[Στερεότυπα] Απέραντη υποκρισία

Βλέπω και ξαναβλέπω το βίντεο με τον πρόεδρο της Ολομέλειας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, να αποβάλλει με συνοπτικές διαδικασίες τον χρυσαυγίτη ευρωβουλευτή (το όνομα του οποίου δεν έχει σημασία) από την αίθουσα όπου συνεδρίαζε το Σώμα, αφού προηγουμένως είχε πληροφορηθεί τις αηδιαστικές δηλώσεις του, τις γεμάτες μίσος και ηλιθιότητα. Η πράξη του Σουλτς είναι υποδειγματική, δηλώνει και δημοκρατική ευαισθησία και πολιτικό κύρος και αδιαλλαξία έναντι του χυδαίου ρατσιστικού λόγου. Είναι πράξη βαθύτατου συμβολισμού, αντάξια της δημοκρατικής Ευρώπης που είχαν οραματιστεί οι εμπνευστές της ευρωπαϊκής ομοσπονδίας.

Ακούω και διαβάζω, την ίδια στιγμή, κατάρες και αναθέματα κατά της Ευρώπης επειδή η αστυνομία της κυβέρνησης Ορμπαν της Ουγγαρίας έδειρε άσχημα πρόσφυγες που επιχείρησαν να περάσουν στη χώρα, που έχει κλείσει τα σύνορά της. Είναι σωστό όμως να χρεώνεται η Ευρώπη τις πράξεις της κυβέρνησης Ορμπαν;

Κατά τη γνώμη μου, η ταύτιση Ορμπαν – Ευρώπης είναι βαθύτατα στρεψόδικη. Το εθνικό κράτος της Ουγγαρίας (όπως και κάθε εθνικό κράτος) μέσω της νόμιμης κυβέρνησής του ασκεί κυρίαρχη πολιτική στα εδάφη του, με τον ίδιο τρόπο που όλο αυτό το διάστημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ στο εθνικό κράτος της Ελλάδας άσκησαν την πολιτική των ανοιχτών συνόρων, τη στρεψόδικη πολιτική των προσφύγων που «λιάζονταν» και «εξαφανίζονταν», τη δακρύβρεκτη πολιτική για τους νεκρούς του Αιγαίου (που φυσικά πάντα τους πνίγει η πολιτική των Αλλων, εν προκειμένω των Τούρκων και των Ευρωπαίων) και, τέλος, την κυνική πολιτική της εγκατάλειψης των προσφύγων στην Ελλάδα στα φιλάνθρωπα αισθήματα των πολιτών της χώρας και στην αλληλεγγύη των τοπικών δομών και ορισμένων ΜΚΟ. Οσοι, ιδίως, γκρινιάζουν μονίμως για τη δική μας εθνική κυριαρχία, είναι καλό να ξέρουν ότι και οι άλλες χώρες-μέλη έχουν εθνική κυριαρχία. Και είναι πολύ χρήσιμο να γνωρίζουμε ότι αν χρεώνουμε στην Ευρώπη, και στην ιδέα της Ευρώπης συλλήβδην, την εθνική αναξιοπρέπεια των διαφόρων αποχρώσεων ριζοσπαστικών αντιευρωπαϊσμών, δεν μπορούμε να εξαιρούμε τη δική μας εθνική αναξιοπρέπεια – ή, έστω, αυτών που φροντίζουν για τα συμφέροντα και την εικόνα της δικής μας χώρας.

Εν πάση περιπτώσει, στη χώρα που δεν μπορεί να διεξαγάγει στην ώρα της μια δίκη για τη Χρυσή Αυγή, κεντρικά στελέχη της οποίας έχουν εναχθεί ως συμμέτοχα σε εγκληματική οργάνωση, είναι γελοίο να ενοχοποιούμε την Ευρώπη για τα τρία κακά της μοίρας μας. Διότι, αν φταίει η Ευρώπη για τον Ορμπαν ή για την πολιτική της Πολωνίας, τότε μάλλον πρέπει να φταίει και για τον Αλέξη Τσίπρα, για την ανοχή που έδειξε απέναντι στον Ερντογάν και στην επίθεση του τούρκου προέδρου κατά της ελευθερίας του Τύπου, για την επιμονή του Πρωθυπουργού μας να περιφρονεί τη διάκριση των εξουσιών στην Ελλάδα και, κυρίως, για τον απάνθρωπο τρόπο με τον οποίο το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει τους πρόσφυγες που εγκλωβίστηκαν στην επικράτεια.

Απέραντη υποκρισία – και ντρέπομαι και τρομάζω με αυτή την απεραντοσύνη.