[Εναλλακτικλά] ΓΣΕΕ, ώρα μηδέν

Σε οποιαδήποτε άλλη εποχή, ένα συνέδριο της ΓΣΕΕ, της τριτοβάθμιας και κορυφαίας ιστορικής έκφρασης των εργαζομένων, θα ήταν από μόνο του ένα μείζον γεγονός. Οχι τώρα. Και οι λόγοι είναι πολλοί. Με νωπή ακόμη την ολοκλήρωση των αρχαιρεσιών του 36ου συνεδρίου της και την εκλογή διοίκησης, η ΓΣΕΕ μοιάζει να βαδίζει σε αναντιστοιχία με αυτό που σήμερα αποκαλείται «εργατική τάξη». Ακόμη και η είδηση του συνεδρίου της δεν απασχόλησε μαζικά, δεν πυροδότησε συζήτηση πάνω στους όρους προστασίας των ανέργων και εργαζομένων. Η ΓΣΕΕ, σήμερα περισσότερο από ποτέ, μοιάζει οργανικό μέρος ενός παλιού συστήματος εκπροσώπησης που επίσης στο σύνολό του φαίνεται να μην αντλεί νομιμοποίηση από τον κόσμο. Εδώ σημειώστε πάντως πως και οι παράλληλες και δυαδικές προσπάθειες (ΠΑΜΕ και Συντονισμός Πρωτοβάθμιων Σωματείων) δεν έχουν επίσης μεταβάλει τους όρους.

Και αλήθεια, γιατί να νοιαστεί ένας σημερινός εργαζόμενος για το συνέδριο αυτό και τις αποφάσεις του; Η ίδια η ΓΣΕΕ και το ΙΝΕ της (Ινστιτούτο της) ήταν εξάλλου που μόλις πρόσφατα περιέγραψαν πως: σχεδόν μισό εκατομμύριο είναι οι υποαπασχολούμενοι, μέχρι 4 ώρες επισήμως την ημέρα με τις μισές αποδοχές. Αλλοι 1,5-2 εκατ. αναγκάζονται να δουλέψουν αμειβόμενοι με «μαύρα». Είδατε εσείς μήπως προσπάθεια απ’ τη ΓΣΕΕ και τους ιμάντες της να ενημερωθεί, να συσπειρωθεί, να εκπροσωπηθεί αυτός ο κόσμος της επισφάλειας; Υπήρξε ουσιαστική μέριμνα έστω να χαρτογραφηθούν οι ανάγκες του; Και μπορεί για το νέο εργασιακό τοπίο να μην ευθύνεται η ΓΣΕΕ, αλλά η συμπίεση του εργατικού κόστους, η καπιταλιστική κρίση, οι ενδοκαπιταλιστικές αντιπαραθέσεις, τα τρωτά του δύσμορφου ελληνικού σχηματισμού. Υπάρχουν όμως ερωτήματα επίσης, διαβάζοντας την ομιλία του προέδρου της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλου (17 Μαρτίου): «Ασφαλιστικό, Φορολογικό, εργασιακά, εθνικός πλούτος και πόσα άλλα βρίσκονται στην κλίνη του Προκρούστη. Πρόκειται για μια κυβέρνηση που εν μια νυκτί μετέτρεψε το Οχι του δημοψηφίσματος, που η ίδια προκάλεσε, σε Ναι και οδήγησε σε ένα 3ο επαχθές Μνημόνιο του οποίου έχει την ευθύνη και ιδιοκτησία».

Για παράδειγμα, έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε πως ήταν η ίδια η ΓΣΕΕ που στο δημοψήφισμα του καλοκαιριού τόνιζε πως ήταν αδιαπραγμάτευτη η θέση της για τη συνέχιση του ευρωπαϊκού προσανατολισμού της χώρας και της παραμονής της Ελλάδας στην Ευρώπη και στο ευρώ. Μια θέση όμως που ήταν συνώνυμη με τη συνέχιση μνημονιακής πλεύσης και με τη λιτότητα, στον βαθμό που η χώρα παρέμενε δανεισμένη. Η απαξίωση της ΓΣΕΕ – με ευθύνη όλων των κομμάτων – αποτελεί έναν ακόμη επιταχυντή τού καλπάζοντος κοινωνικού μηδενισμού.