[Στίγμα] Σφήνες με φλας

Σε πραγματικό πλυντήριο (laundry όπως θα λέγαμε και στην εύανδρο Ηπειρο, από αυτά που έχουν είκοσι πλυντήρια στη σειρά και πηγαίνουν οι singles να πλύνουν κανένα πουκάμισο με την ελπίδα ότι θα γνωρίσουν τον/την άλλο/άλλη που έχει πάει εκεί για την ίδια δουλειά) έχει μετατραπεί η Βουλή την τελευταία περίοδο.

Και απορώ με την ανοχή του σοβαρού προέδρου Νίκου (Βούτση), που δεν λέει ένα «για σταματήστε επιτέλους, ρε ερίφηδες» στους υπουργούς, μήπως και ανακοπεί ο κατήφορος!

Αλλά ο πρόεδρος Νίκος έχει προφανώς άλλες δουλειές να κάνει και έτσι οι υπουργοί αλωνίζουν κανονικά, ευτελίζοντας την κορυφαία διαδικασία του κοινοβουλευτισμού, τη νομοθετική. Και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν η αντιπολίτευση τους πιάνει με τη γίδα… στην πλάτη θρασύτατα αντιτείνουν «εσείς μη μιλάτε γιατί κάνατε χειρότερα»!

Συνέβη χθες με αυτή τη μορφή, τον υπουργό Σπίρτζη, όταν η αντιπολίτευση του διαμαρτυρήθηκε έντονα, διότι έκανε δεκτή μία ακόμη φωτογραφική τροπολογία, με την οποία – προσέξτε με παρακαλώ! – εταιρεία που αποκτά κρατικό περιουσιακό στοιχείο έπειτα από διαδικασίες ιδιωτικοποίησης απαλλάσσεται από τυχόν παραβάσεις της νομοθεσίας περί λαθρεμπορίας, που τελέσθηκαν την περίοδο που αυτό το περιουσιακό στοιχείο ανήκε στο Δημόσιο.

«Χάλευε» (γύρευε) τώρα ποιον (απ)εικονίζει η φωτογραφία. Η ουσία είναι ότι η υπουργάρα την έκανε δεκτή με την ίδια ευκολία που την περασμένη Πέμπτη, σε κύρωση συμφωνίας για τις… αεροπορικές σχέσεις με τη Νέα Ζηλανδία, είχε κάνει δεκτή τροπολογία η οποία απάλλασσε και μάλιστα αναδρομικά από 1ης του χρόνου μία και μοναδική βιομηχανία από τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στο φυσικό αέριο!

Παρά το κράξιμο, η «λάου λάου» τροπολογία είναι πλέον νόμος του κράτους, προφανώς σε μια αποθέωση του «ηθικού πλεονεκτήματος» της ΠΦΑ (Πρώτη Φορά Αριστερά σημαίνει αυτό), για το οποίο έχουμε τόσα ακούσει και… διαπιστώνουμε πλέον επί καθημερινής βάσεως.

Για την ιστορία, τη χθεσινή «φωτογραφία» με την οποία προφανώς κάποια εταιρεία που έχει κατηγορηθεί για λαθρεμπόριο πήγε να τη γλιτώσει, προώθησαν με μεγάλη επιμέλεια και προσοχή οι βουλευτές ΣΥΡΙΖΑ Δημήτρης Δημητριάδης, Απόστολος Καραναστάσης και Μάριος Κατσής, αγνώστων λοιπών στοιχείων σε εμένα.

Τους αναφέρω ονομαστικά γιατί κρίμα είναι να χαθεί η ευκαιρία να γίνουν για λίγο γνωστοί, έστω και δι’ αυτού του τρόπου. Αλλωστε η τροπολογία μετά τον χαμό που έγινε δεν πέρασε. Αλλά δεν ανησυχώ. Κάπου θα τη «χώσουν», σε κάποιο επόμενο νομοσχέδιο. Εχουν τον τρόπο τους οι άνθρωποι…

Οικογενειακά άλμπουμ

Αν κατάλαβα σωστά πάντως από όσα μου έλεγε χθες έμπειρος κοινοβουλευτικός του ΣΥΡΙΖΑ, ο υπουργός Σπίρτζης με τη μεγάλη γλώσσα δεν είναι καθ’ ολοκληρίαν υπεύθυνος ούτε για τη «λάου λάου» τροπολογία της Πέμπτης ούτε για τη χθεσινή με την «τράβα μου μία, τράβα μου μία φωτογραφία» της εταιρείας που πιάστηκε να κάνει λαθρεμπόριο – εξού και η συγκεκριμένη… «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε». Πρόκειται για τροπολογίες άλλων υπουργείων που του τις έκαναν πάσα και ο άνθρωπος, προσπαθώντας να αφομοιωθεί από τον ΣΥΡΙΖΑ διότι προφανώς εξακολουθεί να νιώθει ξένο σώμα, παρά τις ακαταπόνητες προσπάθειες που καταβάλλει, ανέλαβε να τις περάσει σε δικά του νομοσχέδια.

Συμβαίνουν αυτά, δεν τον κατηγορώ. Αλλωστε υπάρχουν και χειρότερες εκδοχές του κυβερνητικού νομοθετικού έργου. Οπως ας πούμε αυτό το νομοσχέδιο του υπουργείου Παιδείας για την έρευνα, το οποίο είναι γεμάτο φωτογραφίες. Τόσο που αυτό πια δεν είναι νομοσχέδιο, οικογενειακό… άλμπουμ είναι!

