[Στίγμα] Βρώμικη δουλειά

Τον έβαλαν στη Βουλή γιατί έπρεπε να τιμηθεί ως «δικαιωμένος». Τον ψήφισαν στη Θεσσαλονίκη, όπου έθεσε υποψηφιότητα, πολύ περισσότεροι από τον Βενιζέλο, στην απόλυτη απόδειξη της μαγκιάς του έλληνα ψηφοφόρου που «ξέρει να τιμωρεί» (ποιον και γιατί, άσχετο). Πιθανώς για να δικαιωθεί, θα προσθέσω, διαχρονικά το «ανθ’ ημών, Γουλιμής» (αυτό δεν το εξηγώ, πρόκειται για την καθημερινή μου παιδευτική παρότρυνση, να ανοίγουμε πού και πού και κάνα βιβλίο!).

Αλλά ο Βασίλης Λεβέντης παραμένει αυτός που ήταν πάντα – από την εποχή του φραπέ, της πλάκας με τους πιτσαδόρους και της Αννούλας που είχε την κακή συνήθεια να παίζει με τα κουμπιά, την ώρα που ο μεγάλος ηγέτης απευθυνόταν στον λαό. Ο χρόνος μόνο στο πρόσωπό του άφησε τα ίχνη του. Στα υπόλοιπα δεν τον άγγιξε. Ιδιος κι απαράλλαχτος. Τάχα μου αγωνιστής, τάχα μου ασυμβίβαστος, ο Λεβέντης δεν είναι τίποτε περισσότερο από έναν πολιτικάντη της κακιάς ώρας, ένα απολίθωμα της δεκαετίας του ’60 που επέζησε, όπως οι δεινόσαυροι, ώς τις μέρες μας.

Παραμύθιασε τον κόσμο με τις σκληρές επιθέσεις κατά της οικογενειοκρατίας, και στα ψηφοδέλτια έβαλε σχεδόν όλο του το σόι, συγγενείς και φίλους. Και τώρα που ήρθε η ώρα να κάνει πράξη αυτό για το οποίο δεσμεύθηκε – την εναλλαγή ανά εξάμηνο των βουλευτών του – αρνείται πεισματικά. Και όχι μόνο αυτό, αλλά ο δημοκράτης, που διεκδικεί και την κληρονομιά του ιστορικού Κέντρου, απειλεί με διαγραφές αυτούς που τον τραβούν από το μανίκι για να του υπενθυμίσουν τη δέσμευσή του.

Και αν μεν περιοριζόταν σε αυτά, κανένα πρόβλημα. Δικό του είναι το κόμμα, ας πρόσεχαν αυτοί που τον έστειλαν στη Βουλή. Εδώ όμως ο τύπος κάνει τη βρώμικη δουλειά για τον ΣΥΡΙΖΑ: ό,τι δεν μπορεί, λόγω θέσης, να πει ο Τσίπρας, το λέει, περιέργως πώς, ο Λεβέντης! Οπως χθες που μας «ανακοίνωσε» ότι ο Τσίπρας «απειλεί», τάχα μου, τους βουλευτές του με εκλογές την Κυριακή του Θωμά.

Αμ δεν απειλεί τους βουλευτές του, τα κόμματα της αντιπολίτευσης απειλεί, αλλά αυτό το κατάπιε ο Λεβέντης. Εκτός και αν δεν του το είπαν όλο το έργο…

Δεν ήξερε, δεν ρώταγε;

Η κυρία λέγεται Μερόπη Τζούφη, είναι βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στα Γιάννενα, πατριώτισσά μου δηλαδή, παιδίατρος το επάγγελμα, αλλά η καημένη θέλγεται αχόρταγα από τη δημοσιότητα. Δεν είναι η πρώτη που το παθαίνει, και στον κόσμο της πολιτικής προφανώς δεν είναι και η μόνη. Πλην όμως κάποιος πρέπει να της μιλήσει ότι η πολιτική, η επικοινωνία στην πολιτική, η φιλανθρωπία, η αλληλεγγύη και το κοινωνικό καθήκον της ως γιατρού είναι μερικές εντελώς διακριτές έννοιες μεταξύ τους.

Διότι η γυναίκα τα έχει μπερδεμένα στο μυαλό της. Εναν κανονικό αχταρμά, όχι απλά πράγματα. Φίλη μου από τα μέρη μας μού κοινοποίησε χθες ένα απόσπασμα από το προφίλ της κυρίας βουλευτού στο facebook (είναι και στα social media, τρομάρα της), στο οποίο έχει αναρτήσει φωτογραφίες από μια επίσκεψη που έκανε κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ την Κυριακή των Απόκρεω στην Κόνιτσα, όπου φιλοξενούνται περισσότερες από 160 οικογένειες προσφύγων.

Παρακάμπτω εντελώς το γεγονός της άθλιας εκμετάλλευσης των προσφύγων για πολιτικούς λόγους και στέκομαι στο βαρύτερο, κατά την άποψή μου, ατόπημα της κυρα-Μερόπης: είναι η δημοσιοποίηση φωτογραφιών με παιδάκια προσφύγων, τα οποία άλλα κρατάει αγκαλιά χαμογελαστή και ποζάτη στον φακό (αλήθεια, ποιος τις τράβαγε αυτές τις φωτογραφίες; Ποιος;) και άλλα εξετάζει με μεγεθυντικό φακό!

