Η τιμή τιμή δεν έχει
Του Αγίου Κωνσταντίνου σήμερα - μεγάλη η χάρη Του. Παλιά τη γιορτάζαμε ως εθνική γιορτή τη σημερινή ημέρα. Γιόρταζε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ο πραγματικός. Μετά ξέπεσε λίγο η γιορτή από πλευράς εθνικής σπουδαιότητας. Ισως γιατί έγιναν πολλοί και οι εορτάζοντες. Γιόρταζε ο πρόεδρος Στεφανόπουλος, γιόρταζε ο Μητσοτάκης, ο άλλος Καραμανλής, ο ανιψιός του Μεγάλου (περιμένετε να σας πω για χασαποταβέρνες, ε; Την πατήσατε!), ο Σημίτης και φίλοι μου, πολλοί και διάφοροι φίλοι μου, από τον Λαλιώτη και τον Σκανδαλίδη μέχρι τον Κώστα Γείτονα και τον Κωστή Χατζηδάκη.
Ευτυχώς όμως που υπάρχει Καμμένος στη ζωή μας. Ο αυθεντικός, all time classic Καμμένος,  έκανε ειδική μετάκληση για τις ημέρες αυτές την εικόνα της Παναγίας της Σουμελά, να έχουμε να πορευόμαστε. Γιατί τη μετακάλεσε; Δεν έχω καταλάβει ακριβώς. Φαντάζομαι ως guest στις γιορτές για τη Γενοκτονία των Ποντίων, για να τους δώσει αυτό το κάτι παραπάνω σε λάμψη.  Και εγώ από όλο αυτό το show κρατώ το απίστευτο, ότι η εικόνα έγινε δεκτή στο Πεντάγωνο με τιμές αρχηγού κράτους!...
Εχουμε και λέμε λοιπόν: τιμές αρχηγού κράτους στην εικόνα της Παναγίας Σουμελά χθες, τιμές αρχηγού κράτους στο Αγιο Φως πριν από ένα εικοσαήμερο, τιμές αρχηγού κράτους σε κάτι λείψανα  της Αγίας Βαρβάρας προ μηνών - κάνας σοβαρός αρχηγός κράτους θα έρθει ποτέ στα μέρη μας να του αποδώσουμε πραγματικά τιμές; Αναρωτιέμαι.
Και επίσης άμα ξανακούσω κανέναν από τον ΣΥΡΙΖΑ, την κυβέρνηση και τους γύρω γύρω να  αναφέρεται απαξιωτικά στο Ισλάμ, στην Τουρκία, στο Ιράν και σε τίποτε θεοκρατικά καθεστώτα, όπου τα κουμάντα τα κάνουν οι αγιοτολάχ, οι ιμάμηδες και οι βοηθοί τους, θα τον κράξω άσχημα. Είμαστε (για την ακρίβεια προσπαθούν να μας κάνουν) ίδιοι και χειρότεροι...
Μόνο εδώ
Στο μεταξύ, στη Βουλή συνεχίζεται με αμείωτη ένταση η προσπάθεια της κυβέρνησης να πείσει ότι τελικά δεν είναι δα και τόσο μεγάλο πρόβλημα που έφερε στη Βουλή 7.500 σελίδες νομοσχέδιο και το ψηφίζει ουσιαστικά σε κάτι λιγότερο από 14 ώρες. Φυσιολογικά πράγματα είναι αυτά - συμβαίνουν και εις Παρισίους που έλεγαν παλιά για να υπερτονίσουν πόσο πολύ μοιάζουμε με τους Ευρωπαίους. Πα-ρα-μύ-θια!
Η πρόεδρος Ζωή, η οποία αυτό τον καιρό πληροφορούμαι ότι ασχολείται προσωπικά με οργανωτικά θέματα του νέου κόμματός της, Πλεύση Ελευθερίας, δυνατή όπως είναι στα μαθηματικά, έκατσε και το υπολόγισε το πράγμα: για κάθε ώρα συνεδρίασης αντιστοιχούν 536 σελίδες διάβασμα για κάθε βουλευτή!
Το ότι αυτά δεν συνέβαιναν επί των ημερών της, δεν το είπε, το άφησε να το καταλάβουμε μόνοι μας. Φυσικά και πάλι - και θα συμφωνήσω μαζί της, αλίμονο! - ο Τσίπρας φταίει. Και ο Βούτσης, απαραιτήτως...
