Παιχνίδια με τη φωτιά

Ασκηση κοινής λογικής: όταν μια χώρα παραβιάζει επανειλημμένως (και στην περίπτωσή μας επί μονίμου βάσεως) την επικράτεια μιας άλλης και αυτή δεν αντιδρά παρά μόνον αραιά και πού με ρηματικά στερεότυπα, τότε αυτομάτως εμπεδώνεται δυναμική de facto αμφισβητήσεως εθνικών γεωπολιτικών ορίων! Η οποία και τείνει να μετεξελιχθεί τελικά σε de jure τετελεσμένο! Ατύπως μεν. Αλλά με προδιαγραφές σαφώς διεκδικητικής πρακτικής. Και οιονεί γεωστρατηγικής επενδύσεως!

Αυτά όσον αφορά τις προμεθοδευμένες (και καλομελετημένες) πειρατικές πρακτικές της Τουρκίας τόσο στις αιγαιωτικές ζώνες όσο και ανατολικότερα στον κυπριακό θαλάσσιο χώρο. Με το βλέμμα της επεκτατικής βουλιμίας επικεντρωμένο πάντοτε στο Καστελλόριζο «και τα επέκεινα». Και βεβαίως υπό κανονικές συνθήκες η Ελλάδα θα ήτο υποχρεωμένη να ενεργήσει όπως ακριβώς έπραξε η Αγκυρα έναντι της ρωσικής παραβιάσεως του τουρκικού εναέριου χώρου. Οχι χάνοντας την ψυχραιμία της. Και ούτε συνδράμοντας επιπολαίως την κλιμάκωση των εντάσεων, όπως ενδεχομένως επιδιώκει η άλλη πλευρά.

Οχι μεν, αλλά για να αποσοβηθούν τα ενδεχόμενα σταδιακής παγιώσεως των αμφισβητήσεων. Οι οποίες και τελικά μπορεί να μεταφρασθούν σε αυθαίρετες μεν, μη αναστρέψιμες δε και τραυματικές επαναοριοθετήσεις! Εάν προπαντός κι εφόσον παρασυρθούμε σε διαδικασίες διαλόγου για προβλήματα που στην ουσία δεν υφίστανται. Κάτι που εάν αφεθεί να περάσει, είναι ως εάν γίνονται αποδεκτές οι αυθαίρετες αιτιάσεις. Οπόταν και ο διάλογος θα ανακύψει ως φυσική αναγκαιότης.

Εάν αυτό επισυμβεί, τότε θα ενεργοποιηθεί (από πλευράς τρίτων) και η συνήθης αντίληψη για την ανάγκη συμβιβαστικών υπερβάσεων. Και αυτό σημαίνει αυτοπαγίδευση σε κλοιό επικινδύνων διολισθήσεων. Που επιβάλλεται να προαποσοβηθούν. Γιατί όταν συνομιλείς, έχεις προαποδεχθεί την ύπαρξη διαφορών. Και οι συνομιλίες εμπεριέχουν a priori δυναμικές (ή απλώς ενδεχόμενα) συμβιβασμών. Οι δε συμβιβασμοί προϋποθέτουν αμοιβαίες εκχωρήσεις. Αλλά: «Η Ελλάς ουδέν ζητεί. Διατί να δώσει; Η Τουρκία ουδέν δίδει. Διατί να λάβει;» Γεώργιος Παπανδρέου, από αφορμή (κάπου 1965) και τότε το Καστελλόριζο και την τουρκική σιελόρροια ως προς αυτό.

Κι ενώ μεν αυτά προσδιορίζονται από την πλευρά μας – και πολύ ορθά – ως αυτονόητα, εν τούτοις η συντήρηση κρίσεων και η σε δεδομένη στιγμή κλιμάκωσή τους στην καλύτερη περίπτωση θα προκαλέσει (συμμαχικές κυρίως) παρεμβάσεις για αποσόβηση συγκρουσιακών υποτροπών. Και στον βωμό της ειρηνικής αποκλιμακώσεως όλο και κάτι θα θυσιασθεί! Και με «φίλιες» υποδείξεις. Και με πειθαναγκαστικές παρεμβολές. Αλλά κυρίως υπό την σκιάν των τουρκικών αεροναυτικών επελάσεων. Αντικειμενικός στόχος: τετελεσμένα που να δίδουν στην Αγκυρα δικαιώματα γεωστρατηγικού ελέγχου σε συγκεκριμένες ζώνες. Ως εφαλτήριο για προαγωγή συνθηκών συνεκμεταλλεύσεως.

Κι άλλωστε, η εμπειρία των Ιμίων είναι αρκούντως νωπή για να μην αποβεί δείκτης ως προς το δέον. Και το πρακτέον. Που πρέπει να διέπεται από σαφώς αποτρεπτική δυναμική, που να διαμορφώνει επαρκείς πολιτικές αποτελεσματικής διαχειρίσεως αυτών των ζητημάτων. Ρεαλιστικές και αποφασιστικές ως προς κάποιες γραμμές αντιστάσεων, που με τίποτα δεν πρέπει να διασκελισθούν.