[Στίγμα] Τα τραγούδια λένε την αλήθεια

«Ολο νόμοι κι αστυνόμοι και σπανίως υπονόμοι

Ξεκινώ δανειζόμενος τραγούδι του φίλου μου Χρήστου Νικολόπουλου σε στίχους του αξέχαστου Μανώλη Ρασούλη ειδικά για τον στίχο στο ρεφρέν «οι κυβερνήσεις πέφτουνε…». Επιθυμώ να τον αφιερώσω σε όσους εκ των κυβερνώντων πιστεύουν ότι θα κυβερνούν εσαεί. Είμαι στη δυσάρεστη θέση να ενημερώσω τα διάφορα παλικάρια που είναι της συγκεκριμένης άποψης ότι δεν υπάρχει τίποτε αναληθέστερο από αυτό. Και πως θα έπρεπε να κινούνται και να ενεργούν με βάση την προσωρινότητα και όχι τη μονιμότητα που έχουν κατασκευάσει στο μυαλό τους.

Επίσης, επιθυμώ να γνωστοποιήσω (διότι τίποτε δεν μένει κρυφό) ότι η χρησιμοποίηση των δομών του κράτους ως πράξη εκδίκησης εις βάρος κάποιου που σου ασκεί κριτική, έστω και οξεία, είναι πράξη παράνομη αφ’ εαυτής, τιμωρείται, και άμα δεν έχεις και βουλευτική ασυλία, άσ’ τα να πάνε!

Ελπίζω να έγινα κατανοητός, όπου δει…

Δύο μέτρα και δύο σταθμά

Η ιστορία που θα περιγράψω στη συνέχεια πέρασε προς τα έξω ως μια – ακόμη αντίδραση αγροτών σε συγκέντρωση στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά έχει τη σημασία της, πολλαπλώς μάλιστα. Συνέβη λοιπόν στην αγαπημένη Καβάλα, το βράδυ της Παρασκευής, κατά τη διάρκεια μιας θαρραλέας εκδήλωσης που αποτόλμησαν οι τρεις βουλευτές του νομού (Δ. Εμμανουηλιδης, Κ. Μορφίδης, Γ. Παπαφιλίππου) από κοινού με τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κόμματος Σωκράτη Φαμέλλο. Ο τελευταίος είναι κάτι σαν  guest σε εμφάνιση τοπικού καλλιτεχνικού σχήματος σε μαγαζί επαρχίας: έχει έρθει ειδικά για την εκδήλωση, προκειμένου να ενημερώσει τα μέλη και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ για το Ασφαλιστικό, το Φορολογικό και τις δυνατές πρωτοβουλίες που έχει αναλάβει η ουμανιστική κυβέρνηση Τσίπρα στο Προσφυγικό.

Παρά τον guest, τη διαφήμιση που προηγείται από τα τοπικά μέσα, τα τηλεφωνήματα από την οργάνωση ΣΥΡΙΖΑ της πόλης, στο αμφιθέατρο της νομαρχίας δεν συγκεντρώνονται ούτε 50 άτομα. Μέσα. Εξω βρίσκονται καμιά δεκαπενταριά αστυνομικοί που έχουν κληθεί να περιφρουρήσουν την εκδήλωση, όλοι με τζιν, μπουφάν και μαύρους σκούφους – κανείς με αστυνομική στολή, για να διασωθούν και τα προσχήματα. Μη και υπάρξει εικόνα που να δείχνει ΜΑΤ να φυλάνε στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Τόσο λαοφιλής είναι πια ο ΣΥΡΙΖΑ.