Ας πούμε, πολλοί και διάφοροι επικεντρώθηκαν χθες στη διάταξη εκείνη που επιτρέπει στην πρωθυπουργική σύντροφο να γίνει επιτέλους και αυτή «καθηγήτρια πανεπιστημίου» – κάποτε στα μέρη μας και τα μέρη της (από την όμορη Καρδίτσα είναι η κοπέλα) το όνειρο των μαμάδων ήταν να γίνουν τα κορίτσια τους «δασκαλίτσες». Είναι προφανές, και δεν θα την κατηγορήσουμε γι’ αυτό την κοπέλα επειδή το δικό της όνειρο, αφού έγινε «δασκαλίτσα», ήταν να πάει και παραπάνω. Και αφού υπάρχει η «δυνατότητα», θα την άφηνε να περάσει δίπλα της; Την άδραξε!

Εναλλακτική έρευνα

Αλλά όπως προαναφέρω, η διάταξη-φωτό Μπέττυς Μπαζιάνα δεν είναι η μοναδική σε αυτό το ν/σ-υπόδειγμα του πως ρουσφετολογεί μια κυβέρνηση. Παραβλέπω το γεγονός ότι στο νομοσχέδιο υπάρχει διάταξη που αφορά ονομαστικά τη μετεγγραφή τριών (3) φοιτητών (!!!) σε ΑΕΙ της προτίμησής τους, μια άλλη διάταξη που αφορά μερικά λύκεια (Κεφαλονιάς και Αιτωλοακαρνανίας – ρουσφέτι στον Βαρεμένο μού κάνει αυτό…) οι μαθητές των οποίων θα εισάγονται ως υπεράριθμοι στα ΑΕΙ και μια τρίτη η οποία εισάγει το καινοφανές ότι δεν αποτελεί μηνιαίο εισόδημα το επίδομα που προφανώς κάποιοι «δικοί μας» παίρνουν υπό τον καταπληκτικό τίτλο «ενημέρωση βιβλιοθήκης». Δεν αποτελεί εισόδημα και, ως εκ τούτου, δεν φορολογείται κιόλας!

Και στέκομαι σε διάταξη η οποία – αιτούμαι της προσοχής σας – καταργεί τις διατάξεις που προβλέπουν την επιστροφή χορηγηθείσας χρηματοδότησης σε περίπτωση μη τήρησης των υποχρεώσεων των ερευνητικών φορέων ως προς την αξιολόγησή τους!

Τι σημαίνει αυτή η διάταξη, αυθεντικό δείγμα της κατηγορίας «29 κατασκευαστές πλυντηρίων συνιστούν ΣΥΡΙΖΑ»; Οτι αν ο ερευνητής και οι φίλοι του, αντί να υλοποιήσουν το ερευνητικό πρόγραμμα το οποίο ανέλαβαν και πήραν και χρήματα προς τούτο, μερακλωμένοι ας πούμε (λόγω επικαιρότητας Jumbo) με τη Lady Angela πάνε κάθε βράδυ στο «μαγαζί» (Λεωφόρο Συγγρού βρίσκεται, ενημερώνω), τα σπάνε, τα καίνε και το μετατρέπουν στο πρώτο «χάλασμα» της πόλης, έρχεται η συγκεκριμένη διάταξη και λέει «εντάξει μωρέ, δεν έγινε τίποτα που έκαναν το κονδύλι λουλούδια στα πόδια της κυρίας, παιδιά είναι, θα ωριμάσουν».

Λογικά πάντως το σκέφτηκαν. Στο κάτω κάτω, και η περιήγηση στον κόσμο της νύχτας έρευνα είναι!

Μπορεί, μπορεί και όχι

Υπέροχα δεν είναι όλα αυτά; Απολύτως, θα υπογραμμίσω. Και θα συνεισφέρω με μικρό διάλογο που είχα με τον πρόεδρο Νίκο (Βούτση) της Βουλής, αργά το απόγευμα, και με αφορμή όλα τα προηγούμενα. Προβληματισμένος για το πώς υλοποιείται το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης, μου είπε ότι «όλα αυτά» (τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια…) είναι αποτέλεσμα του ελάχιστου νομοθετικού έργου που έχει ενώπιόν της η Βουλή.

Ρώτησα γιατί συμβαίνει αυτό.

Μου απάντησε ότι οφείλεται σε εξωγενείς παράγοντες κυρίως – οι θεσμοί που καθυστερούν την επεξεργασία των νομοθετημάτων που έχουν συμφωνηθεί με την κυβέρνηση, γεγονός που εξαναγκάζει τους υπουργούς να προωθούν επείγουσες προς ψήφιση διατάξεις, σε κυρώσεις συμφωνιών ή σε επικύρωση κοινοτικών οδηγιών.

Τι λέω εγώ; Μπορεί να συμβαίνει και αυτό. Αλλά η τακτική τού «βρήκαμε παπά (κανονικό, όχι τον άλλον) να θάψουμε πέντ’ έξι» μπορεί να ισχύει οπουδήποτε αλλού, αλλά δεν μπορεί να εφαρμόζεται στο νομοθετικό έργο. Νομίζω…