[Στίγμα] Ζητούνται «πρόθυμοι»

Αρχικά κυκλοφορούσε ως φήμη. Υστερα όμως από τα όσα συνέβησαν κατά τη συζήτηση της Τρίτης έχω την αίσθηση ότι δεν είναι και τόσο φήμη, αλλιώς γιατί όλο αυτό το πάθος της κυβέρνησης να αποδείξει ποιος κάνει κουμάντο στη Δικαιοσύνη;

Σύμφωνα, λοιπόν, με πληροφορίες από δικηγορικούς κύκλους, αυτή την ώρα υπάρχουν… 300 έτοιμα προς εκτέλεση εντάλματα συλλήψεως που αφορούν εμπλεκομένους σε εκκρεμούσες ποινικές και οικονομικές υποθέσεις αλλά η κυβέρνηση, μου είπαν, δεν βρίσκει «πρόθυμους» δικαστικούς λειτουργούς να τα εκτελέσουν.

Κατά τις πηγές μου, ο λόγος που η κυβέρνηση δεν βρίσκει τους λεγόμενους «πρόθυμους» δικαστές είναι προφανής και ασφαλώς ακουμπάει στα όσα λέχθηκαν στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή: αρνούνται να γίνουν όργανα του ιδιότυπου καθεστώτος που τείνει να επιβληθεί στον χώρο.

Τέλεια…

Ρόμπα γίναμε

Η είδηση πέρασε στα ψιλά διότι εκείνη την ημέρα, τη Δευτέρα, είχαμε… σοβαρότερα θέματα για να ασχοληθούμε όπως το αν στη συζήτηση στη Βουλή της επομένης η κυβέρνηση θα σκότωνε και πάλι την ήδη σκοτωμένη από καιρό διαπλοκή.

Ετσι, λοιπόν, όλοι μας είχαμε στρέψει την προσοχή μας σε αυτό το τρομερό θέμα και ουδείς έδωσε βάση σε αυτό που θα περιγράψω εν ολίγοις στη συνέχεια και το οποίο, κατά τη γνώμη μου, αποδεικνύει ότι είμαστε η δακτυλοδεικτούμενη διεθνώς… ρόμπα! Ανοιχτή, δε, ρόμπα!

Τις μεταμεσονύκτιες ώρες της Κυριακής προς Δευτέρα η τουρκική ακτοφυλακή εντόπισε πέντε βάρκες ανοιχτά των παραλίων της Σμύρνης να κατευθύνονται προς τα ελληνικά παράλια. Τις οδήγησε και τις πέντε στην Τουρκία και ιδού τι αποκαλύφθηκε: οι βάρκες ήταν έμφορτες με 350 μετανάστες από τη… Μιανμάρ, που παλιά τη λέγαμε Βιρμανία και πιο παλιά Μπούρμα και βρίσκεται στη Νοτιοανατολική Ασία!!!

Οι άνθρωποι δήλωσαν (και αυτοί) διωκόμενοι και εξήγησαν ότι ήθελαν να περάσουν στην Ελλάδα (και αυτοί) γιατί στην πατρίδα τους καταπιέζονται οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις διότι είναι μουσουλμάνοι και η επικρατούσα εκεί θρησκεία είναι ο ινδουισμός.

Αυτοί οι άνθρωποι, δηλαδή, διήνυσαν χιλιάδες χιλιομέτρων, πέρασαν από έναν σωρό μουσουλμανικές χώρες – Πακιστάν, Μπανγκλαντές, Ιράν, Ιράκ, Τουρκία κ.ά – δεν τους έκανε καμία από αυτές και ήρθαν στην παγκόσμια… ρόμπα όπως προανέφερα, διότι όπως φαίνεται το «νέο» έχει κυκλοφορήσει παντού στον πλανήτη: πάμε Ελλάδα, όποιος θέλει μπαίνει!

Δεν γνωρίζω αν είναι και αυτό ένα μέρος του μεγαλεπήβολου κυβερνητικού σχεδιασμού για την αύξηση των δεικτών του φετινού τουρισμού, αλλά αν δεν γίνει σύντομα κάτι μάς βλέπω σε πολύ λίγο να μετατρεπόμαστε σε χώρα – ΟΗΕ…

(Επειδή ενδεχομένως κάποιοι εκ των αναγνωστών μου να τρομάξουν από πιθανή αναζήτηση στο Google για τον πληθυσμό της Μιανμάρ ο οποίος, ζωή να ‘χουν οι άνθρωποι, είναι 53 εκατομμύρια, τους ενημερώνω ότι οι μουσουλμάνοι είναι μειονότητα, μόλις ένα εκατομμύριο. Αρα, και όλοι τους να ξεκινήσουν να έρθουν κατά τα μέρη μας, κανένα πρόβλημα…)

