται στο παρόν ΠΑΣΟΚ. Γι' αυτό και οι προσπάθειες συναισθηματικής παλινόρθωσης δεν είναι βέβαιο ότι θα οδηγήσουν σε πρόσθεση. Μπορεί να προκαλέσουν και διαίρεση. Από τα πολλά ΠΑΣΟΚ, άλλος νοσταλγεί του Σημίτη. Και άλλος του Κολλά.
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από