[Εμπιστευτικά] Νταραβέρι
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Κάθε φορά που ένας ακροδεξιός πάει να εκλεγεί όπως στην Αυστρία οι πολίτες πληροφορούνται έντρομοι ότι η Ευρώπη απειλείται από την Aκρα Δεξιά.
Και κάθε φορά που πάει να εκλεγεί ένας ΣΥΡΙΖΑ οι ίδιοι πολίτες ακούν από άλλα στόματα ότι απειλείται από την Ακρα Αριστερά.
Θα πρότεινα λοιπόν να κόψουμε τις ανοησίες.
Ολοι αυτοί είναι μέρος ενός ενιαίου φαινομένου: την αμφισβήτηση του ευρωπαϊκού συστήματος (ή μοντέλου, αν προτιμάτε) από ένα ευρύ φάσμα αντισυστημικών, λαϊκίστικων και αντιελιτίστικων δυνάμεων σε ολόκληρη της Ευρώπη.
Σε κάθε χώρα και για τους ειδικούς λόγους κάθε χώρας, η αμφισβήτηση αυτή εκφράζεται διαφορετικά.
Αλλού από τον Τσίπρα και τον Ιγκλέσιας. Αλλού από τον Φάρατζ και το Brexit. Αλλού από τη Λεπέν, τον Μπέπε Γκρίλο ή τον σοσιαλιστή Φίτσο. Από τα Κόμματα Ελευθερίας στην Ολλανδία ή την Αυστρία. Από τους Αληθινούς Φινλανδούς ή τους πραγματικούς Πολωνούς – αδιάφορο.
Ο παρονομαστής είναι κοινός. Ανεξάρτητα από τις διαφορές τους, μετέχουν όλοι στο ίδιο φαινόμενο. Αποτελούν τις όψεις του ίδιου νομίσματος. Και κυρίως πίνουν νερό από το ίδιο αυλάκι.
Πάμε λοιπόν στην ουσία. Διότι η ουσία δεν είναι η δεξιά, αριστερή ή απλώς γραφική αμφισβήτηση ενός συστήματος. Είναι το αμφισβητούμενο σύστημα. Το οποίο, καλώς ή κακώς, βρίσκεται σε κρίση.
Προφανώς υπάρχουν αρμοδιότεροι εμού να αναλύσουν την κρίση του ευρωπαϊκού συστήματος. Αν όμως μπορούσα να της δώσω ένα ονοματεπώνυμο θα ήταν: Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ.
Να διευκρινίσω ότι ο πρόεδρος της Επιτροπής μού είναι εξαιρετικά συμπαθής. Από την άλλη πλευρά όμως δεν μπορώ να κατανοήσω την πολιτική ως ένα ασταμάτητο νταραβέρι.
Φιλάει τον Τσίπρα, τα βρίσκει με τον Ερντογάν, χαϊδεύει τη Μέρκελ, ανέχεται να κλείνουν οι Αυστριακοί τα σύνορα, καλοπιάνει τους Πολωνούς… Γενικώς πολιτική του είναι να τα έχει καλά με όλους, ανεξαρτήτως ποιοι είναι οι όλοι.
Αλλά το πρόβλημα της Ευρώπης είναι αυτό ακριβώς: δεν γίνεται να είμαστε διαρκώς «όλοι μαζί». Η πολιτική είναι πρωτίστως μια υπόθεση σύγκρουσης κι αντιπαράθεσης.
Και γι’ αυτό η δημοκρατία δεν λειτουργεί με όρους παρέας αλλά στηρίζεται στην αρχή της πλειοψηφίας. Την οποία η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει εξοβελίσει!
Αν λοιπόν ο (κάθε) Γιούνκερ διαθέτει πλειοψηφία, να κάνει τη δουλειά του στη βάση της πλειοψηφίας του και να κόψει τα φιλιά και τις μεσιτείες. Πολιτικός είναι, όχι ατζέντης.
Αν δεν έχει ή δεν θέλει, ο επόμενος.
Διότι οι ευρωπαίοι πολίτες αυτό ακριβώς σιχάθηκαν και το εκφράζουν σε κάθε εκλογή: σιχάθηκαν μια Ευρώπη που δεν είναι πλέον παρά ένα διαρκές νταραβέρι.
Google news