Το προηγούμενο επιθυμώ να το αφιερώσω αποκλειστικά σε δυο grandes dames της πολιτικής οι οποίες εισέβαλαν στη ζωή μας προ μερικών ετών, αλλά όπως  φαίνεται θα αφήσουν το στίγμα τους αιωνίως. Πρόκειται για την αγαπημένη Τασία (Χριστοδουλοπούλου) και την κυρία Βασιλική Κατριβάνου, οι οποίες προχθές, σε μια εσωκομματική διαδικασία του ΣΥΡΙΖΑ στο νομοσχέδιο για το Προσφυγικό, έλαμψαν! Και δεν έλαμψαν απλώς, αλλά στράβωσαν κόσμο, μπορώ να πω. Τέτοια ακτινοβολία.

Η πρώτη γιατί επέμενε στην πολιτική που την έκανε διάσημη για το Προσφυγικό με την απαράμιλλη εντολή της προς τους κρατικούς αξιωματούχους «θέλω να κάνετε οτιδήποτε περνάει από το χέρι σας για να κάνετε αυτούς τους ανθρώπους ευτυχισμένους», και η δεύτερη γιατί ως διαπρύσιος κήρυκας της τακτικής των ανοιχτών συνόρων επιθυμεί να αποδείξει ότι «είμαστε ΣΥΡΙΖΑ».

Εμείς ΣΥΡΙΖΑ δεν είμαστε, γι’ αυτό την παρακαλώ να ομιλεί μόνο για τον εαυτό της και τους οικείους της, αλλά, αφού κόπτεται τόσο για το θέμα, μπορεί να μας πει – θα κάνω μια αποκάλυψη τώρα – γιατί η φιλεύσπλαγχνη κυβέρνηση αποφάσισε να εκχωρήσει τη φύλαξη των χώρων φιλοξενίας ή κράτησης των προσφύγων σε ιδιωτικές εταιρείες φύλαξης; Τα λεγόμενα security; Τι χρειάζονται αυτοί, πόσο θα κοστίσουν και ποιος θα τους πληρώνει; Αυτά να μας πει κάποιος. Της κυρίας Κατριβάνου συμπεριλαμβανομένης.

Ξενολατρία

Το άλλο που θέλω να επισημάνω είναι τα μεγάλα άλματα στον πολιτισμό που κάνει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, η οποία πραγματικά δίνει εξετάσεις και τις περνάει όλες στον συγκεκριμένο τομέα, ελέω φυσικά του και φιλόσοφου υπουργού Μπαλτά! Ειδικά με τον διορισμό αυτού του απίθανου Βέλγου κυρίου Φαμπρ, ο οποίος έχει διακριθεί διεθνώς με κάτι performances που κάνει και έχουν ως πρωταγωνιστές πότε… παλλόμενα πέη και πότε… ιπτάμενες γάτες, ως επικεφαλής του Φεστιβάλ Αθηνών, το «τερμάτισε» εντελώς!

Ωστόσο εκείνο που εντυπωσιάζει είναι η ξενολατρία αυτού του υπουργού. Λες και δεν έχουμε καλλιτέχνες πρώτης γραμμής στην Ελλάδα να αναλάβουν αυτές τις θέσεις. Ενας πρώην υπουργός Πολιτισμού, ο Γιώργος Βουλγαράκης, μου τηλεφώνησε προχθές το βράδυ για να μου δηλώσει έξαλλος ότι του είναι αδύνατον να καταλάβει τι έχει στο μυαλό του ο κυρ Μπαλτάς, ο υπουργός.

– Απαρίθμησε να δεις τι σου λέω. Στο Μουσείο Μπενάκη διορίστηκε Γάλλος, στο Κέντρο Κινηματογράφου Γερμανός, στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Γαλλίδα και τώρα στο Ελληνικό Φεστιβάλ Βέλγος (ο Φαμπρ που λέγαμε). Ολα αυτά στη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό… Τι να πει πια κανείς. Ντροπή.