Εκτός τόπου, χρόνου, τρόπου
Ρώτησα πώς έγινε αυτό το απίθανο με το νομοσχέδιο - μαμούθ, το οποίο είναι πρωτοφανές για τα ελληνικά κοινοβουλευτικά δεδομένα. Ρώτησα συγκεκριμένα έναν εκ των αρμόδιων υπουργών που θα στηρίξει ένα μέρος του πολυνομοσχεδίου για το πώς τους ξέφυγε το πράγμα τόσο πολύ. Μου απάντησε ότι «ήταν η απαίτηση των θεσμών να κλείσουν όλα τα ανοιχτά θέματα ανά υπουργείο για να ολοκληρωθεί η αξιολόγηση».
Τον πιστεύω. Αλλά γιατί χρειαζόταν να φθάσουμε έως εδώ, αυτό δεν καταλαβαίνω. Δεν μπορούσε αυτό το πράγμα να γίνει από μηνών, που η διαπραγμάτευση εξελισσόταν με ρυθμούς χελώνας και, το κυριότερο, η Βουλή δεν είχε ένα (αριθμός 1) νομοσχέδιο υπουργείου να συζητήσει και να ψηφίσει;
Εγώ λέω μπορούσε. Αλλά επί ΣΥΡΙΖΑ όλα έχουν μια δική τους, ιδιαίτερη σχέση με τον χρόνο, το μέγεθος, τον τρόπο...
Επίσης, επειδή εκτός από αυτούς είμαστε και εμείς «πονηροί» - είμαι βέβαιος ότι μέσα στον γενικό χαμό όλο και τίποτε «περίεργες» διατάξεις θα χώθηκαν μέσα. Αυτές λέω που έρχονται ξαφνικά στη Βουλή, στο παρά ένα της ολοκλήρωσης της συζήτησης, λίγο μετά τα μεσάνυχτα και ψηφίζονται χωρίς κανέναςς να καταλαβαίνει τι ψηφίζει, και τι αφορά αυτό που ψηφίζει...
Ενημερώνω σχετικά το Μέγαρο Μαξίμου ότι μπορεί μεν να ολοκληρωθεί αύριο η συζήτηση για το πολυνομοσχέδιο και να ψηφιστεί χωρίς απώλειες, αλλά μη νομίζουν ότι ξεμπέρδεψαν. Οχι. Στη Νέα Δημοκρατία έχουν αποφασίσει να το «ξεσκονίσουν» τις επόμενες ημέρες για να βρουν αυτές τις «πονηρές» διατάξεις-ρουσφέτια προς κολλητούς και φίλους ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί είναι κάτι παραπάνω από βέβαιοι ότι υπάρχουν...
Ευτυχία
Ξέρω πάντως έναν ευτυχισμένο άνθρωπο, αυτές τις ημέρες. Για την ακρίβεια δύο. Τον αγαπητό Επίτιμο Κωνσταντίνο Μητσοτάκη (τις ευχές μου, Πρόεδρε) και τον Στέφανο Μάνο. Ο πρώτος ως πρωθυπουργός, ο δεύτερος ως υπουργός Συντονισμού, αποφάσισαν προ 25ετίας να ιδιωτικοποιήσουν τις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας. Αλλά δεν τα κατάφεραν εξαιτίας της ισχυρής αντίδρασης των εργαζομένων, πρωτοστατούντος του περίφημου Ανδρέα Κολλά, εξού και οι εργαζόμενοι που τελικά νίκησαν ονομάστηκαν «κολλάδες».
Σήμερα επί ημερών ΣΥΡΙΖΑ και πρωθυπουργεύοντος Αλέξη Τσίπρα, επισημαίνω, δικαιώνονται και ο Μητσοτάκης και ο Μάνος - οι αστικές συγκοινωνίες ιδιωτικοποιούνται όλες ανεξαιρέτως!
Φαντάζομαι ότι ο Επίτιμος, μόλις σταματήσει τα γέλια και τα κεράσματα στο μητσοτακαίικο, θα την κάνει τη δήλωση, δεν μπορεί...
Στην απέξω
Επίμονος όπως είμαι, αναζήτησα κάποια αντίδραση από τα σωματεία των εργαζομένων - είναι δυνατόν αριστερή κυβέρνηση (λέμε τώρα) να ακολουθεί σκληρές νεοφιλελεύθερες πρακτικές. Ο Μάνος, παιδιά, ο Μάνος τα έκανε αυτά! Ομως δεν άκουσα την παραμικρή αντίδραση εκ μέρους των εργαζομένων. Αιδήμων σιωπή. Να δεις, σκέφτηκα (μου συμβαίνει μερικές φορές και αυτό...) ότι ο Κολλάς που δεν είναι πια μαζί τους θα 'χει άλλες ασχολίες, από το να τους μαζέψει και να τους αναλύσει εκείνον τον ασυμβίβαστο αγώνα. Εριξα μερικά τηλέφωνα, να μάθω πού βρίσκεται.
