[Στίγμα] Ολα τα λεφτά

Είμαι χαρούμενος και θέλω με έναν τρόπο να το εκδηλώσω. Η πηγή της χαράς μου έχει να κάνει με το γεγονός ότι – επιτέλους! – άρχισαν να αποδίδουν τα μεγαλεπήβολα σχέδια της κυβέρνησης για το χτύπημα της ανεργίας. Είναι αυτές οι στιγμές που ανακαλύπτεις με αληθινή ευχαρίστηση ότι, πράγματι, δεν είναι ψέμα, είναι μια υπέροχη αλήθεια, ότι όσα μας έλεγαν, ιδού, υλοποιούνται με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο.

Εχω στα χέρια αποδεικτικό! Επίσημο. Με την υπογραφή του υπουργού Επικρατείας κυρίου Νικολάου Παππά. Ο οποίος αναφέρει ότι στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν προσληφθεί 44 άτομα και έχουν αποσπαστεί άλλοι 20 «δικοί μας», προφανώς. Αυτοί οι 44, όπως συνάγεται από το έγγραφο που απέστειλε στη βουλευτή της ΝουΔου Φωτεινή Αραμπατζή, κόρη του φίλου Σάκη από τας Σέρρας (το «σ» παχύ παρακαλώ), αμείβονται με 105.000 και κάτι ψιλά μηνιαίως. Το οποίον για όποιον έχει πάει σχολείο κι έχει μάθει την αριθμητική πράξη της διαίρεσης σημαίνει ότι ο μέσος μισθός στο Μέγαρο Μαξίμου είναι 2.386 ευρώ. Νot bad, θα σημειώσω!

Από το ίδιο έγγραφο του υπουργού κυρίου Παππά προκύπτει επίσης ότι και χάρη μάς κάνουν εκεί στο Μέγαρο Μαξίμου! Διότι δικαιούνται, λέει, να απασχολούν 88 άτομα, αλλά αυτοί, επειδή όπως όλοι γνωρίζουμε εκ του αποτελέσματος, είναι και ιδιαίτερα ικανοί (Καρανίκας και Σία) βγάζουν τη σκληρή, επίπονη και πολλαπλώς κοπιαστική δουλειά με 24 λιγότερους, τα θηρία,  πράγμα το οποίο οφείλουν να πιστώσουν όλοι, ακόμη και οι πλέον κακεντρεχείς, στα θετικά της κυβέρνησης.

Ομως απ’ ό,τι παρατήρησα, πάντοτε μελετώντας το ίδιο έγγραφο, έχουμε ένα απαράδεκτο «ρίξιμο» θα το χαρακτηρίσω, στο θέμα των απολαβών, όσων υπηρετούν στη Γενική Γραμματεία της Κυβέρνησης η οποία εδράζεται στη Βουλή. 43 άτομα υπηρετούν εκεί, εκ των οποίων οι 6 είναι αποσπασμένοι, αλλά αυτοί αμείβονται μηνιαίως με το ποσό των 72.000 και κάτι ψιλά, το οποίο σημαίνει ότι ο μέσος μισθός τους είναι 1.955 ευρώ. Οχι πως είναι άσχημα και αυτά στις εποχές που ζούμε, αλλά αν δεν πρόκειται για κάποιου είδους κίνητρο του είδους «Σταχανοβίτες, δουλέψτε να μπορέσετε κάποια στιγμή να φτάσετε Μαξίμου», νομίζω ότι τα περίπου -400 ευρώ συνιστούν απαράδεκτη διαφορά, την οποία φυσικά και καταγγέλλω. Ειδικά όταν «όλοι δικοί μας είμαστε»…

(Επίσης, μήπως στον επόμενο που θα ρωτήσει σχετικά, διευκρινίσει ο κύριος υπουργός Παππάς και τι υπερωρίες δίνονται στους σκληρά εργαζόμενους υπαλλήλους του Μεγάρου Μαξίμου και της Γενικής Γραμματείας του Πρωθυπουργού; Οπως και ποιες άλλες παροχές έχουν; Κινητά τηλέφωνα, για παράδειγμα;)

Σαν κάποτε στην ΕΣΣΔ

Στα χρόνια της αλήστου μνήμης μεγάλης Σοβιετίας, ο λαός αντιλαμβανόταν τα ανερχόμενα αστέρια της νομενκλατούρας από τη θέση που είχαν δίπλα στον γραμματέα του κόμματος και ηγέτη της χώρας στο θεωρείο πάνω από το Μαυσωλείο του Λένιν κατά τις παρελάσεις στην Κόκκινη Πλατεία. Οσο πιο κοντά του βρισκόταν ο «ανερχόμενος» τόσο πιο σύντομα θα ανελισσόταν στην κομματική ιεραρχία και στη διοίκηση του κράτους. Ωραία χρόνια.

Οι σκέψεις αυτές εισέβαλαν αιφνιδίως χθες στο μυαλό μου όταν, παρακολουθώντας την εκπομπή της ΕΡΤ, εκεί κατά τις 11 το πρωί (λογικά πρέπει να είμαι από τους ελάχιστους τηλεθεατές της, και απορώ γιατί η ΕΡΤ δεν κάνει κάτι για μας – να μας τιμήσει βρε αδερφέ), είδα να διακόπτεται το πρόγραμμα και να μεταδίδεται ζωντανά (live που λένε και στη γλώσσα της τηλεόρασης) ο περίπατος στην οδό Βασιλίσσης Σοφίας δύο κυρίων ακολουθούμενων από δεκάδες αστυνομικούς, προφανώς για να μην υπάρξουν τίποτε… αποθεωτικές εκδηλώσεις στο πρόσωπο του ενός τουλάχιστον, που είναι γνωστός (και μη εξαιρετέος) εν Ελλάδι: πρόκειται για τον υπουργό Παππά! Ο περί ου ο λόγος λαοφιλής υπουργός συνόδευε τον έτερο κύριο που ήταν ο πρωθυπουργός της Πορτογαλίας Αντόνιο Κόστα στο Μέγαρο Μαξίμου από το ξενοδοχείο όπου διέμενε.

