[Αγιογραφίες] Φέσι

Χωρίς θεατές θέατρο δεν υπάρχει. Ισχύει και στην πολιτική. Ισχύει και για όσους διαβάζουν τις τελευταίες ακροβασίες του Αλέξη Τσίπρα στη διαπραγμάτευση ως θεατρινισμό – ως απόπειρα δραματικής κορύφωσης που θα καταστήσει πιο εύπεπτο τον προαποφασισμένο συμβιβασμό.

Στην πλατεία της διαπραγματευτικής παράστασης δεν καλείται μόνο το εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ. Θεατές είναι κυρίως τα στελέχη της συμπολίτευσης. Οι κυβερνητικοί βουλευτές που προσπαθούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι το πέρας της αξιολόγησης θα σηματοδοτήσει τάχα το τίναγμα του ελατηρίου της οικονομίας. Ή ότι, τέλος πάντων, ύστερα από μια συμφωνία η κυβέρνηση θα έχει μπροστά της πολύ χρόνο για να διαχειριστεί και να επουλώσει το πολιτικό κόστος των μέτρων που θα ψηφίσει. Για να πειστούν και οι πιο δύσπιστοι πρέπει ο Τσίπρας να δείξει ότι έκανε τα πάντα πριν (ξανα)συνθηκολογήσει. Εβγαλε αίμα απ’ την καρδιά του για να βάλει υπογραφή.

Δεν θα είναι η πρώτη φορά που ο θίασος του Τσίπρα ανεβάζει μελόδραμα. Ομως, η πείρα έχει δείξει ότι δεν ελέγχει τον αντίκτυπο του δραματολογίου του. Πυροδοτεί αντιδράσεις που τον εγκλωβίζουν. Δεν συνέβη μόνο πέρυσι, στην πρεμιέρα της πρώτη-φορά-αριστερής διαπραγμάτευσης – οπότε κάθε νέα κίνηση τακτικής της Αθήνας κατέληγε να τη στριμώχνει περισσότερο προς το αδιέξοδο. Συνέβη και πρόσφατα με την προσπάθεια χρησιμοποίησης των υποκλοπών ως στρατηγικού όπλου. Και βεβαίως χθες, όταν στο Μαξίμου άρχισε να φτάνει ο πάταγος από την έμπνευση του Τσίπρα να ζητήσει σύγκληση Συνόδου Κορυφής της ευρωζώνης – περίπου σαν να συγκαλούσε Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ – για να μοιραστεί το πρόβλημά του.

Το συμπέρασμα είναι ότι ακόμη κι αν ο Πρωθυπουργός θέλει τον συμβιβασμό, τον καθιστά ο ίδιος ολοένα και δυσκολότερο για τον εαυτό του. Τόσο δυσκολότερο ώστε η συμφωνία να φαντάζει, από τη σκοπιά του συριζαϊκού κόστους, ισοβαρής με τη ρήξη.

Πώς θα μπορούσε τώρα ο Τσίπρας να βγει από τον λάκκο που άρχισε μόνος του να σκάβει μετά την εκλογική του αναβάπτιση τον Σεπτέμβριο; Νέα προσφυγή σε πρόωρες εκλογές θα ήταν το λιγότερο πιθανό σενάριο. Είναι ξένο προς την ταυτότητα μιας διακυβέρνησης ναρκισσιστικής και βουλιμικής ταυτόχρονα. Οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαδηλώνουν με όλους τους τρόπους ότι δεν έχουν χορτάσει την εξουσία τους τόσο ώστε να τη ρισκάρουν σε ένα δυσμενές γι’ αυτούς πολιτικό περιβάλλον.

Μένει το δοκιμασμένο κόλπο της κάλπης με εύπλαστο διακύβευμα και χωρίς άμεσο εκλογικό ρίσκο. Μέσω ενός δημοψηφίσματος, ο Τσίπρας θα μπορούσε να προστατευτεί από τη ραγισμένη εικόνα του. Να ξεπεράσει το αντι-ΣΥΡΙΖΑ συναίσθημα που καταγράφουν διογκούμενο οι δημοσκοπήσεις, κρυπτόμενος πίσω από ένα υπερκομματικό μέτωπο. Καμουφλαρισμένος με το φέσι του ελληνοπερήφανου αντιευρωπαϊσμού.