Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΕΚΦΟΒΙΣΜΟΥ

Τι φοβάται η κυβέρνηση; Και γιατί προσπαθεί να ξορκίσει τους φόβους της, εκφοβίζοντας τους πάντες;

Από τα μισόλογα στο twitter ώς τις δυσοίωνες διαρροές και τα απειλητικά υπονοούμενα διαφόρων χαλκείων, το μήνυμα είναι το ίδιο. Απόψε στη Βουλή η συμπολίτευση θα προσέλθει για να καταγγείλει – δηλαδή για να συκοφαντήσει – όλους όσοι δεν υποτάσσονται σε μια αντίληψη διακυβέρνησης η οποία προσεγγίζει επικίνδυνα την απολυταρχία. Την αντιπολίτευση που δεν συναινεί στα τυφλά. Τους επιχειρηματικούς ομίλους που δεν προσκυνούν το Μαξίμου. Τα ΜΜΕ που δεν θέλουν να λειτουργούν με όρους υποτέλειας. Και όλους αυτούς που δεν ενσωματώνονται σε ένα σχέδιο διακυβέρνησης που θυσιάζει τα πάντα – και, πρωτίστως, τη χώρα – στον βωμό της διατήρησης της εξουσίας.

Η Ελλάδα έχει, βεβαίως, ζήσει περιόδους μεγάλης πολιτικής έντασης και ακραίας πόλωσης τα τελευταία σαράντα χρόνια. Ωστόσο, το βρώμικο ’16 ξεχωρίζει γιατί η πολιτική της μισαλλοδοξίας στο εσωτερικό συνυπάρχει με τη διαρκή κατάπτωση της χώρας στο εξωτερικό. Αραγε αξίζουν χίλιες λέξεις του Πρωθυπουργού από το βήμα της Βουλής όσο ένα γκρίζο στιγμιότυπο του Προσφυγικού; Πότε, αλήθεια, θα παραδεχθούν οι κυβερνώντες ότι η χώρα υφίσταται εμπάργκο – και μάλιστα με ευρωπαϊκή υποκίνηση;

Στην πραγματικότητα, την κυβέρνηση αντιπολιτεύονται τα γεγονότα που η ίδια δημιούργησε. Επειδή δεν μπορεί να τα αντιμετωπίσει, προσπαθεί να εξουδετερώσει όσους δεν υποτάσσονται σε αυτήν, ποινικοποιώντας τη δημόσια ζωή. Προσπαθώντας δηλαδή να υφαρπάξει τον ρόλο της Δικαιοσύνης και να σπιλώσει πρόσωπα και καταστάσεις ώστε να δημιουργήσει εντυπώσεις. Ωστόσο, δημοκρατία του εκφοβισμού δεν νοείται. Αν μη τι άλλο, γιατί ζούμε σε εποχή διαφάνειας που – δυστυχώς για τους κυβερνώντες – δεν είναι αναστρέψιμη.