[Στερεότυπα] Το υπερταμείο

Το βράδυ της 12ης Ιουλίου 2015 άρχισε κάπως σαν βεγγέρα και κατέληξε το απόγευμα της επομένης με τον Αλέξη Τσίπρα να έχει κάνει υπερωρίες – 17 ολόκληρες ώρες δουλειά, ατομικό ρεκόρ. Ηταν το επιστέγασμα της λαμπρής διαπραγμάτευσης του Βαρουφάκη (και του Θεοχαράκη, μαζί με τον βασιλικό ποτίζεται κι η γλάστρα) που κόστισε 86 δισ. ευρώ, κατά τους υπολογισμούς του μετριοπαθούς Γιάννη Στουρνάρα.

Ο Πρωθυπουργός μεταξύ άλλων, τότε, αναγκάστηκε να συζητήσει και τη δημιουργία ενός Ταμείου Αποκρατικοποιήσεων και Χρέους, όπου θα μεταφερόταν δημόσια περιουσία, έτσι ώστε να είναι διασφαλισμένοι οι δανειστές – ας το λέμε χάριν συντομίας υπερταμείο. Ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος μιλώντας για εθνική ανεξαρτησία επέκρινε τους πολιτικούς αντιπάλους του ως διατεθειμένους να ξεπουλήσουν τα πάντα, εκείνη τη μέρα συμφώνησε στη δημιουργία του υπερταμείου – κάτι που οριστικοποιήθηκε με την υπογραφή του τρίτου Μνημονίου τον Αύγουστο του 2015. Ούτε γάτα ούτε ζημιά. Αλλωστε, ο Πρωθυπουργός πανηγύριζε επειδή το υπερταμείο θα έχει έδρα την Αθήνα, άρα όλα ωραία και μεγάλα φωτισμένα – και ζήτω στον υπερπατριώτη Πρωθυπουργό. Με κάτι τέτοια συνεχίστηκε η «διαπραγμάτευση» (και η κοροϊδία) μερικούς μήνες ακόμα. Αλλά το ψέμα έχει κοντά ποδάρια – και το υπερταμείο επανήλθε ως προϋπόθεση της αξιολόγησης. Η κυβέρνηση προσπάθησε να μπερδέψει τα πράγματα – αλλά τι νόημα έχουν μερικές ώρες σύγχυσης στη Βουλή μπροστά σε 99 χρόνια, κατά τα οποία η κρατική περιουσία θα έχει εκχωρηθεί στους ξένους;

Σημαίνει η μεταφορά της εθνικής περιουσίας στο υπερταμείο ότι, εμμέσως, αρχίζει η ιδιωτικοποίηση μιας σειράς επιχειρήσεων που έως σήμερα ανήκουν κατά το μάλλον ή και εξ ολοκλήρου στο Δημόσιο; Σημαίνει π.χ. ότι η Εγνατία, ο ΟΣΕ, το μετρό, τα ΕΛΠΕ θα ιδιωτικοποιηθούν; Οχι κατ’ ανάγκην. Ο Σπίρτζης, ο Δρίτσας, ο Σκουρλέτης θα είναι πάντα εδώ για να εκφράζουν το αντιμεταρρυθμιστικό μέτωπο, τον ελληνοπρεπή αντικαπιταλισμό στο σουπερμάρκετ όπου παρέχεται ο σανός της χειραγώγησης των ψηφοφόρων.

Αρα, το θέμα είναι πώς το υπερταμείο θα συνδυαστεί με ένα αποτελεσματικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων. Για την εκπόνηση ενός τέτοιου προγράμματος υπεύθυνη είναι η κυβέρνηση. Αν επιδιώκει τη συναίνεση της αντιπολίτευσης, πρέπει να την κερδίσει με συγκεκριμένες προτάσεις της – κι όχι με προειλημμένες αποφάσεις που, μέσω της καλοσύνης των ξένων, θα διατηρήσουν τον Πρωθυπουργό στην εξουσία.

Με άλλα λόγια, κορόιδα δεν υπάρχουν πια. Τους πάτησε το τρένο, λίγο πριν ο φορέας των τρένων περάσει στο υπερταμείο, την ίδρυση του οποίου θα έχει υπογράψει ο Αλέξης. Ο νέος, ο μνημονιακός Αλέξης.