«Η ντροπή ντροπή δεν έχει και χαρά σ’ τον που την έχει…» έλεγε η γιαγιά μου η Αρετούλα, σοφή γυναίκα, που έφυγε πλήρης ημερών προ ΣΥΡΙΖΑ και δεν γνώρισε τίποτε από αυτά τα ξεφτιλίκια…

Ιδού

Το είδα με τα μάτια μου στο Da Capo μεσοβδόμαδα, και δεν μπορώ να το κρατήσω για τον εαυτό μου, αντιθέτως. Κυρία, καταγόμενη από χώρα της Απω Ανατολής, μάλλον εκ Φιλιππίνων, κάθεται ήσυχα στην ουρά για να πάρει καφέ. Κρατάει εφημερίδα στα χέρια της, διπλωμένη. Στην αναμονή ανοίγει την εφημερίδα και ρίχνει μια ματιά. Δεν ξέρω αν διαβάζει, αλλά μου είναι αδιάφορο διότι μου δίνει την ευκαιρία να δω κι εγώ την εφημερίδα. Ποια είναι; Η… «Αυγή»!

Ρωτώ ένα γύρο, έκπληκτος από το γεγονός, και μου απαντούν ότι η γυναίκα εργάζεται σε μεγαλοδικηγόρο της Αθήνας (μεγαλο-μεγαλοδικηγόρο!..) ο οποίος ως καθημερινή εφημερίδα διαβάζει την «Αυγή». Γιατί το λέω; Διότι απαντάει στο ερώτημα που πλανάται το τελευταίο διάστημα στην Αθήνα «μα ποιος, επιτέλους, τους έβγαλε, αφού κανείς δεν δηλώνει ότι ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ»! Ιδού ποιος ή μάλλον ποιοι…

Τριμελής επιτροπή 5-6 ατόμων
Δεν υποστηρίζει κανείς ότι η ανασυγκρότηση ή ανασύνθεση της Κεντροαριστεράς είναι το ευκολότερο πράγμα στον κόσμο υπό τις παρούσες, δεδομένες, συνθήκες που επικρατούν στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Οπως απεδείχθη και από τις  έως τώρα αποτυχημένες προσπάθειες, χρειάζεται να γίνει κυρίως υπέρβαση προσωπικών φιλοδοξιών, ηγεμονικών τάσεων αλλά και αποστασιοποίησης από «πονηρές» επιδιώξεις μεγαλοπαραγόντων της οικονομίας, για να τελεσφορήσει μια τέτοια πρωτοβουλία.
Αποτελεί φυσικά καλό νέο ότι η Φώφη Γεννηματά και ο Σταύρος Θεοδωράκης κάθησαν σε ένα τραπέζι και μίλησαν για τις προοπτικές μιας νέας απόπειρας να ανασυγκροτηθεί ο πολύπαθος χώρος, τον οποίο έχει λεηλατήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και εξ αυτού του λόγου βρίσκεται στην εξουσία. Αλλά, κατά τη γνώμη μου, είναι κακό νέο ότι αυτή η προσπάθεια κατέληξε  στην απόφαση για τη συγκρότηση μιας επιτροπής η οποία θα συγκροτηθεί τις επόμενες δέκα ημέρες, ώστε να συζητήσει τα θέματα, λέει, επί των οποίων μπορεί να υπάρξει συμφωνία  των δύο πλευρών.
Οχι μόνο γιατί έχω τη βεβαιότητα ότι αν θέλεις να «σαπίσεις» ένα θέμα φτιάξε μια επιτροπή και ανάθεσέ της να ασχοληθεί με αυτό, αλλά και γιατί δεν βλέπω ορατές πολιτικές διαφορές ανάμεσα στα δύο κόμματα. Αν εξαλείψει δε Το Ποτάμι αυτή την ορολογία περί του «παλιού» που εκπροσωπεί το ΠΑΣΟΚ, μπορώ να πω ότι δεν βλέπω καμία απολύτως πολιτική διαφορά. Ή τις ανοησίες για τη συγκρότηση Κοινοβουλίου του Κέντρου – ποιος τα σκέφτεται αυτά, απορώ…
Αντιθέτως, βλέπω αυτό που μπορεί να λειτουργήσει ως κινητήρια δύναμη για να μπορέσει ο χώρος να εκφραστεί ενιαία στις επόμενες εκλογές: είναι η ακραία πόλωση που  δημιουργείται ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και στη Νέα Δημοκρατία που έρχεται ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Αν λοιπόν ο χώρος της Κεντροαριστεράς δεν τα καταφέρει να εκφραστεί ενιαία, αυτό που θα συμβεί είναι το μεν Ποτάμι να μην μπει στη Βουλή, το δε ΠΑΣΟΚ να συμπιεστεί σοβαρά μέχρις ασφυξίας. 
Πάνω σε αυτή την πραγματικότητα θα έπρεπε να κινείται όλη η προσπάθεια. Αλλά αντί γι’ αυτό, αποφάσισαν να φτιάξουν μια επιτροπή. Επέλεξαν δηλαδή την τέλεια συνταγή για την υπονόμευση του εγχειρήματος…