[Θεωρείο] Ανοιξη, στα Ηλύσια Πεδία

Ακόμη και με το βαρύ παρελθόν του «Ολαντρέου», ο πολιτικός έρωτας ανάμεσα στον Φρανσουά Ολάντ και τον Αλέξη Τσίπρα θα μπορούσε να είναι γνήσιος και αμοιβαία επωφελής. Δεν είναι ούτε το ένα – και κυρίως – ούτε το άλλο. Ο γάλλος πρόεδρος θα ήθελε ιδανικά έναν αριστερό παρτενέρ στην Ευρώπη για να υπενθυμίζει στο γαλλικό ακροατήριο τη σοσιαλιστική του καταγωγή – κι αυτό το νόημα είχε η γαλλική πρόσκληση του Αλέξη Τσίπρα στη συνάντηση των σοσιαλιστών ηγετών που έγινε τον περασμένο μήνα στο Παρίσι. Αλλά οι επιδόσεις της κυβέρνησης Τσίπρα στην Ελλάδα είναι πιο πιθανό να αφαιρούν, παρά να προσθέτουν εκλογικούς πόντους στον Ολάντ – το Podemos στην Ισπανία κάτι ξέρει.  

Ο έλληνας Πρωθυπουργός, από την πλευρά του, θα ήθελε έναν ισχυρό σύμμαχο που θα υποστήριζε την ατζέντα του στην Ευρώπη. Ο Ολάντ, ιδανικά, θα ήταν οι πλάτες του Τσίπρα απέναντι στη γερμανική ορθοδοξία. Αλλά ο γάλλος πρόεδρος δεν είναι φτιαγμένος γι’ αυτόν τον ρόλο. Οχι μόνο στην Ευρώπη, όπου η ανάγκη για ισορροπία προέχει της διάθεσης για σύγκρουση, αλλά και στη Γαλλία, όπου χωρίς συγκρούσεις δεν υπάρχει έξοδος από το τέλμα. Ο Φρανσουά Ολάντ προανήγγειλε μερικές τέτοιες – από την αφαίρεση της γαλλικής υπηκοότητας από τους τρομοκράτες με διπλή υπηκοότητα έως σε μια α λα Γκέρχαρντ Σρέντερ μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας. Σε όλες τις περιπτώσεις, σάλπισε υποχώρηση.

Ο γάλλος πρόεδρος είναι ένας βρεγμένος που φοβάται τη βροχή. Από αυτήν την άποψη, η χθεσινή επίσκεψη Τσίπρα στο Παρίσι δεν ήταν τίποτε περισσότερο από μια ανοιξιάτικη βόλτα στα Ηλύσια Πεδία. Ηταν μια απόδραση από τη χώρα της Ειδομένης, των υποκλοπών, της αξιολόγησης και του Ασφαλιστικού σε μια πόλη που υποδέχεται όλες τις εκδοχές του έρωτα. Από τους γνήσιους πολιτικούς έως τους απελπισμένους επικοινωνιακούς.