Τώρα που όλα έμειναν ανοιχτά για το φθινόπωρο κι ο ελληνικός λαός θα ασχοληθεί με το αγαπημένο του καλοκαίρι, οφείλω να εκφράσω τη συμφωνία μου με τον Αλέξη Τσίπρα.
Τι λέει ο Πρωθυπουργός;
Λέει (με δικά μας λόγια) «γιατί φωνάζετε πως άλλα λέμε κι άλλα κάνουμε αφού τον Σεπτέμβριο οι πολίτες μάς ξαναψήφισαν παρότι άλλα είπαμε και άλλα κάναμε!».
Νομίζω ότι η λογική είναι αφοπλιστική.
Σε γενικότερο επίπεδο υπαινίσσεται ότι στη ζωή δεν υπάρχει εξαπάτηση. Υπάρχουν απλώς κορόιδα που πιστεύουν απατεώνες - ας πρόσεχαν τα κορόιδα!..
Ή όπως έλεγε στους καραμπινιέρους ο Βιτόριο Γκάσμαν (νομίζω) σε μια παλιά ιταλική ταινία «τι φταίω εγώ που έκλεψα την τράπεζα; Να τη φυλάγατε καλύτερα!».
Η αφοπλιστική αυτή λογική οδηγεί την κυβερνητική παράταξη σε δύο συμπεράσματα.
Πρώτον, από τη στιγμή που ο λαός επικύρωσε την κοροϊδία η αντιπολίτευση είναι υποχρεωμένη να κάτσει φρόνιμα και να συμφωνήσει με τον λαό.
(Διαφορετικά η αντιπολίτευση εξυπηρετεί άλλους, ύποπτους σκοπούς!)
Δεύτερον, η αντιπολίτευση είναι επιπροσθέτως υποχρεωμένη να συμφωνεί με την κυβέρνηση επειδή έχει υπάρξει κυβέρνηση και «φέρει ευθύνες».
(Με αυτή τη λογική δεν θα υπήρχε ποτέ αντιπολίτευση όπου υπάρχουν κόμματα που εναλλάσσονται στην εξουσία!)
Θα μου πείτε: κάθεσαι τώρα και συζητάς σοβαρά τις ανοησίες; Ο πνιγμένος από τα μαλλιά πιάνεται!
Συμφωνώ. Αλλά αυτές οι «ανοησίες» είναι ό,τι έχει απομείνει από το αφήγημα της «ριζοσπαστικής Αριστεράς» που ήλθε να φέρει την ελπίδα και κατέληξε να νομιμοποιεί πλαστά πτυχία.
Διότι το παραμύθι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε μια υπεύθυνη πολιτική δύναμη της ευρωπαϊκής Κεντροαριστεράς, ότι έκλεισε ο κύκλος της αβεβαιότητας και ότι θα αρχίσει να βρέχει δισεκατομμύρια δεν το πιστεύουν ούτε οι θυρωροί του Μαξίμου.
Τι μένει λοιπόν; Μένει να λένε ότι οι άλλοι είναι «ύποπτοι» και «φταίχτες».
Είναι αλήθεια ότι η δαιμονοποίηση των άλλων βοήθησε τον ΣΥΡΙΖΑ όσο βρισκόταν στην αντιπολίτευση.
Αλλά τώρα έγινε μπούμερανγκ. Κάτω από το βάρος μιας καταθλιπτικής πραγματικότητας, οι δαίμονες άλλαξαν παράταξη. Και είναι οι άλλοι πλέον που φορτώνουν στον ΣΥΡΙΖΑ ό,τι πετάει κι ό,τι κολυμπάει.
Το ρεπερτόριο λοιπόν εξαντλήθηκε. Γι' αυτό και η όποια περαιτέρω παραμονή στην εξουσία χρειάζεται απελπιστικά ένα νέο ρεπερτόριο. Ενα στοιχειώδες ανάχωμα απέναντι σε φόρους, εισφορές και παλινωδίες.
Ενα αφήγημα το οποίο σήμερα δεν διαθέτει και ούτε θα αποκτήσει εύκολα σε συνθήκες προϊούσας φθοράς και καταρρακωμένης αξιοπιστίας.  
Και τη στιγμή μάλιστα που οι απέναντι υιοθέτησαν το πιο συνεκτικό, εύληπτο και αποτελεσματικά μονολεκτικό πρόγραμμα από καταβολής δημοκρατίας: «Φύγετε!».
Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από