[Στίγμα] Χάος απύθμενο

Εχει δυσχεράνει πολύ η κατάσταση στη διαπραγμάτευση με την τρόικα, πληροφορούμαι, και το κλίμα αισιοδοξίας που διαχέεται ειδικά από πλευράς κυβέρνησης είναι μάλλον αναντίστοιχο της πραγματικότητας.

Κυβερνητικό στέλεχος, το οποίο με εμπιστεύεται, μου έλεγε χθες ότι «αυτοί έχουν σκληρύνει τρομερά τις τελευταίες ώρες και ζητάνε πάλι τα… κέρατά τους».

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω αν αυτό οφείλεται στις παρακολουθήσεις των στελεχών του ΔΝΤ. Παρότι ρώτησα επιμόνως τον συνομιλητή μου, μου απάντησε ότι αυτός «δεν έχει κάτι που να συνδέει το θέμα αυτό με τη διαπραγμάτευση». Αυτός. Αλλοι μπορεί να έχουν, αλλά εγώ με τον συγκεκριμένο μίλησα χθες, σε συνθήκες απόλυτης μυστικότητας («πάρε με στο viber» και τέτοια). Για ευνόητους λόγους…

Μπορώ ακόμη να μεταφέρω – από τον συνομιλητή μου – ότι η κυβέρνηση ελπίζει πως η λύση του γόρδιου δεσμού «περισσότερα μέτρα ή σκληρότερα μέτρα» θα δοθεί από τους δανειστές και θα είναι προς την πρώτη κατεύθυνση, δηλαδή περισσότερα μέτρα τα οποία θα  αφαιρούν λίγα από πολλούς. Ωστόσο, από άλλες πηγές προκύπτει ότι η τρόικα δεν φαίνεται να συμμερίζεται αυτή τη θέση, γιατί ορισμένα από αυτά τα – φορομπηχτικά – μέτρα που της προτείνει η κυβέρνηση, όπως το τέλος για τη συνδρομητική τηλεόραση και το νέο τέλος στα παιχνίδια του ΟΠΑΠ, είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας.

Θυμίζω εδώ σχετικά, για να υπογραμμίσω το «μπαλαμούτι» που πουλάει (συνεχώς δε…) η κυβέρνηση στην τρόικα, ότι το τέλος των 5 λεπτών που επιβλήθηκε προ καιρού για κάθε παιχνίδι του ΟΠΑΠ δεν έγινε ποτέ δυνατόν να εισπραχθεί, και τώρα ψάχνονται να το αντικαταστήσουν με κάτι άλλο.

Το απόλυτο μπάχαλο δηλαδή…

Αλλαγή πορείας

Εχω αφήσει κάτι υπόλοιπα από χθες, αναφορικά με την εταιρεία «Αγνάντι ΟΕ» της τρελοπαρέας «Τσίπρας – Παππάς – Καραμάνος» και την πρώτη και αποτυχημένη δραστηριοποίησή της στον τομέα των οικοδομικών επιχειρήσεων, και όπως το υποσχέθηκα έψαξα λίγο το πράγμα. Ιδού η συνέχεια: το οικόπεδο στη Σέριφο, στην περιοχή Γιαλούδι ή Ψηλός Γκρεμνός, έμεινε οικόπεδο, διότι τα παλικάρια, κατά την επικρατέστερη εκδοχή εκείνης της εποχής, δεν μπόρεσαν να βρουν κεφάλαια για να προχωρήσουν στην οικοδόμησή του. Το προσπάθησαν, αλλά όχι πολύ ζεστά, διότι στο μεταξύ άρχισαν να ανοίγουν φτερά για άλλα πράγματα, δεδομένου ότι τον Φεβρουάριο του 2008, λίγους μήνες δηλαδή μετά τη σύσταση της εταιρείας «Αγνάντι ΟΕ» και την αγορά του οικοπέδου των 6 στρεμμάτων, το αριστερό μου αγόρι Αλέξης εξελέγη πρόεδρος του Συνασπισμού, μετά την εμπνευσμένη κίνηση του προέδρου Αλέκου (Αλαβάνου) να τον προτείνει στο 5ο Συνέδριο του κόμματος.

Οπότε, οι «τρεις οι φίλοι που τρώνε το σταφύλι» σκέφθηκαν, και πολύ σωστά, σιγά τώρα να μην τρέχουμε στη Σέριφο να φτιάχνουμε οικοδομές όταν υπάρχει μαγαζί στην Αθήνα, το οποίο υπό προϋποθέσεις μπορεί να γίνει (όπως και έγινε…) και «μαγαζί γωνία»!..

Ευθυνοφοβία

Εκανα και ρεπορτάζ… Καραμάνου, του τρίτου της παρέας. Ρώτησα διάφορους φίλους μου στον ΣΥΡΙΖΑ και πρέπει να ομολογήσω ότι η εικόνα που αποκόμισα δεν είναι κατ’ ανάγκην κακή. Πρόκειται, μου είπαν, για έναν «ευθυνόφοβο άνθρωπο, τόσο ευθυνόφοβο που σου σπάει τα νεύρα, στον οποίο δύσκολα θα βρεις κάτι το μεμπτό ως προς την πολιτεία του, διότι πολύ απλά δύσκολα παίρνει αποφάσεις».

Το ίδιο συμβαίνει, μου είπαν, και τώρα που είναι αντιπεριφερειάρχης επί των Οικονομικών στην Περιφέρεια Αττικής.

