[Στίγμα] Τίποτα δεν άλλαξε

Εγώ για τον Λεβέντη τα έχω πει από καιρό. Εχω επισημάνει δηλαδή ότι δεν είναι τίποτε παραπάνω από αυτό που βλέπαμε, και κάναμε πλάκα, στο Κανάλι 29. Τότε που επιδιδόταν σε εκείνες τις απίθανες αναλύσεις, τις οποίες διέκοπτε κάθε τόσο για να τσακωθεί με μια Αννούλα πίσω από τις κάμερες, η οποία είχε την κακή συνήθεια να «παίζει με τα κουμπάκια», την ώρα που ο… αναλυτής κορύφωνε την ανάλυση.  

Ας όψονται όμως αυτοί που τον έστειλαν στη Βουλή γιατί τάχα μου δικαιώθηκε από την κρίση και τα όσα ακολούθησαν, επειδή τάχα μου αυτός τα είχε πει και έπρεπε να δικαιωθεί αφού τα είχε πει. (Αλλά κανείς δεν έκατσε ποτέ να ασχοληθεί για τα τόσα άλλα, πολύ περισσότερα, βατραχοειδή που εκστόμιζε στις μεταμεσονύκτιες εκπομπές του και τα οποία φυσικά ποτέ δεν επαληθεύτηκαν…).

Το θέμα είναι ότι ο τύπος δεν άλλαξε καθόλου από την εποχή των ανεπανάληπτων τηλεοπτικών του εμφανίσεων, παρότι μπήκε πια στη Βουλή και ως αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος απολαμβάνει προνομίων, μετέχει πολιτικών συμβουλίων στο Προεδρικό Μέγαρο, μιλάει όποτε γουστάρει στη Βουλή, δίνει συνεντεύξεις. Παραμένει ίδιος κι απαράλλαχτος.

Χθες έδωσε ακόμη ένα δείγμα του τι κουβαλάει μέσα του. Σε εκδήλωση για τα 25 χρόνια της Ελπίδας, του σωματείου που περιθάλπει παιδιά με καρκίνο. Στην εκδήλωση αυτή έκανε έναν μικρό, σεμνό, χαιρετισμό ο υπουργός Εσωτερικών Παναγιώτης Κουρουμπλής. Ο Κουρουμπλής είναι γνωστό ότι έχει χάσει την όρασή του από μικρό παιδί, αλλά δεν το έβαλε κάτω, συνέχισε, έγινε βουλευτής και τώρα υπουργός. Και τι βρήκε να του πει αυτός ο ερίφης, την ώρα που ο Κουρουμπλής κατέβηκε από το βήμα;

– Μην ξεχάσεις τα χειρόγραφά σου!

Ρατσισμός; Απανθρωπιά; Κυνισμός; Επίδειξη βλακώδους χιούμορ; Ο,τι και να πεις, λίγο είναι…

Μόνο για ρεκόρ

Μπορεί να φωνάζει η αντιπολίτευση στη Βουλή, αλλά η κυβέρνηση το έχει στο τσεπάκι της το ρεκόρ που θα την καταγράψει στις δέλτους του βιβλίου των παγκόσμιων, περίεργων και μη, ρεκόρ Γκίνες (στα αγγλικά Guinness World Records. Εκδίδεται σε ετήσια βάση και καταγράφει πρωτότυπα ανθρώπινα κατορθώματα, αξιοπερίεργα γεγονότα και μοναδικά φαινόμενα που παρουσιάζονται στο φυσικό περιβάλλον. Το βιβλίο Γκίνες θεωρείται ως το πρώτο σε πωλήσεις βιβλίο όλων των εποχών παγκοσμίως. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1955 στο Λονδίνο).

Αναφέρομαι στη νέα μεγάλη επιτυχία της, να καταθέσει στη Βουλή προς συζήτηση από σήμερα και ψήφιση την Κυριακή νομοσχέδιο, το οποίο αριθμεί… 7.500 σελίδες και… 2.142.000 λέξεις. Λογικά δεν πρέπει, παγκοσμίως, να υπήρξε ποτέ άλλο τέτοιου όγκου νομοσχέδιο, το οποίο μάλιστα να ψηφίζεται με διαδικασία εξπρές, σε δύο ημέρες.

Ηθελα να ‘ξερα αυτοί που θα το ψηφίσουν την Κυριακή το βράδυ θα έχουν καταφέρει να διαβάσουν, όχι πολύ, το 1/10 σου λέω εγώ αυτού του κτηνώδους νομοσχεδίου; Οχι πως δεν έχω εμπιστοσύνη στις απεριόριστες δυνατότητες των βουλευτών του ελληνικού Κοινοβουλίου (μιλάμε για φωστήρες, ε;), αλίμονο. Αλλά κάτι με ωθεί να στοιχηματίσω πως όχι. Ετσι από ένστικτο, βρε παιδί μου…

Μελλοντικός αστέρας

Φυσικά υπάρχουν και περιπτώσεις, όπως αυτή του  κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ Σωκράτη Φάμελλου, ο οποίος ως ανήκων στην κατηγορία «βασιλικότερος του βασιλέως», φαίνεται πως όχι μόνο έχει διαβάσει το νομοσχέδιο απέξω κι ανακατωτά, αλλά είναι έτοιμος και αποφασισμένος να κάνει και μαθήματα στους υπολοίπους.

