[Επιφυλλίδα] Στον δρόμο

Τις μεγάλες αλλαγές στην κοινωνία τις συνειδητοποιείς χάρη σε φαινομενικώς ασήμαντα περιστατικά όπως τα παρατηρείς κυρίως στους δρόμους. Οσο μάλιστα πιο κεντρικοί και πολυσύχναστοι είναι οι δρόμοι τόσο οι αλλαγές παρουσιάζονται ανάγλυφα μπροστά στα μάτια σου, σαν να διαβάζεις ένα δυνατό μυθιστόρημα του Ονορέ ντε Μπαλζάκ ή του δικού μας Μένη Κουμανταρέα.

Οπως είναι γνωστό, γύρω από την Πλατεία Συντάγματος αφθονούν οι δημόσιες υπηρεσίες που κύριος προορισμός τους είναι η διευθέτηση, η απεμπλοκή και η προώθηση κρίσιμων πολιτικών ζητημάτων – θα έλεγες πως όλη η χώρα, είτε το αντιλαμβάνεται είτε όχι, ζει σε έναν ρυθμό όπως εξυφαίνεται στις υπηρεσίες αυτές. Εναν ρυθμό ο οποίος, άλλοτε ταχύς κι άλλοτε λιγότερο αγχωτικός, διαποτίζει καθημερινώς τον κοινωνικό ιστό.

Αντρες και γυναίκες όπως είναι φυσικό οι υπάλληλοί τους, όσα προβλήματα κι αν έχουν να αντιμετωπίσουν ή να επιλύσουν μπαίνοντας στα γραφεία τους, αδυνατείς να κατανοήσεις το περισπούδαστο ύφος τους, την αφ’ υψηλού θεώρηση όλων των υπόλοιπων περαστικών στη συμπτωματική συνάντηση μαζί τους. Το ακόμη πιο ενοχλητικό στη συμπεριφορά τους είναι πως όταν τα προβλήματα που διακινούνται μέσα από τα γραφεία τους μοιάζει να βαλτώνουν απελπιστικά στη δημόσιά τους εκφορά, το ύφος τους αντί για σεμνό – αν όχι συντετριμμένο – όπως θα έπρεπε να δείχνει, τόσο πιο αλαζονικό και εριστικό γίνεται. Γεγονός βέβαια όχι άσχετο με το ύφος των πολιτικών τους προϊσταμένων.

Και αν ακόμη δεν σε προβλημάτιζε η εμφάνισή τους, για τις μεν γυναίκες με μαλλί, μακιγιάζ, μαύρα γυαλιά – τα επονομαζόμενα και γυαλιά-πούλμαν – όλα στην τρίχα, για τους δε άντρες με το hands free στο αφτί και κινήσεις σαν να επρόκειτο ο επόμενος συνομιλητής τους να είναι ο ίδιος ο Ομπάμα, θα έφτανε ο τρόπος που κρατάνε το χάρτινο φλιτζάνι με τον καφέ για να σου σπάσει τα νεύρα. Περίπου σαν να κρατάνε το λάβαρο της Αγίας Λαύρας, μην τυχόν διαφύγει σε όσους τους βλέπουν πως η απόλαυση που θα αισθανθούν πίνοντάς τον είναι σε ευθεία σχέση με τα προβλήματα που εντέλλονται – και δεν υπάρχει αμφιβολία, καρποφόρα βέβαια! – να επιλύσουν.

Μοιραία θα αντιτείνει κανείς γιατί ένας ατημέλητος όσον αφορά στην εμφάνισή του άνθρωπος θα ήταν πιο αποτελεσματικός σε σχέση με την αυθόρμητα επιλεγμένη εργασία του, ή με την εργασία που τον υποχρεώνει η επαγγελματική του ιδιότητα να διεκπεραιώσει. Ανάμεσα στην ατημέλητη εμφάνιση και την εμφάνιση ενός «ειδώλου» υπάρχει μια εμφάνιση που επιτρέπει στον καθένα που έρχεται σε επαφή μαζί σου να αναγνωρίσει την ύπαρξη μιας εσωτερικής ευρυχωρίας, ικανής να περιλάβει μέσα της και κάτι άλλο πέραν της διαρκούς φροντίδας για τον εαυτό σου.

Ενας δημόσιος υπάλληλος, που συμπεριφέρεται ως σταρ, συκοφαντεί ως μίζερη και καταθλιπτική μια επαγγελματική ιδιότητα που, αν έχει κανείς πραγματικό τσαγανό, μπορεί να την κάνει να λάμψει.