Δεν γνωρίζω ποιος είχε αυτή την εξαίσια έμπνευση – να καλυφθεί ζωντανά από την ΕΡΤ η πεζοπορία των δύο κυρίων. Αν δηλαδή ήταν μια αυθόρμητη εκδήλωση λατρείας και αφοσίωσης  του Χαραλάμπη, Λάμπη για τους φίλους του, Ταγματάρχη, προς τον ευεργέτη του, υπουργό Παππά. Αλλά όποιος και να το εμπνεύσθηκε πραγματικά τα κατάφερε. Τη θυμηθήκαμε τη Σοβιετία!..

Το κράτος είναι αλλού

Ακούω την κυβέρνηση να καταδικάζει τα γεγονότα στην Ειδομένη, διαβάζω και κάτι τρομερά κείμενα εδώ κι εκεί για τους άθλιους Σκοπιανούς που εισέβαλαν σε ελληνικό έδαφος και χτύπησαν πρόσφυγες και μετανάστες και δεν βλέπω πουθενά δυο λέξεις για το τι συμβαίνει εκεί πάνω, μακριά από την όμορφα τακτοποιημένη ζωούλα μας στην Αθήνα και αλλού.

Παλικάρια μου, «εκεί πάνω», όπως θα μπορούσε να ενημερώσει οποιοσδήποτε κατοικεί από Θεσσαλονίκη και βόρεια, έχει μαζευτεί το λεγόμενο «κάθε καρυδιάς καρύδι». Τυπάκια που μετακόμισαν από τα Εξάρχεια, πατεντάτοι μπαχαλάκηδες, για να «αλλάξουν τον αέρα τους στην εξοχή», αλλά και εισαγόμενοι από Ιταλία, Γερμανία, Αυστρία, Ισπανία.

Και υπάρχουν και ΜΚΟ, των οποίων ουδείς γνωρίζει «από πού κρατάει η σκούφια τους» κατά το κοινώς λεγόμενο. Οι πρώτοι έχουν πάει για τον χαβαλέ της… αλληλεγγύης. Οι δεύτεροι για το «μπαγιόκο», το «μαρούλι», «το μπικικίνι», τον «μπαμπακόσπορο», τα «ψιλά» κ.λπ., κ.λπ. το οποίο ρέει άφθονο και ως εκ τούτου έχουν κάθε λόγο να συντηρείται αυτή η ντροπή.

Και υπάρχει και η κυβέρνηση. Αραχτή και light. Κυβέρνηση της φραπεδιάς και του τσίπουρου. Που έχει επιλέξει για τον εαυτό της τον ρόλο του αμέτοχου παρατηρητή. Η Ελληνική Αστυνομία κατά τα επεισόδια, αποδεδειγμένα, αντί να αποτρέψει τους πρόσφυγες και τους αλληλέγγυους να κόψουν τον φράχτη, είχε αποσυρθεί διακριτικά.

Εδωσε ο Θεός και δεν είχαμε νεκρούς. Αλλά, όπως μου είπε χθες ένας αυτοδιοικητικός παράγων του Κιλκίς με τον οποίο συνομίλησα, «την επόμενη φορά θα έχουμε»…

Απτόητος

Αν έπρεπε σώνει και καλά να αξιολογήσω ένα πράγμα στον πρόεδρο Βαγγέλη «θα έρθει η ώρα που θα με αναζητάτε» Βενιζέλο, θεωρώ ότι αυτό το «κάτι» δεν μπορεί να είναι άλλο από το γεγονός ότι δεν το βάζει κάτω. Με τίποτε. Εκεί, το πολεμάει, μέχρις τελικής πτώσεως. Στοχεύοντας σε μια δικαίωση η οποία μοιάζει με τον «πίθο των Δαναΐδων» (αυτό δεν θα το εξηγήσω, είναι η καθημερινή παιδευτική πρόκληση της στήλης «να ανοίγουμε πού και πού κάνα βιβλίο»).

Στο πλαίσιο αυτό δημιούργησε τον Κύκλο Ιδεών για την Εθνική Ανασυγκρότηση, τον ονόμασε ekyklos.gr, δημοσιεύει σοβαρά άρθρα και μελέτες στο Διαδίκτυο και πού και πού διοργανώνει και εκδηλώσεις. Οπως η σημερινή στο κτίριο – κούκλα της Αθήνας, το Μέγαρο Καρατζά (στην Πλατεία Κοτζιά), με θέμα «Μύθοι και αλήθειες για το δημόσιο χρέος. Πριν και μετά  το PSI/OSI».

Τη συζήτηση θα διευθύνει ο φίλος μου ο Παντελής (Καψής) και πλην του προέδρου Βαγγέλη θα μετάσχουν και δύο διακεκριμένες προσωπικότητες του εξωτερικού, ο Ντανιέλ Κοέν του Οικονομικού Πανεπιστημίου του Παρισιού και ο Πολ Καζαριάν, πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της Japonica, που είναι από τους μεγαλύτερους παγκοσμίως επενδυτικούς ομίλους. Οσοι ενδιαφερόμενοι να ανοίξουν τα μάτια τους (δεν λέω τα στραβά τους, από λόγους ευγενείας) ας προσέλθουν. Εξι το απόγευμα είναι η προγραμματισμένη έναρξη.