«Με την Κατσέλη είχε πάει», μου είπαν - «από το ΠΑΣΟΚ έχει φύγει χρόνια».
Η Λούκα τώρα είναι κοντά στον ΣΥΡΙΖΑ, τι κοντά... σύρριζα είναι. Ο Κολλάς όμως είναι και αυτός τόσο κοντά; Μου είπαν λοιπόν ότι ψάχτηκε να το πετύχει, αλλά δεν τα κατάφερε - είναι στην ίδια κατηγορία με άλλους φωτισμένους αγωνιστές του συνδικαλιστικού κινήματος, όπως ο αδιανόητα αγωνιστής Φωτόπουλος που έκαναν «κρα» να τους πάρουν στην Κουμουνδούρου, αλλά ο πρόεδρος Αλέξης τους άφησε απέξω, στα παγκάκια της πλατείας, μήπως και βαρεθούν και φύγουν...

Κωμωδία ανασυγκρότησης
Σε κωμωδία εξελίσσεται αυτή η ιστορία της συμπαράταξης των προοδευτικών δυνάμεων στον χώρο της Κεντροαριστεράς. Μετά τα αστεία επιχειρήματα Θεοδωράκη της περασμένης εβδομάδας, ότι δεν τον κάλεσε επίσημα η Φώφη Γεννηματά αλλά μόνο του τηλεφώνησε και αυτός επέλεξε να πάει στο Συνέδριο της Δράσης αντί να μετάσχει στη διαδικασία της Δημοκρατικής Συμπαράταξης, χθες είχαμε νέο κρούσμα: κατηγόρησε ορισμένους στο ΠΑΣΟΚ ότι ονειρεύονται «περασμένα μεγαλεία».
Μια εύκολη απάντηση θα ήταν «εκείνοι μπορεί, ο ίδιος τι ακριβώς ονειρεύεται»; Πέρυσι πλήρωσε  το συνεχές φλερτ με τον Τσίπρα, με υποπολλαπλασιασμό των δυνάμεών του. Φέτος που δεν μπορεί να δει καθαρά ποιο είναι το συμφέρον του κόμματός του, και του ίδιου, βρίσκεται σταθερά εκτός Βουλής σε όλες τις δημοσκοπήσεις. Και αντί να αναλύσει προσεκτικά τα δεδομένα και να δει τι πρέπει να κάνει για να αποτρέψει αυτήν τη διαφαινόμενη αναπόδραστη εξέλιξη κάνει ό,τι μπορεί για να υπονομεύσει τη μόνη σοβαρή προσπάθεια που γίνεται για την ανασυγκρότηση του πολύπαθου χώρου της Κεντροαριστεράς.
Νομίζω ότι πια το ΠΑΣΟΚ είναι εκείνο που πρέπει να δώσει τη λύση στο πρόβλημα με τις συνεχείς παλινωδίες με τον Θεοδωράκη. Να προσπαθήσει να αποκτήσει διάλογο με στελέχη του, τα οποία προφανώς και δεν είναι στην ίδια κατεύθυνση με τον ίδιο. Είναι ίσως η μόνη λύση για να μην πάει χαμένη αυτή η ιστορία.
Και ένα δεύτερο που ασφαλώς πρέπει να κάνει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ είναι να απευθύνει  ειλικρινή πρόταση συνεργασίας στον Γιώργο Παπανδρέου. Μου είναι δύσκολο να καταλάβω πώς γίνεται να ανταλλάσσονται δημόσια σκληρές δηλώσεις και να μη γίνεται μια προσπάθεια συμβιβασμού. Ο διάλογος είναι ακριβώς η τέχνη των συμβιβασμών και των αλληλοϋποχωρήσεων. Ας κάνει η Φ. Γεννηματά το πρώτο βήμα. Δεν έγινε τίποτε. Ας τον καλέσει να βρεθούν και να συζητήσουν για το πώς μπορεί να συμβάλει και αυτός στην ανασυγκρότηση της παράταξης. Είμαι βέβαιος πως ο Παπανδρέου θα ανταποκριθεί...

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από