Οι 7.500 σελίδες του νομοσχεδίου δεν του λένε τίποτε αυτού του λεβέντη, του καραμπουζουκλή – τις έχει για πρωινό. Οπως προφανώς δεν λένε ούτε και στους υπόλοιπους 152 της κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας που θα ψηφίσουν την Κυριακή, γραμμή, όπως τα γίδια οδηγούνται στο άρμεγμα πριν μπουν στη στάνη (κάνω συχνές βουτιές στο βουκολικό παρελθόν των παπαχρησταίων, για να μην ξεφύγω εντελώς και πω πράγματα που δεν θέλω να πω…).

Αλλά αυτός ο Φάμελλος είναι ειδική περίπτωση, έτσι όπως τον έχω κόψει. Κλασικός πολιτικάντης, δεν υπάρχει πάνελ στην τηλεόραση που να μην έχει δώσει την προσωπική του παράσταση προκειμένου να τον προσέξουν στο Μέγαρο Μαξίμου και να τον βάλουν επιτέλους στην κυβέρνηση, να «γίνει κι αυτός».

Χθες κατηγόρησε την αντιπολίτευση που διαμαρτυρόταν, και δικαίως, για το γεγονός ότι εντάξει το κατέθεσαν το νομοσχέδιο «στην τούρλα του Σαββάτου», δεν έφεραν όμως τα παραρτήματά του τουλάχιστον, να μπορούν και οι βουλευτές να ξέρουν μέσες – άκρες τι ψηφίζουν.

Την κατήγγειλε ότι είναι υποκριτική η στάση της (!..) και ότι δημιουργεί ζητήματα για μικροκομματική εκμετάλλευση.

– Αλέξη, δεν ξέρω τι θα κάνεις με τους υπολοίπους στον ανασχηματισμό, αλλά αυτό το ταλέντο που τώρα γυαλίζει τον πάγκο αξίζει, πιστεύω, να το προωθήσεις στην πρώτη ομάδα.

Χρήσιμο δώρο

Η Χαρά Κεφαλίδου είναι βουλευτής Δράμας του ΠΑΣΟΚ, Ποντία την καταγωγή και το ‘θελε πολύ να μιλήσει στην Ολομέλεια της Βουλής για τη Γενοκτονία των Ποντίων. Μίλησε. Και μίλησε χθες με το πάθος του Πόντιου, που νιώθει πικραμένος και αδικημένος όταν ακούει από υπουργούς της κυβέρνησης, όπως ο φίλος μου Φίλης, να μην αναγνωρίζουν τη Γενοκτονία στην οποία υπέβαλαν τους Ποντίους οι Τούρκοι. Ετσι όταν ολοκλήρωσε την ομιλία της, κατέβηκε από το βήμα, πλησίασε τα κυβερνητικά έδρανα και έδωσε στον υπουργό Φίλη, ένα βιβλίο: ήταν το βιβλίο της Ελληνοαμερικανίδας Θέα Χάλο (Thea Halo) «Ούτε το όνομά μου» που γνωρίζει ήδη μεγάλη επιτυχία στην Αμερική. Το βιβλίο είναι σχεδόν αυτοβιογραφικό: η συγγραφέας καταγράφει την αληθινή ιστορία της μητέρας της που, σε ηλικία 10 ετών, ξεριζώθηκε από τα ελληνικά χωριά του Πόντου, αφού είδε ένα ένα τα μέλη της οικογένειάς της να αφανίζονται στις μαρτυρικές πορείες θανάτου στην Ανατολία. Η μικρή σώθηκε ως εκ θαύματος από μια οικογένεια Αρμενίων στο Ντιγιάρμπακιρ στα νοτιοανατολικά της Τουρκίας. Σε ηλικία 15 ετών δόθηκε με προξενιό σε έναν ασσύριο μετανάστη στην Αμερική και έφθασε στις ΗΠΑ, όπου ζει μέχρι σήμερα.

Καλοκαίρι έρχεται, φαντάζομαι ότι ο Φίλης θα το διαβάσει το βιβλίο – δώρο της Κεφαλίδου. Αντί να διαβάζει όλη μέρα «Αυγή», πιο ωφέλιμο θα είναι αυτό…

Γεύμα με θέα

Το γεύμα έγινε χθες στο St George Lycabettus, στους πρόποδες του  Λυκαβηττού, οικοδεσπότης ήταν ο εξοχότατος υπουργός Επικρατείας κύριος Παππάς και συνδαιτυμόνες του διπλωματικοί εκπρόσωποι των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Το roof garden του ξενοδοχείου έχει ίσως την καλύτερη θέα της Αθήνας και φαγητό υψηλών προδιαγραφών επισημαίνω. Τι έκανε τον εξοχότατο υπουργό κύριο Παππά να προσκαλέσει εκεί  τους λατινοαμερικανούς διπλωματικούς εκπροσώπους, δεν έμαθα. Για υποψήφιους επενδυτές δεν τους κόβω. Οι περισσότεροι εκπροσωπούν χώρες οι οποίες είναι χρεοκοπημένες, και όσες δεν έχουν χρεοκοπήσει ακόμη δεν έχουν μαντίλι να κλάψουν. Προς τι λοιπόν το γεύμα το οποίο πληρώσαμε όλοι εμείς, με τη γνωστή γαλαντομία που μας διακρίνει;

Διακινδυνεύω την πρόβλεψη: πιθανώς σχετίζεται με κάποια πρωτοβουλία Τσίπρα, στην περιοχή, συνδυασμένη προφανώς και με κάποιο ταξίδι. Αλλο δεν μπόρεσα να σκεφτώ…