Συγγνώμη, δεν βρέθηκε κανείς να της πει, κυρά μου, αφού δραστηριοποιείσαι στο facebook, δεν ξέρεις ότι ποτέ (ΠΟ-ΤΕ!) δεν απεικονίζονται ανήλικα παιδιά; Επίσης, πας που πας να εξετάσεις παιδιά, πρέπει να μας το πεις κιόλας μέσω των social media ότι το έκανες; Γιατί; Για να πούμε εμείς οι ψηφοφόροι ότι εντάξει, μωρέ, μπορεί να μην έχει ακουστεί ακόμη η φωνούλα της στη Βουλή, αλλά κάνει φιλανθρωπικό έργο; Ελεος.

Μετεξεταστέος στη Γεωγραφία

Ευκαιρίας δοθείσης και ευρισκόμενος στα πάτρια, να ενημερώσω με τη σειρά μου τον υφυπουργό Οικονομίας και Ανάπτυξης κύριο Χαρίτση ότι – επί του παρόντος! – δεν υπάρχει «Νομός Ηπείρου». Υπάρχει Περιφέρεια Ηπείρου με πρωτεύουσα τα Ιωάννινα, αποτελούμενη από τέσσερις νομούς, τους ακόλουθους: Ιωαννίνων, Αρτης, Πρεβέζης, Θεσπρωτίας.

Το ατόπημα του υφυπουργού, που αποδεικνύεται επίσης «σκράπας» στη γεωγραφία (ελπίζω να μην κάνει τέτοια λάθη κατά την κατανομή του ΕΣΠΑ, του οποίου είναι υπεύθυνος, γιατί καήκαμε…), το εντόπισε πρώτος ο δραστήριος, διαπιστώνω επίσης, στα social media σύμβουλος του προέδρου Κυριάκου, Μακάριος Λαζαρίδης. Φαίνεται πως το έχει η θέση, αν κρίνω από το γεγονός ότι ο προκάτοχός του Γιώργος Μουρούτης έσκιζε στον συγκεκριμένο τομέα…

Πονεμένες ιστορίες

Με σώγαμπρο εκ Τζουμέρκων θα συνεχίσω – πρόκειται για τον υπουργό Τρύφωνα (Αλεξιάδη) που με επιτίμησε ζωηρά χθες διότι δεν του απένειμα τα αναλογούντα εύσημα για την πρόθεσή του να μεταφέρει στο κτίριο «Κεράνη», στην περιοχή του Ρέντη, τις υπηρεσίες του υπουργείου των Οικονομικών. Το κτίριο αυτό έχει μια πονεμένη ιστορία, η οποία πηγαίνει 18 χρόνια πίσω, όταν το αγόρασε το Δημόσιο για να στεγάσει διάφορες υπηρεσίες του, αλλά, φευ, δεν κατάφερε όλα αυτά τα χρόνια να μεταφέρει ούτε μία, παρά το γεγονός ότι πληρώνει μηνιαίως 220.000 ευρώ ενοίκιο στην ιδιοκτήτρια εταιρεία. «Πέρασαν» από εκεί υπουργεία και υπουργεία (από το ΠΕΧΩΔΕ και το Πολιτισμού ώς το Οικονομικών και το Δικαιοσύνης, για να στεγάσει τα δικαστήρια του Πειραιά). Δεν έκατσε κανένα λόγω των αντιδράσεων των συνδικαλιστών.

Χθες ο υπουργός Τρύφων μού δήλωσε ότι «εγώ θα το κάνω, και θα το δεις. Το κτίριο είναι έτοιμο να χρησιμοποιηθεί και εγώ θα τελειώσω αυτό το αίσχος να πληρώνουμε για τις υπηρεσίες του υπουργείου ενοίκια σε 19 κτίρια».

Του το ευχήθηκα ολοψύχως. Αλλά δεν άντεξα στον πειρασμό να του θυμίσω την αντίστοιχη ιστορία του ολυμπιακού ακινήτου της Κηφισίας, στο οποίο θα μετακόμιζε αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς του 2004 το υπουργείο Υγείας, αλλά το μόνο που επετεύχθη είναι να τοποθετηθεί μια… ταμπέλα!

Το αυτονόητο

Δεν αποτέλεσε έκπληξη για μένα η χθεσινή παρέμβαση του προέδρου Κώστα (Σημίτη), αντιθέτως. Γνωρίζω ότι αγωνιά για τη χώρα, παρακολουθεί εκ του σύνεγγυς τις εξελίξεις, μιλάει με τους έξω, πληροφορείται πράγματα και γενικώς κάθεται στα κάρβουνα με αυτά που συμβαίνουν και τα οποία κάνει ή παραλείπει να κάνει η κυβέρνηση.

Ετσι χθες, διαβλέποντας ότι στην αυριανή Σύνοδο Κορυφής μπορεί να παγιδευτεί ο Τσίπρας σε μεγάλη ήττα, θύμισε μια μεγάλη επιτυχία της ελληνικής διπλωματίας επί των ημερών του στο Ελσίνκι: ότι η Τουρκία για να ξεκινήσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις θα πρέπει να φέρει ενώπιον του Διεθνούς Δικαστηρίου τις όποιες συνοριακές διαφορές έχει με την Ελλάδα. Αν δεν το κάνει, δεν μπορεί να αρχίσουν διαπραγματεύσεις.

Αυτό θύμισε στον Τσίπρα με τη δήλωσή του χθες ο πρόεδρος Κώστας, διότι το παλικάρι που όλα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει, δεν έχει κάνει το αυτονόητο σε κάτι τέτοιες δύσκολες καταστάσεις, να απευθυνθεί στους πρώην πρωθυπουργούς και να ζητήσει τη γνώμη τους. Τα ξέρει όλα ο άνθρωπος, κατανοητό…