[Επιφυλλίδα] Ανεπίδεκτοι

Επειδή έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε πως όλες οι ειδήσεις στο Ιντερνετ (τα περίφημα κοινωνικά δίκτυα, το facebook, το twitter και τα συναφή) όσο δραματικά περιστατικά και αν εικονογραφούν μάς αφορούν στον βαθμό που θα αντικατασταθούν με άλλες ειδήσεις, οι συνέπειες, όπως σε κάθε είδους εξοικείωση, είναι δραματικές. Στην περίπτωση που μας απασχολεί, να μη συνειδητοποιούμε το δράμα των ανθρώπων για το οποίο γίνεται λόγος στις σχετικές ειδήσεις, αφού ως μάζα συνήθως που μεταφέρονται, διαβιούν μέσα στην εξαθλίωση ή πνίγονται είναι αδύνατον να ταυτιστεί κανείς μαζί τους. Αντίθετα, είναι περίπου ευχάριστο το να θρηνήσει κανείς τον υιό Κένεντι που σκοτώθηκε σε αεροπορικό δυστύχημα ή τη λαίδη Νταϊάνα που έχασε τη ζωή της σε ένα αντίστοιχο αυτοκινητικό, αφού ως διακεκριμένες μονάδες του τζετ σετ σου επιτρέπουν να αισθάνεσαι συμμέτοχος σε μια απώλεια, έστω κι αν δεν έχεις καμιά απολύτως σχέση μαζί της. Με κύρια όμως συνέπεια, οι συσχετισμοί που θα έπρεπε αυθορμήτως να προκαλούνται στον οποιονδήποτε, σε σχέση με τους πρόσφυγες και με τους λαθρομετανάστες, να μεταβάλλονται σε έναν πραγματικό γρίφο.

Τα σκεφτήκαμε όλα αυτά ανασύροντας ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ και μια εξίσου συγκλονιστική φωτογραφία που δημοσιεύτηκαν στα «ΝΕΑ» πριν από πέντε χρόνια, τον Μάρτιο του 2011. Απεικόνιζε η φωτογραφία δεκάδες λαθρομετανάστες που είχαν συλληφθεί και κρατούνταν στο λιμάνι του Γυθείου, ενώ το ρεπορτάζ ανέφερε ανάμεσα σε άλλα: «Τρόπους για τη θωράκιση με κάθε τρόπο των εξωτερικών συνόρων της χώρας ώστε να αποτραπεί η πιθανότητα μαζικής εισόδου λαθρομεταναστών επεξεργάζεται το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Μάλιστα ο υπουργός Αμυνας Βαγγέλης Βενιζέλος, στη διάρκεια της άτυπης Συνόδου των υπουργών Αμυνας του ΝΑΤΟ, επεσήμανε την ανάγκη λήψης μέτρων προκειμένου να αποτραπούν φαινόμενα μαζικής λαθρομετανάστευσης από τις χώρες της Βόρειας Αφρικής».

Ποιο Ιντερνετ – σε αντίθεση με την εφημερίδα – θα προκαλούσε σήμερα το ενδιαφέρον προκειμένου να μάθει κανείς ποια εξέλιξη γνώρισε η λήψη των μέτρων ώστε να θωρακιστούν τα σύνορα της χώρας, τι συνέβη στο μεταξύ και αντί να αποτραπούν τα φαινόμενα της μαζικής λαθρομετανάστευσης επιδεινώθηκαν, όπως γνωρίζουμε όλοι μας, σε δραματικό βαθμό; Τι μεσολάβησε και το λιμάνι του Γυθείου έχει πάψει να υφίσταται ως επιλογή, έστω και με τη μορφή του περάσματος, ή τι άλλαξε σε σχέση με την Τουρκία ώστε τον Μάρτιο του 2011 να έχουν περάσει συνολικά στην ελληνική επικράτεια 13 άτομα, ενώ το προηγούμενο διάστημα περνούσαν από τον Εβρο καθημερινά 300-350 παράνομοι μετανάστες;

Ή ακόμη να ενδιαφερθεί προκειμένου να μάθει κανείς – ψιλά γράμματα βέβαια – τι απέγιναν οι λαθρομετανάστες της φωτογραφίας, όλοι τους 25-35 χρόνων, άλλοι με το κεφάλι τους κατεβασμένο κι άλλοι να κοιτάζουν υπό γωνίαν σαν να θέλουν να διακριβώσουν τις προθέσεις των διωκτικών Αρχών, με ένα με πολύ σοβαρό πρόσωπο ανάμεσά τους να υψώνει το χέρι του σαν να λέει στους διώκτες του: «Δεν είμαι αυτό που νομίζετε».

Γραφόταν παλαιότερα και αφορούσε σε γεγονότα που είχαν συμβεί με τεράστια χρονική απόσταση μεταξύ τους: «Οποιος δεν γνωρίζει Ιστορία συνηθίζει να την επαναλαμβάνει». Φθάσαμε στο σημείο να επαναλαμβάνουμε την ιστορία της προηγούμενης ημέρας γιατί το Ιντερνετ μας τη γνωρίζει με έναν τρόπο που είναι συνώνυμος της διαγραφής της.