[Εμπιστευτικά] Αμλετ
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Εχω την αίσθηση ότι η ελληνική Κεντροδεξιά είναι η μοναδική πολιτική παράταξη στον κόσμο που ζει σε διαρκές υπαρξιακό άγχος. Ποιος είμαι, πού πάω, τι θέλω, να ζει κανείς ή να μη ζει…
Κάτι σαν τον Αμλετ!
Κατά καιρούς έχω βαρεθεί διάφορους νεοδημοκράτες που περιφέρουν την (άλλοτε ιδιοτελή και άλλοτε ανιδιοτελή) απορία τους: τι κάνουμε;
Η απάντηση όμως είναι τόσο απλή και τόσο αυτονόητη. Κάνετε αυτό για το οποίο σας ψήφισε ο ελληνικός λαός δύο φορές μέσα στο 2015: αντιπολίτευση.
Εξ όσων γνωρίζω ουδείς έχει αναθέσει στη ΝΔ και στα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης άλλη δουλειά. Και εξ όσων γνωρίζω επίσης το καλοκαίρι που πήγαν να το παίξουν συγκυβερνήτες την πάτησαν.
Τι κάνει λοιπόν η αντιπολίτευση σε μια δημοκρατική χώρα; Κάτι εξίσου απλό και αυτονόητο: δεν βοηθάει την κυβέρνηση να κυβερνήσει. Οχι επειδή είναι κακό αλλά επειδή δεν είναι η δουλειά της.
Οι κυβερνήσεις επωμίζονται το βάρος, τα οφέλη και το κόστος της διακυβέρνησης πασχίζοντας να παραμείνουν στην κυβέρνηση.
Οι αντιπολιτεύσεις οργανώνουν τον έλεγχο, τον αντίλογο και την αντιπαράθεση με την κυβέρνηση προσπαθώντας να γίνουν κυβέρνηση στη θέση της.
Πάμε λοιπόν από την αρχή.
Τι κάνει η αντιπολίτευση; Κάνει ό,τι μπορεί για να μεγιστοποιήσει το κόστος της διακυβέρνησης και να ελαχιστοποιήσει τα οφέλη της ώστε να οδηγήσει την κυβέρνηση σε πολιτική ασφυξία και σε ήττα στις επόμενες εκλογές.
Λυπάμαι αλλά έτσι λειτουργεί η δημοκρατία, όπου υπάρχει δημοκρατία – εκτός από την Ελβετία όπου κυβερνούν πάντα όλοι μαζί και συνεπώς δεν συντρέχουν λόγοι αντιπολίτευσης.
Τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Από τις ανοησίες της κυβέρνησης ότι η αντιπολίτευση έχει περιέλθει σε «στρατηγικό αδιέξοδο» έως τις κουταμάρες όσων στην αντιπολίτευση θεωρούν ότι μπορούν να αντιπολιτεύονται συμπολιτευόμενοι.
Διότι η στρατηγική του καθενός προκύπτει από τον στόχο του, όχι από τον στόχο των άλλων. Και η ορθότητα των επιλογών του δεν κρίνεται από το αν κλείνει μια αξιολόγηση, ούτε από τι λέει το ΔΝΤ, ούτε από τη δράση των εισαγγελέων, ούτε από τα συμφέροντα των έξω που θέλουν να κάνουν την δουλειά τους με τους μέσα.
Κρίνεται ένα βράδυ εκλογών. Μόνο τότε βλέπουμε ποιοι έκαναν σωστά τη δουλειά τους και ποιοι είχαν στρατηγικά αδιέξοδα.
Εκείνοι που έχασαν ή εκείνοι που κέρδισαν;
Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η δημοκρατία έχει βρει μια απλή απάντηση σε όλες τις ανησυχίες ή τις απορίες του κάθε Αμλετ: την κάλπη.
Κι εκεί το βλέπω σιγουράκι.
![[Μικροπολιτικός] Μία μέρα στο (κλειστό) Μουσείο](https://www.tanea.gr/app/uploads/2016/05/25432650_EV2_GK4_180516_MHTSOTAKHS_MOYSEIO_SYGXRONHS_TEXNHS0.jpg)
Google news
