[Αγιογραφίες] Κρεοπωλεία

Η ενοχή του Κουμουτσάκου είναι εξόφθαλμη. Είναι ένοχος υπερβολικής ανοχής στη χοντροκομμένη κολακεία. Για λόγους που δεν είναι δύσκολο να υποθέσει κανείς, ανεχόταν να τον σοροπιάζει τηλεφωνικώς ένας παράγων ο ρόλος του οποίου στην παραπολιτική αγορά ήταν γνωστός, πριν βρεθεί αντιμέτωπος με τον νόμο.

Είναι η ανοχή στην κολακεία πολιτικό έγκλημα; Αυτό ισχυρίστηκε η κυβέρνηση διά της Ολγας Γεροβασίλη. Οι αποκαλυφθείσες συνομιλίες, σε συνδυασμό με κάτι τιμολόγια της ΝΔ, παρουσιάστηκαν από την κυβερνητική εκπρόσωπο ως τεκμήριο συναλλαγής – ως ένδειξη ότι ο Κουμουτσάκος και το κόμμα του «αγόραζαν υπηρεσίες» από τους κατηγορούμενους για εκβιασμό.

Για την ουσία της υπόθεσης η Γεροβασίλη δεν είχε να συνεισφέρει άλλα στοιχεία εκτός από τις υποκλαπείσες συνομιλίες. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που υλικό συνακροάσεων από μια δικογραφία βρίσκει τον δρόμο προς τις στήλες των εφημερίδων. Η μυστικότητα της προδικασίας κινδυνεύει να καταντήσει νομικό απολίθωμα. Ομως οι διάλογοι που επικαλείται η Γεροβασίλη δεν έχουν ποινική σχέση με την υπόθεση. Μπορεί να είναι αντιαισθητικοί, αλλά δεν είναι νομικά σημαντικοί. Είναι μόνο όπλο στα χέρια μιας κυβέρνησης που εξαρτά την ύπαρξή της από τον ηθικό στιγματισμό των πολιτικών της αντιπάλων.

Πρέπει να πιστεύει κανείς πολύ στην τύχη για να θεωρήσει συμπτωματική τη δημοσίευση των διαλόγων λίγες ημέρες πριν από τη συζήτηση στη Βουλή. Οποιος δεν πιστεύει στην τύχη, δεν μπορεί παρά να βλέπει στην υπόθεση Κουμουτσάκου την κλιμάκωση: ως εργαλεία τρέχουσας πολιτικής χρησιμοποιούνται πλέον και οι υποκλοπές. Εκ των υστέρων φαίνεται σαν φυσική συνέχεια της κυβερνητικής μεθοδολογίας. Από το ρεπερτόριό της έλειπε μόνο η επιστράτευση της ΕΥΠ.

Μπορεί βέβαια να μην ενδιαφέρεται κανείς για τις μεθόδους. Μπορεί να θεωρεί υποκριτικό θεσμικό καθωσπρεπισμό αυτές τις ανησυχίες. Η ουσία παραμένει ότι η ΝΔ συνομιλούσε με σκοτεινά στοιχεία.

Οντως, δύο πρωταγωνιστές της επίδικης υπόθεσης είχαν γαλάζια καταγωγή. Ομως οι επιτηδευματίες του είδους δεν δεσμεύονταν ποτέ από πολιτικές ταυτότητες. Γι’ αυτό και προσπάθησαν να συνεχίσουν τις δουλειές τους όταν άλλαξαν τα πράγματα.  

Αλλαξαν όντως τα πράγματα; Αξίζει να αναρωτηθεί κανείς ποιοι είναι σήμερα οι συνομιλητές του ΣΥΡΙΖΑ από τον χώρο της – τρόπος του λέγειν – καταγγελτικής δημοσιογραφίας; Ποιοι είναι οι αγωγοί της ατζέντας του στον μαγικό κόσμο της έντυπης και ηλεκτρονικής σκανδαλοθηρίας; Αξίζει, ας πούμε, να αναρωτηθεί κανείς ποια κουλτούρα για τις σχέσεις της πολιτικής με τα media ενσαρκώνει η Γεροβασίλη, όταν διορίζει σύμβουλό της έναν εκδότη αντιμνημονιακού «καταγγελτικού» φύλλου με μηδαμινή κυκλοφορία;

Η κυβέρνηση μπορεί όντως να εννοεί ότι θέλει να καθαρίσει το τοπίο της ενημέρωσης. Οπως θα μπορούσε να εννοεί ένας κρεοπώλης ότι διάλεξε επάγγελμα επειδή αγαπάει τα ζώα.