[Διαστάσεις] Δημαγωγικός κυνισμός

Την 1η Μαρτίου του 2013, λίγους μήνες πριν εκλεγεί γενικός γραμματέας του Podemos, ο Πάμπλο Ιγκλέσιας δίνει μια συνέντευξη στο ιρανικό κρατικό κανάλι Hispan TV. Αναφερόμενος στο σφραγισμένο τρένο με το οποίο ο Λένιν επέστρεψε στη Ρωσία στη διάρκεια του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, σημειώνει: «Αυτό που ενδιέφερε τους Γερμανούς ήταν να βάλουν σε ένα τρένο τον Λένιν για να αποσταθεροποιήσουν τη Ρωσία. Αυτό που ενδιαφέρει τους Ιρανούς είναι να διαδώσουν στη Λατινική Αμερική και στην Ισπανία αριστερές ιδέες ώστε να πληγούν οι αντίπαλοί τους. Θα το εκμεταλλευτούμε ή όχι;».

Η χρηματοδότηση του Podemos από το Ιράν έχει αναφερθεί πολλές φορές στον Τύπο, αλλά δεν έχει αποδειχθεί ποτέ. Το παραπάνω βίντεο όμως, όπου ο Ιγκλέσιας δικαιολογεί τη συνεργασία του με το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης με σκοπό την αποσταθεροποίηση της χώρας του, μπορεί να το βρει κανείς στο YouTube. Και επειδή ο αρχηγός του Podemos μπορεί να βρεθεί μεθαύριο αντιπρόεδρος της ισπανικής κυβέρνησης, ο δημοσιογράφος Ιγκνάθιο Μαρτίν Μπλάνκο έκρινε σκόπιμο σε μια πρόσφατη τηλεοπτική εκπομπή να ρωτήσει για το βίντεο εκείνο τον υπ’ αριθμόν δύο του κόμματος Χουάν Κάρλος Μονεδέρο. «Ξέρεις πώς λένε τον πρόεδρο της Πορτογαλίας;» του αντέτεινε εκείνος. Ο δημοσιογράφος τα ‘χασε. Ο Ρεμπέλο ντε Σούσα είχε ορκιστεί την προηγούμενη ημέρα, αλλά για κάποιο λόγο δεν μπορούσε να θυμηθεί το όνομά του. «Είδατε;», είπε θριαμβευτικά ο Μονεδέρο στους άλλους παρισταμένους στο στούντιο. «Αυτός δεν ξέρει τι γίνεται δίπλα μας και ρωτάει για το Ιράν».

Ο Πέδρο Σάντσεθ ζήτησε προχθές από τον Αλέξη Τσίπρα να παρέμβει στον Ιγκλέσιας ώστε ο τελευταίος να «ξεμπλοκάρει» την κατάσταση και να επιτρέψει στον ηγέτη των ισπανών Σοσιαλιστών να γίνει πρωθυπουργός. Λογικό: το Podemos και ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αδελφά κόμματα και έχουν πολλά κοινά σημεία. Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά, όμως, είναι ο τρόπος με τον οποίο χειρίζονται τα μίντια. Ο «δημαγωγικός κυνισμός» τους, όπως έγραψε ο Μαρτίν Μπλάνκο στην «Ελ Παΐς». Το ότι δεν διστάζουν να προσβάλουν τον συνομιλητή τους για να ξεφύγουν από μια δύσκολη θέση. Στο όνομα της Αριστεράς, φυσικά. Θα μπορούσε στ’ αλήθεια ο Σάντσεθ να κυβερνήσει σε συνεργασία με ένα τέτοιο κόμμα – ή έστω με την ανοχή του;

Στην Ελλάδα, το ερώτημα τίθεται αντίστροφα. Θα μπορούσε ο Τσίπρας να κυβερνήσει σε συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ ή/και Το Ποτάμι; Οι ευρωπαίοι ηγέτες είναι φανερό ότι θα το ήθελαν. Με ποιους όρους θα μπορούσε όμως να καρποφορήσει ένα τέτοιο σχήμα; Ο κυριότερος θα ήταν χωρίς αμφιβολία η αποχώρηση του Πάνου Καμμένου – η υπόθεση Μουζάλα προσφέρει την ιδανική ευκαιρία. Οι αρχηγοί των μικρότερων κομμάτων, όμως, θα ζητούσαν πιθανότατα και άλλα πράγματα. Να φύγει ο Μπαλτάς. Να πάει σπίτι του ο Παπαγγελόπουλος. Να αλλάξει δουλειά ο Κοτζιάς. Να αναλάβει το υπουργείο Παιδείας ένας άνθρωπος που πιστεύει στην αξιολόγηση. Να γίνουν σεβαστές οι ανεξάρτητες Αρχές. Να σταματήσει το κυνήγι μαγισσών.

Ακόμη κι αν όλα αυτά γίνονταν δεκτά, πώς θα τα έβγαζαν άραγε πέρα τα κόμματα της Κεντροαριστεράς με τον δημαγωγικό κυνισμό του μείζονος εταίρου τους;