Αιφνιδίως εμφανίζονται από διάφορες γωνιές αγρότες, οι οποίοι απαιτούν να μπουν στην αίθουσα να «συνομιλήσουν» με τον Φαμέλλο και τους υπολοίπους. Επικρατεί φυσικά πανδαιμόνιο. Οι αστυνομικοί σπρώχνουν, οι αγρότες το ίδιο, τελικά κάποιος καταλαβαίνει ότι είναι μάταιο να τους κρατούν απέξω. Τους αφήνουν λοιπόν να εισέλθουν στην αίθουσα. Δεν θα περιγράψω τι λένε οι αγρότες, ούτε πώς αντιδρούν οι βουλευτές και ο με «ειδική μετάκληση από την Αθήνα» Φαμέλλος. Θα πω μόνο ότι όλο αυτό κρατάει κανένα μισάωρο, ακούγονται απίστευτες ατάκες και όλες έχουν μια επωδό: άλλα μας λέγατε, άλλα κάνετε.

Αποχωρούν όπως ήρθαν. Φωνάζοντας. Χτες γράφτηκε ο επίλογος αυτής της ιστορίας: ο ΣΥΡΙΖΑ Καβάλας εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία κατηγορεί τους αγρότες ότι δεν είναι αγρότες, αλλά επιδιώκουν την πτώση της κυβέρνησης.

(Ενώ όπως είναι γνωστό προ τετραετίας, τέτοιες ημέρες, όταν «αγανακτισμένοι» έβριζαν και έδερναν πασόκους μη επιτρέποντάς τους να οργανώσουν προεκλογική εκδήλωση πουθενά, ήταν απλώς «μια δίκαιη έκφραση της οργής της κοινωνίας»…)

Χάθηκε η ρίμα

Αν γουστάρω για κάτι τον επικεφαλής Σταύρο (Θεοδωράκη) είναι ότι έχει φαντασία – μεγάλη. Οργιώδη! Αποφεύγω τους συνειρμούς του είδους «δημοσιογράφος παιδί μου», και στέκομαι σε αυτή την πρώτη αναφορά. Διότι χθες, ας πούμε, το απογευματάκι μάς ενημέρωσε ότι η ΜΕΣΥΑ (μέχρι και κουίζ το έβαζα για το τι σημαίνει ΜΕΣΥΑ…) εξέλεξε, λέει, όργανα για Το Ποτάμι – νέα όργανα για την ακρίβεια, μετά το συνέδριο της περασμένης εβδομάδας.

Η ΜΕΣΥΑ, λοιπόν, που μεταφράζεται σε – προσέξτε με – Μεγάλη Συνάντηση των Αντιπροσώπων, γεγονός που μας επιτρέπει να υποθέσουμε ότι κάποια στιγμή θα υπάρξει και ΜΙΣΥΑ, ήτοι Μικρή Συνάντηση των Αντιπροσώπων, αποφάσισε πολλά και διάφορα. Οπως, ας πούμε, ποιοι θα μετέχουν στο νέο Πολιτικό Συμβούλιο του Ποταμιού. Οπου κατά τη σχετική ανακοίνωση θα μετέχουν τέσσερις βουλευτές – ο Γ. Μαυρωτάς, ο Γρ. Ψαριανός, ο Κ. Μπαργιώτας (με αξιοσημείωτα παρεμβατικό λόγο στην υγεία) και ο Jason Φωτήλας, ο γιος του Ασημάκη, και προσφάτως αλληθωρίζων προς τη ΝουΔού.

Κοιτάζω εδώ, κοιτάζω εκεί, πουθενά ο Χάρης Θεοχάρης που κάνει και ρίμα. Δεν χωρούσε; Δεν χωρούσε γιατί άσκησε κριτική στον επικεφαλής Σταύρο; Δεν χωρούσε διότι άσκησε κριτική στον επικεφαλής Σταύρο και η ΜΕΣΥΑ (Μεγάλη Συνάντηση των Αντιπροσώπων) δεν τα σηκώνει κάτι τέτοια;

Πάσα εξήγηση δεκτή. Αλλά η απουσία από το όργανο του Χάρη Θεοχάρη βγάζει μάτι σε μια περίοδο που το κόμμα προσπαθεί να σταθεί στα πόδια του και να μην εξαφανιστεί ανάμεσα στις συμπληγάδες ΣΥΡΙΖΑ – ΝουΔού…

