[Αριστερά της Εδέμ] Η ζωή είναι κάτω

Είναι αυτές οι μέρες που η ζωή ξεπερνάει τις αναπαραστάσεις και τις διαμεσολαβήσεις της. Η δύναμη της αλληλεγγύης του απλού κόσμου δεν αποτελεί απλώς μια χειρονομία βοηθείας πλάι σε ΜΚΟ, κοσμικούς, ιεράρχες, επιδοτούμενους ποπ σταρ που λάμπουν από φωτογένεια την ώρα που ταΐζουν προσφυγόπουλα. Η υλική βοήθεια που συγκεντρώνεται στο λιμάνι του Πειραιά, στο Σύνταγμα ή στη Βικτωρία είναι ένας ολόκληρος τρόπος. Κόντρα στη μισαλλοδοξία διαφόρων Ορμπαν, ο λαός αυτός (που είναι ικανός και για τη μεγαλύτερη υπερβολή) δείχνει σήμερα τι σημαίνει αλληλεγγύη. Από το υστέρημά του φτιάχνει ένα νέο απόθεμα. Ο απλός φτωχός λαός ξεπερνάει κομματικές δομές, στρατηγικές και τακτικές. Κυρίως, κλονίζει το αφήγημα της Ακροδεξιάς στο φόντο μιας ευρωπαϊκής «απο-ενοποίησης» (Ετιέν Μπαλιμπάρ).

Ας κάνουμε μια μικρή αναδρομή: με την έκρηξη των προσφυγικών ροών ήταν αρχικά οι κάτοικοι της Λέσβου. Μεταξύ του κενού της ευρωπαϊκής βοήθειας και της καθυστέρησης κατασκευής των hotspots, άνθησε η δική τους μικρή πολύτιμη συμβολή. Υστερα ήλθαν οι ΜΚΟ. Και μετά διεθνείς καλλιτέχνες που κατάλαβαν πως η Ιστορία δονείται εδώ γύρω. Οι ροές των προσφύγων, την ίδια ώρα, μετασχημάτιζαν τον συσχετισμό στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Νέοι άξονες διαμορφώθηκαν.

Η στάση δεν ήταν ενιαία. Από τη μια είδαμε τείχη και συνομαδώσεις κρατών που δυναμίτιζαν κάθε ευρωπαϊκό κεκτημένο. Διάφοροι Αυστριακοί και Ούγγροι επιτάχυναν τις φυγόκεντρες σε μια ήπειρο όπου αναδύεται η Ακροδεξιά ως θρήνος της Ιστορίας. Ο γεωγραφικός χώρος που παραδοσιακά είχε το χάρισμα της ενσωμάτωσης και της συνύπαρξης άρχισε να σημαδεύεται από τείχη και συρματοπλέγματα. Εμμέσως πλην σαφώς ορισμένοι ζητούσαν από τη χώρα μας να αποκρούει καραβιές προσφύγων. Παράλληλα, το Προσφυγικό γινόταν «τάση» στον δημόσιο λόγο. Ηταν ζήτημα χρόνου η εμπλοκή κοσμικών φιλανθρώπων. Είχε όμως προηγηθεί η απλή αλληλεγγύη του κόσμου. Και μαζί της η παντελής απουσία πολιτικών νεολαιών, δραστήριων κατά τα άλλα οργανώσεων, Ατενίστας.

  

Προφανώς, το μείζον θέμα των ροών δεν λύνεται από την ανιδιοτελή προσφορά των πολιτών. Προφανώς, και τούτος ο λαός που επέδειξε μια τόσο λαμπρή στάση δεν είναι ενιαίος. Στις καφετέριες της Πλατείας Βικτωρίας, εξάλλου, ακούγεται συχνά και ρατσιστικός λόγος. Προφανώς, τα ανοιχτά σύνορα είναι λανθασμένο αίτημα σε μια τόσο εύθραυστη στιγμή για την κοινωνική συνοχή. Προφανώς, χρειάζεται «απ’ τα πάνω» συντονισμός και σοβαρότητα επιμερισμού. Είναι όμως αυτές οι στιγμές που νιώθεις και καταλαβαίνεις για άλλη μία φορά πως μπροστά στην «απ’ τα κάτω» δυναμική όλοι πάλι μείνανε πίσω. Οι πολιτικοί, οι καλλιτέχνες, οι δημοσιολόγοι. Παρακολουθήματα μιας λαμπρής στιγμής.