Αντέτεινα σε έγκυρο και γνώστη εκ των πραγμάτων της κατάστασης στην Περιφέρεια συνομιλητή μου ότι από μια πρόχειρη ματιά που έριξα στον εκ 107 σελίδων προϋπολογισμό της Περιφέρειας Αττικής υπάρχουν πολλά 45άρια (ήτοι έργα που δίνονται με τη μέθοδο των πρόχειρων διαγωνισμών…), τα οποία μπορεί και να σε βάλουν σε πειρασμό να σκεφθείς διάφορα.  

– Πώς το εξηγείτε αυτό; ρώτησα.

«Πρόκειται για προτάσεις των δήμων», μου απάντησε. Και μου πρόσθεσε ότι από τον ύψους 1,5 δισ. προϋπολογισμό μόλις οκτώ μελέτες έχουν εγκριθεί και θα προχωρήσουν, οι μισές από τις οποίες αφορούν τη βελτίωση του Κλειστού Γυμναστηρίου Καπαγέρωφ στον Πειραιά.

Αυτά…

Το δούλεμα βλάπτει

Λένε πως «η Ιστορία διδάσκει» και πως «τα παθήματα πρέπει να γίνονται μαθήματα». Λένε επίσης ότι αλίμονο σε εκείνους που δεν καθοδηγούνται από το παρελθόν, αλλά το παραβλέπουν.

Με δεδομένα όλα αυτά, τα οποία κι εγώ πιστεύω, δεν μπορώ να μη… χαιρετίσω την αποφασιστικότητα της λαοφιλούς κυβέρνησης Τσίπρα να πορευθεί στον ένδοξο δρόμο που χάραξε ο πρόεδρος Αντώνης «σκίζω ένα Μνημόνιο την ώρα» Σαμαράς.

Αναφέρομαι αποκλειστικά και μόνο στον ανηλεή, όσο και αδυσώπητο θα τον χαρακτηρίσω, αγώνα που διεξάγει τις τελευταίες ημέρες η κυβέρνηση – ίνδαλμα του κάθε πικραμένου κατά του ΔουΝουΤού. Και να οι δηλώσεις, και να οι καταγγελίες περί του ανοήτου ΔουΝουΤού, και να οι έξυπνες (να τις κάνει ο Θεός) αναρτήσεις στο twitter του υπουργού Επικρατείας Παππά οι οποίες αποδεικνύουν ότι το Ταμείο και η Λαγκάρντ δεν ξέρουν τι τους γίνεται – ενώ το γνωρίζει άριστα ο και οικονομολόγος (πλην πολλών άλλων) υπουργός Παππάς.

Και διερωτάσαι, ο απλός πολίτης – εγώ δηλαδή, από μόνος μου -, παιδιά, η επιστολή προς ΔΝΤ που απέστειλε πέρυσι το καλοκαίρι ο Ευκλείδης «πάει πέρασε ο χειμώνας, έμειναν στο ράφι τα κασκόλ μου για τα οποία μιλάει όλη η Ευρώπη» Τσακαλώτος, με την οποία ζητούσε την παραμονή του στο πρόγραμμα για την Ελλάδα, εστάλη εξ ιδίας πρωτοβουλίας (του Τσακαλώτου) ή ήταν κοινή απόφαση;

Διότι αν ήταν μια πρωτοβουλία του Τσακαλώτου, τότε υπάρχει θέμα παραμονής του Τσακαλώτου στην κυβέρνηση, ο οποίος προφανώς ήθελε διά της επιστολής αυτής – αιτήματος να εκθέσει τον Τσίπρα, δεν μπορώ να σκεφθώ κάτι άλλο. Αν  πάλι ήταν κοινή απόφαση, θεωρώ πολύ κακό πράγμα να μας δουλεύετε ομαδικά…

Μαθήμα Ιστορίας

Αν πάλι ήταν κοινή απόφαση, και τώρα το μετάνιωσε η κυβέρνηση και θέλει να διώξει το ΔουΝουΤού από την Ελλάδα, εγώ, ο αριστερός ο πούρος, είμαι μαζί της! Ανευ αστερίσκων, που λένε και οι διπλωμάτες. Ολωσδιόλου. Αποκλειστικά.

Αλλά, μήπως πριν να το επιχειρήσουν, δεν κάνει ένα τηλεφώνημα στον πρόεδρο Αντώνη «σκίζω ένα ένα τα Μνημόνια» Σαμαρά ο πρόεδρος Αλέξης;

Θα του διηγηθεί, είμαι βέβαιος, εκείνη την ωραία ιστορία που άρχισε την επομένη των ευρωεκλογών του Ιουνίου του 2014 και κορυφώθηκε τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου, όταν εμείς λιαζόμασταν στις παραλίες και εκείνος, ο πρόεδρος Αντώνης, ξιφουλκούσε κατά του ΔουΝουΤού επιδιώκοντας την απομάκρυνσή του από την Ελλάδα.

Και θα του προσθέσει, είμαι ακόμη πιο βέβαιος, για το πώς αντί να φύγει το ΔουΝουΤού έφυγε ο ίδιος από την εξουσία, διότι οι δανειστές συναποφάσισαν ότι «αυτοί εδώ δεν είναι σοβαροί, έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα. Ασε να αναλάβει ο Τσίπρας, μπας και περάσει στην αναμπουμπούλα τις μεταρρυθμίσεις, να τελειώνουμε».

Τώρα ο πρόεδρος Αλέξης, καθ’ ά αντιλαμβάνομαι από τις δηλώσεις, τα τουιταρίσματα και τις λοιπές ανοησίες τύπου Wikileaks, επιδιώκει να διώξει το Ταμείο. Μαζί του. Αλλά έχω την αίσθηση ότι θα έχει σύντομα την τύχη του προέδρου Αντώνη. Διότι, το είπα και στην αρχή, «η Ιστορία διδάσκει»…