[Θεωρείο] Στο δάσος των Greek papers

Σε 900 λέξεις μπορεί να πει κανείς πάρα πολλά – κι αυτό κάνει η Γενική Γραμματεία για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς. Δεν εξηγεί όμως ένα πράγμα: γιατί θα έπρεπε να επιτραπεί τώρα σε υπουργούς, βουλευτές και κρατικούς αξιωματούχους να κρύβουν χρήμα, έστω και σε  συνεργάσιμους φορολογικούς παραδείσους. Πολλά πράγματα μπορεί να πει κανείς και με τη σιωπή του. Αλλά η σιωπή της κυβέρνησης δεν εξηγεί γιατί η διάταξη για τις offshore εταιρείες έπρεπε να κρυφτεί σε ένα νομοσχέδιο 7.500 λέξεων, το οποίο οι βουλευτές δεν είχαν παρά ελάχιστες ημέρες στη διάθεσή τους για να διαβάσουν.

Αυτό το διπλό κρυφτό – της ρύθμισης και του χρήματος –  θα έβαζε άλλοτε φωτιά στο πολιτικό σκηνικό. Τώρα σηκώνει απλώς λίγη σκόνη. Αλλά ακόμη κι όταν πέσει αυτή η λίγη σκόνη θα καθήσει πάνω στο υποτιθέμενο ηθικό πλεονέκτημα της εγχώριας Αριστεράς – ή, μάλλον, πάνω σε αυτό που έχει εξελιχθεί πλέον σε ηθικό μειονέκτημα της κυβέρνησης λεκιάζοντας ολόκληρο το πολιτικό σύστημα. Και τότε; Ποιος μπορεί να πείσει ακόμη και τους λιγότερο καχύποπτους ότι η ρύθμιση δεν έγινε μόνο για να προστατευτούν κάποιοι πολιτικοί που έχουν κρύψει ήδη χρήμα σε εξωχώριες εταιρείες αλλά και άλλοι που ετοιμάζονται να το κάνουν βλέποντας την ευκαιρία της ζωής τους στη μνημονιακή υποχρέωση των ιδιωτικοποιήσεων;  

Η ψήφιση ενός νομοσχεδίου που δεν είχε προλάβει να διαβάσει κανείς άνοιξε μια τρύπα στην οποία έπεσαν πολλοί μέσα. Πρώτα οι κυβερνητικοί βουλευτές που νομοθέτησαν για τις offshore χωρίς να το ξέρουν, έπειτα οι ποταμίσιοι που ψήφισαν κατά λάθος και, τέλος, εκείνοι που καταψήφισαν γιατί δεν ήξεραν τι καταψηφίζουν. Η ουσία πάντως δεν αλλάζει: το να ψάχνει κάποιος πολιτικούς με offshore είναι σαν να ψάχνει ξωτικά στο σκοτεινό δάσος των Greek papers.