[Αγιογραφίες] Επανασυριζοποίηση

Η γυναίκα πρέπει να είναι ελεύθερη από τον άντρα και οι δύο ελεύθεροι από τον καπιταλισμό. Μας το θυμίζει στο κείμενο – πλατφόρμα που δημοσίευσε προχθές η συνιστώσα των 53 – η ομάδα που συμμετέχει στην πλειοψηφία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στην κυβέρνηση, με επιφανή στελέχη της όπως ο υπουργός Οικονομικών.

Το κείμενο έχει ως αδήλωτο παραλήπτη τον Πρωθυπουργό. Γι’ αυτό και δεν περιορίζεται σε θεωρητικές διακηρύξεις. Διατυπώνει και υποδείξεις προς τον Τσίπρα για το πώς πρέπει να απαντήσει στις υπαρξιακές προκλήσεις που έχει μπροστά του. Τον καλεί να επανασυριζοποιήσει την κυβέρνηση, αναβαπτίζοντάς τη στις αξίες του ακραιφνούς ΣΥΡΙΖΑ. Και του ζητάει, αν χρειαστεί, να πέσει αντιστεκόμενος ηρωικά.

Οι 53 αρθρώνουν έτσι την πρώτη συγκροτημένη εσωκομματική αντιπολίτευση μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι το κόμμα τραβάει από το μανίκι έναν Πρωθυπουργό, που έδειχνε να εξοκέλλει. Που έμαθε να αγαπά τον Ολάντ και τη μαντάμ Μέρκελ και κάνει ήδη κακές σοσιαλδημοκρατικές παρέες.

Κι όμως. Από το «ηρωικό» στοιχείο ο Τσίπρας δεν παραιτήθηκε ποτέ. Οι πρόσφατες κυβερνητικές απόπειρες να ηλεκτριστεί η διαπραγμάτευση με νέο δράμα, η ίδια η παράταση της αξιολόγησης, δείχνουν ότι ο Τσίπρας παραμένει σε μεγάλο βαθμό ασυμφιλίωτος με τη συμφωνία που υπέγραψε πέρσι. Και όχι μόνο. Δείχνει να έχει εθιστεί σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί εκρομαντισμός της κρίσης. Δεν μπορεί να βρει μια κανονικότητα στη σχέση του με τους δανειστές. Ο μόνος του τρόπος να πρωθυπουργεύει είναι ο πόλεμος – και με τους έξω και με τους μέσα.

Ο «ήρωας» που αναζητούν οι 53 βλέπει ως ήρωα τον εαυτό του. Πρωταγωνιστή μιας μάχης που από δεκαεπτάωρη τείνει να εξελιχθεί σε δεκαεπτάμηνη – και βάλε.

Θα μπορούσε ο Τσίπρας να τραβήξει πάλι το σχοινί μέχρι τα άκρα; Η χορογραφία της δεύτερης πρωθυπουργικής περιόδου του δεν μαρτυρεί τέτοιες παρορμήσεις. Οι απηνείς προσπάθειες καθεστωτικής εμπέδωσης της εξουσίας του δείχνουν ότι δεν έχει σκοπό να τα σπάσει ρισκάροντας ξανά τη θέση του. Εχει σκοπό να μείνει. Και ο σκοπός αυτός υπηρετείται μάλλον από τον συμβιβασμό, παρά από τη σύγκρουσή του με την τρόικα.

Ο Τσίπρας δεν είναι πια ο άπειρος αλλά καλοπροαίρετος υιός που αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία. Η εικόνα του στην κοινή γνώμη δεν του επιτρέπει να κάνει το άλμα που δοκίμασε πέρυσι και του ζητάνε φέτος οι 53 να επαναλάβει.

Ο αντίλογος είναι ότι οι – προσωπικές και κομματικές – δημοσκοπικές επιδόσεις δεν είναι εμπόδιο. Οτι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ έχουν καταφέρει ήδη κάτι μονιμότερο της συγκυρίας: να διαπαιδαγωγήσουν ένα ικανό μέρος του εκλογικού σώματος υπέρ της ρήξης. Οχι σκόπιμα μέσω της ρητορικής τους. Οσο de facto μέσω της εξάντλησης. Μέσω του εγκλωβισμού σε μια διολίσθηση χωρίς τέλος.