[Αριστερά της Εδέμ] Δισκοπότηρα

Αφήγημα πρώτον: Είναι αυτό του ΣΥΡΙΖΑ της πρώτης διακυβέρνησης. Η Ελλάδα παραμένει εντός ευρωζώνης. Με τη διαπραγμάτευση και το δεδομένο πως δομικά δεν γίνεται να αποκολληθεί χώρα από το οικοδόμημα, η νέα πραγματικότητα θα ξετυλιχθεί σε ένα πιο ήπιο φόντο. Ο αδικημένος Νότος θα αντιπαλέψει τον Σόιμπλε. Η πρώτη φορά Αριστερά θα αποτελέσει τον πυροκροτητή ευρύτερων εξελίξεων. Και θα ηγηθεί ενός προοδευτικού μετασχηματισμού της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Και μετά ήλθε η Συμφωνία της 20ής Φεβρουαρίου: «Το Eurogroup σημειώνει, στο πλαίσιο της υφιστάμενης συμφωνίας, το αίτημα από τις ελληνικές Αρχές για μία παράταση της Master Financial Assistance Agreement (MFFA), η οποία υποστηρίζεται από μία σειρά δεσμεύσεων. Ο σκοπός της επέκτασης είναι η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης βάσει των συνθηκών στην τρέχουσα συμφωνία, κάνοντας την καλύτερη δυνατή χρήση της δεδομένης ευελιξίας η οποία θα εξεταστεί από κοινού με τις ελληνικές Αρχές και τους θεσμούς». Από εκεί και πέρα, η νέα συμφωνία θα ήταν απλώς το αποτέλεσμα της παραπάνω δέσμευσης και άρα ασύμμετρης πίεσης. Ας μην ξεχνάμε πως τη «δημιουργική ασάφεια» την υπέγραψε σύσσωμος ο ΣΥΡΙΖΑ και η τότε αριστερή πλατφόρμα του. Στο κέντρο του παραπάνω βλέπουμε αναγνώριση του χρέους. Και η αποπληρωμή του παραμένει ελληνική υποχρέωση.

Αφήγημα δεύτερον: Μετά τη συνθηκολόγηση, η ομάδα Τσίπρα έπρεπε να βρει το νέο δισκοπότηρο. Οχι άδικα, αυτό ήταν – είναι η απομείωση του δημόσιου χρέους. Με 320 δισ. χρέος, εξάλλου, δεν ανατάσσεται καμία οικονομία. Αυτά όλα βέβαια προς διευθέτηση για μετά το 2021 αφού από το 2012 και μετά το δεύτερο Μνημόνιο είχε δοθεί περίοδος χάριτος δέκα χρόνων στην ελληνική οικονομία. Εδώ, σε αυτή τη δεύτερη φάση το Μαξίμου χαρτογράφησε και επιχείρησε να βρει τις νέες του συμμαχίες στην όχθη του «διαβόλου». Το φορτισμένο με αρνητική προϋπηρεσία ΔΝΤ – που θυμίζω πως δεν είναι ανθρωπιστική οργάνωση – ήταν παραδόξως ο μόνος εκ των θεσμών που ήθελαν ελάφρυνση του χρέους. Με τη διαφορά πως η τελευταία θα συνοδευόταν από συμπίεση του εργατικού κόστους. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε να ταλαντεύεται: πότε με τη «φιλεργατική» Κομισιόν. Που όμως δεν σήκωνε κουβέντα για το χρέος. Πότε με το ΔΝΤ. Που όμως υπαγόρευε αντεργατικά μέτρα.

Οι εσωτερικές αντιθέσεις των θεσμών επιβεβαιώθηκαν με τις πρόσφατες διαρροές – υποκλοπές. Οι αντιθέσεις στο μέτωπο των δυνατών όμως ευνοούν τον αδύναμο όσο μένουν υποφωτισμένες. Τότε ίσως έχουν μια αξία και για να αποσπάσεις κάτι παραπάνω. Η συσπείρωση των δανειστών για το ελληνικό πρόγραμμα είναι τώρα το μεγάλο κάδρο.