Μαύρα γυαλιά

Ανασυγκρότηση ο επικεφαλής Σταύρος; Ανασυγκρότηση και ο πρόεδρος Γιώργος, ο αγαπημένος global Γιώργος. Θέτει σε θέση μάχης το ΚΙΔΗΣΟ και προχώρησε σε ευρύτατο ανασχηματισμό των δομών του Κινήματος, όπου αυτό που εντυπωσιάζει (και εμένα ιδιαίτερα) δεν είναι μόνο ο σημαντικός αριθμός των ανθρώπων οι οποίοι θέλουν να εργαστούν στην υπόθεση αυτή – και μεταξύ τους πλήθος φίλων μου… – αλλά και το γεγονός ότι αυτή η θέληση εκφράζεται όταν είναι φανερό πως όλα αυτά μοιάζουν αγώνας «για ένα αδειανό πουκάμισο, για μιαν Ελένη»…

Και όταν, θα προσθέσω, εκεί δίπλα υπάρχει πάντα η μεγάλη αγκαλιά του ΠΑΣΟΚ που τους έχει ανάγκη όλους αυτούς, και τον Γιώργο περισσότερο απ’ όλους.

Μα τι διάολο παθαίνουν οι άνθρωποι στην πολιτική και δεν καταλαβαίνουν ή δεν βλέπουν κατάματα την πραγματικότητα που είναι μπροστά τους, αυτό αλήθεια ποτέ μου δεν το κατάλαβα…

Ολοι λάθος

Απορώ με αυτούς που διατείνονται ότι η κυβέρνηση δεν ελέγχει την κατάσταση στο Προσφυγικό και δεν διαθέτει την πρωτοβουλία των κινήσεων επί του θέματος. Τους καταγγέλλω. Πρόκειται για τους γνωστούς ανθελληνικούς κύκλους που μόνο στόχο έχουν να υπονομεύσουν την κυβέρνηση του προέδρου Αλέξη η οποία, όπως είναι γνωστόν, ελέγχει τα πάντα – και με όλους τους δυνατούς τρόπους.

Διότι άμα λέει η κυβέρνηση ότι στην Ελλάδα βρίσκονται ήδη 32.000 εγκλωβισμένοι πρόσφυγες και μετανάστες, εγώ την κυβέρνησή μου θα πιστέψω. Ποιον θα πιστέψω; Τον Ερυθρό Σταυρό, ο οποίος διατείνεται ότι οι πρόσφυγες έχουν ξεπεράσει τις 50.000;

Ή τον επίτροπο Αβραμόπουλο, που δηλώνει ότι σε έναν μήνα θα έχουν φτάσουν τις 100.000 οι εγκλωβισμένοι στην Ελλάδα, πρόσφυγες και μετανάστες;

Παρακαλώ να επισημανθεί αυτό που τονίζω, από τις σχετικές υπηρεσίες οι οποίες αόκνως καταγράφουν το οτιδήποτε αφορά τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες.

Καλό κι ας άργησε

Πάντως, και πέρα από την πλάκα, υπάρχει μια απόφαση Τσίπρα η οποία αξίζει εύσημα επί του συγκεκριμένου – του Προσφυγικού δηλαδή. Αναφέρομαι στη συγκρότηση ειδικής ομάδας διαχείρισης της κρίσης υπό τον αναπληρωτή Καμμένου υπουργό Βίτσα. Θα έπρεπε. Συμφωνώ ότι θα έπρεπε αυτό το πράγμα να είχε γίνει πιο νωρίς. Αλλά και τώρα που έγινε καλόν είναι. Φυσικά καλύτερο θα ήταν να κάνει αποδεκτό η κυβέρνηση το αίτημα του επικεφαλής Σταύρου (Θεοδωράκη) για τον ορισμό ενός υπερκομματικού προσώπου το οποίο θα αναλάμβανε εξ ολοκλήρου τη διαχείριση του Προσφυγικού. Αλλά και πάλι, αφού αυτό δεν μπορεί να γίνει, καλά είναι που το ανέλαβε ο Βίτσας.

Μήπως και βρεθεί μια άκρη στο χάος, βρε αδερφέ, διότι – όλοι το λένε πια – τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη.