ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΘΡΥΨΑΛΑ

Σε χώρες όπου η δημοκρατία λειτουργεί και η διαφορά απόψεων εμπλουτίζει τη δημόσια ζωή διακρίνονται δύο είδη – ή προφίλ – πολιτικού. Ο πολιτικός που συνθέτει. Και ο πολιτικός που πολώνει. Ο πρώτος θέλει να συγκεράσει τις αντιθέσεις και να κλείσει τα χάσματα. Ο δεύτερος τις καλλιεργεί και θέλει να δυναμιτίσει τα ρήγματα ώστε να ανοίξει νέους δρόμους. Στη Βρετανία η Θάτσερ ήταν πολιτικός της ρηγμάτωσης, ο Μπλερ της ανασύνθεσης. Ρόλους που είχαν αντίστοιχα στη Γαλλία ο Σαρκοζί και ο Ολάντ.

Μπορεί να κοιτάξει κανείς την πολιτική από πάνω ή από κάτω. Τη ματιά αυτή – από τη χαμηλή σκοπιά – ρίχνει στην ελληνική κοινωνία η δημοσκόπηση της Κάπα Research που δημοσίευσε χθες το «Βήμα της Κυριακής». Εδώ ο απολογισμός της επταετίας της οικονομικής κρίσης και της δεκαπεντάμηνης διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ αποτυπώνει το ανεπαίσθητο πέρασμα από τη ρηγμάτωση των Μνημονίων σε ένα σμπαραλιασμένο κοινωνικό μωσαϊκό. Οι πολίτες είναι το ίδιο αρνητικοί για τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ, για τους φόρους και τις μεταρρυθμίσεις, για όλους τους υπουργούς Οικονομικών και όλες τις κυβερνήσεις.

Η αποδιάρθρωση αντιλήψεων στο διαλυμένο υπόστρωμα της πολιτικής τείνει να ακυρώσει κάθε προσπάθεια στην κορυφή της δημόσιας ζωής. Είναι, ας πούμε, φανερό ότι είναι καταδικασμένη να χαθεί μέσα στη σκόνη και τα θρύψαλα η προσπάθεια του Πρωθυπουργού να ρηγματώσει περαιτέρω την κοινωνία με πακέτο μέτρων κατά των υποτιθέμενων εχόντων της μεσαίας τάξης. Αλλά και ότι οποιαδήποτε απόπειρα ανασύνθεσης μιας κοινωνικής πλειοψηφίας που να αποδεχθεί μια νέα πρόταση εξουσίας – το στοίχημα του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης – δεν είναι ακριβώς παίξε – γέλασε.

Ακυβέρνητη πολιτεία, στοιχειωμένο καράβι, χώρα των ψευδαισθήσεων – ισχύουν όλα – η Ελλάδα του 2016 απαιτεί ιδιαίτερα προσεκτικές κινήσεις για να μη χαθεί η τελευταία ευκαιρία μιας ουσιαστικής ανασυγκρότησης. Αν κάποιες εσωτερικές δυνάμεις αποβλέπουν σε περαιτέρω θρυμματισμό, προκαλεί δυσάρεστη έκπληξη η αδιαφορία των δανειστών για τη συνεχιζόμενη κοινωνική διάλυση και τις συνέπειές της.