[Εμπιστευτικά] Ποιος λαός;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Παρακολουθώντας τον Πρωθυπουργό στη Βουλή να μιλάει άλλη μια φορά για το μονότονα αγαπημένο του θέμα συνειδητοποίησα ότι ο βασικός διαχωρισμός σήμερα είναι καθαρά πολιτισμικός.
Δεν εκπλήσσει η αποστροφή προς την αντιπολίτευση: «Θα υπερασπιστείτε ποτέ τα συμφέροντα της χώρας; Τις θέσεις και τις ανάγκες της; Ή συνεχώς θα υπερασπίζεστε τις θέσεις τρίτων;».
Η οικειοποίηση του Ολου της εκπροσώπησης είναι τυπικό γνώρισμα και του αυταρχισμού και του λαϊκισμού.
Σε αντίθεση με τη δημοκρατία στην οποία αυθεντικός εκφραστής «των συμφερόντων της χώρας» δεν υπάρχει. Τα εκπροσωπούν εξ ορισμού όλοι και κατά το μερίδιο του καθενός.
Οποιος λοιπόν ισχυρίζεται ότι ακούει τη φωνή του λαού θέτει απλώς υποψηφιότητα είτε για κανένα περίεργο κόλπο είτε για κάποιο ευαγές ίδρυμα.
Αυτή όμως είναι πολιτική διαφορά. Η πολιτισμική διαφορά βρίσκεται αλλού.
Για ποιον λαό μιλάει άραγε ο Πρωθυπουργός; Και ποιον λαό εκπροσωπεί κατ’ αποκλειστικότητα; Για έναν λαό που (όπως είπε πεντέξι φορές) «θέλει να μάθει».
Αυτός ο λαός είναι προφανώς περιούσιος. Και πλούσιος.
Δεν έχει άλλα προβλήματα. Δεν πληρώνει φόρους, ούτε λογαριασμούς. Δεν ψάχνει δουλειά ο ίδιος ή τα παιδιά του. Δεν του κόβουν τις συντάξεις ή τους μισθούς. Δεν τραβάει ζόρι με το δάνειο. Δεν τα φέρνει βόλτα οριακά και με δυσκολία.
Αντιθέτως ξυπνάει ανέμελος το πρωί, στρώνεται σε μια καφετέρια ή σε κάποια δημόσια υπηρεσία, παραγγέλνει τον φρέντο και ρωτάει με αγωνία:
– Δεν μου λες, ρε, τι ακούς για τα δάνεια του ΔΟΛ; Τι κανόνισε με τις τράπεζες ο Κυριάκος; Τελικά ο Παπασταύρου ήταν στον Παναμά ή στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους; Τι μαθαίνεις για Βγενόπουλο; Πληρώθηκε τα τιμολόγια ο Μαυρίκος;
Αυτός είναι ο ελληνικός λαός σύμφωνα με τον Πρωθυπουργό του. Και σε αυτόν τον λαό θέλει να απευθύνεται, να του χαϊδεύει διαρκώς το αίσθημα της καχυποψίας και να τον τροφοδοτεί με ασυνάρτητες αλλά ανεξάντλητες απορίες.
Να θέτει ερωτήματα χωρίς απαντήσεις και να βρίσκει απαντήσεις που δεν έχουν καμία σχέση με το ερώτημα.
Εκεί η διαφορά μας είναι πλέον ουσιαστική και βαθιά πολιτισμική.
Προτρέπει να ανακηρυχθούμε μια κοινωνία υπόπτων και ενόχων, καταγγελιών και καταγγελλομένων, διωκτών και διωκομένων.
Μια κοινωνία που θα θύμιζε Φαρ Ουέστ, αν δεν έλειπαν οι Ινδιάνοι κι αν δεν περίσσευαν οι πρόσφυγες.
Προφανώς αυτή η ρητορική έχει οπαδούς και ακροατήριο. Εχει και νόημα: μόνο αν μας περιτριγυρίζουν ύποπτοι και ένοχοι δικαιολογείται να κυβερνούν διώκτες.
Αλλά δεν έχει προοπτική. Διότι κάποια στιγμή τελειώνει ο φρέντο στην καφετέρια και δεν έχεις να πληρώσεις ούτε την κανέλα!
Google news
