[Αμφίσημα] Αυτοϊκανοποίηση
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Υφος ημίθεου, μονίμως φιλομειδής, σαγόνι υψωμένο, βήμα αργό.
Κουβέντες πλημμυρισμένες από την προσωπική αντωνυμία «εγώ», παραπομπές σε «ανδραγαθήματα» του παρελθόντος και βαρύγδουπες υποσχέσεις για το μέλλον. Ολα φωναχτά για να υποδηλώσουν την παρουσία του σαν τους άδειους τενεκέδες όταν τους χτυπάς.
Είναι ο οιηματίας, ο λαμπυρίζων φελλός που, παραδόξως, καταφέρνει να βρίσκει κοινό για να του αποσπά το χειροκρότημα, αν και δεν έχει κανέναν ενδοιασμό να αυτοχειροκροτηθεί.
Ο αλαζόνας μπορεί να βρίσκεται παντού ανάμεσά μας. Στο σχολείο, στη δουλειά, στην οικογένεια. Ο Κομφούκιος έλεγε πως ο καλύτερος τρόπος για να εξαπατηθείς είναι να υποκρίνεσαι ότι είσαι εξυπνότερος από τους άλλους.
Ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς είναι 34 ετών. Εχει φάει πολλά χαστούκια στη ζωή του, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Εχει ρίξει όμως και πολλά και τον Τζέναρο Γκατούζο σε έναν σκουπιδοτενεκέ. Στις σχεδόν δύο δεκαετίες στο ποδόσφαιρο έμαθε πώς να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα, πώς να κερδίζει πολλά χρήματα και πώς να στρέφει πάνω του τους προβολείς της δημοσιότητας. Δεν έμαθε όμως το σημαντικότερο: να είναι ταπεινός.
Πιστεύει πως γεννήθηκε «Μπέντζαμιν Μπάτον» και ονειρεύεται το άγαλμά του στη γαλλική πρωτεύουσα δίπλα στον Πύργο του Αϊφελ. Ο Σαλβαδόρ Νταλί τουλάχιστον παραδεχόταν πως φοβόταν μήπως πεθάνει από υπερβολική δόση αυτοϊκανοποίησης. Ούτε αυτό δεν κάνει ο Ζλάταν, ακόμα κι όταν χάνει από τον ταπεινό Βέλγο Ντε Μπρόινε.
Google news
